Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่11 : คำโกหกที่แนบเนียน
เช้าวันต่อมา
ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งภาพถ่ายเมื่อคืนยังคงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ เขานั่งมองรูปนั้นอยู่นาน ก่อนขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด
“หรือที่ผ่านมา...เรามองอะไรผิดไป?”
เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมใช้นิ้วเลื่อนดูรูปเก่า ๆ ของพิมพ์ดาวและมีนา ยิ่งดู...เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ภาคินยังไม่มีหลักฐานมากพอที่จะกล่าวหาใคร เขาจึงตัดสินใจเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ
ช่วงสาย
ภาคินกลับมาที่บ้าน ทันทีที่เปิดประตู เขาก็เห็นมีนากำลังนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาเมื่อเห็นเขา ก่อนฝืนยิ้ม
“พี่คินมาแล้วเหรอคะ?”
ภาคินมองเธอนิ่ง ๆ
“เป็นอะไร?”
มีนาส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“ถ้าไม่มีอะไร แล้วร้องไห้ทำไม?”
น้ำเสียงของภาคินจริงจังกว่าปกติ มีนาก้มหน้าลง มือกำชายเสื้อแน่น
“หนูแค่...รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“ใครพูดอะไร?”
มีนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ไม่มีใครพูดค่ะ”
ภาคินมองเธออย่างไม่เชื่อ
“มีนา”
เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“พี่ถามว่าใครพูดอะไรกับเธอ”
มีนากัดริมฝีปาก ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง
“พี่ดาวค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ภาคินนิ่ง
“ดาวพูดอะไร?”
มีนาสูดหายใจ
“เมื่อเช้าพี่ดาวบอกหนูว่า...ถ้าหนูยังอยู่ที่นี่ หนูจะไม่มีวันมีความสุข”
ภาคินกำมือแน่น
“จริงเหรอ?”
มีนาพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ”
เธอพูดพร้อมหลบสายตา
“แต่หนูไม่โกรธพี่ดาวนะคะ หนูเข้าใจว่าพี่ดาวคงไม่ชอบหนู”
ภาคินเงียบ ในใจเขากลับนึกถึงคำพูดของพิมพ์ดาวเมื่อคืน
“ถ้าวันหนึ่งมีนาบอกว่าดาวเป็นคนทำร้ายเธอ...พี่จะเชื่อเธอไหม?”
เขาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ
“เธอมีหลักฐานไหม?”
มีนาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
“หลักฐาน?”
“ใช่”
ภาคินมองเธอตรง ๆ
“พี่อยากรู้ว่าเธอได้ยินจากดาวจริง ๆ หรือเปล่า”
หัวใจของมีนาเต้นแรง
แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเศร้าเอาไว้
“หนูไม่มีค่ะ”
เธอก้มหน้าลง
“ถ้าพี่ไม่เชื่อ หนูก็ไม่เป็นไร”
ภาคินไม่ตอบ
แต่ครั้งนี้...เขาไม่ได้ปลอบเธอเหมือนทุกครั้ง ในขณะเดียวกัน พิมพ์ดาวกำลังจัดหนังสืออยู่ในห้องเธอได้ยินเสียงภาคินจากชั้นล่าง แต่ไม่ได้ลงไปหา
เธอไม่อยากเจอเขา ไม่ใช่เพราะโกรธ...แต่เพราะทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา หัวใจของเธอกลับเจ็บมากกว่าเดิม
ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากภาคิน
“ดาว พี่อยากคุยด้วย”
พิมพ์ดาวมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนตอบกลับ
“มีอะไรคะ?”
ไม่ถึงนาที ข้อความใหม่ก็ส่งมา
“เรื่องมีนา”
เธอถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบ
ช่วงเย็น
พิมพ์ดาวเดินออกมาจากห้อง เธอตั้งใจจะไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ แต่ทันทีที่เดินผ่านห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียงมีนากำลังคุยโทรศัพท์
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ทุกอย่างยังเป็นไปตามแผน”
พิมพ์ดาวชะงัก เธอหันกลับไปมอง แต่มีนากลับหันหน้าไปอีกทาง ทำให้มองไม่เห็นว่าใครอยู่ปลายสาย
“พี่ดาวยังเชื่อว่าทุกคนจะเข้าใจเธออยู่”
มีนาหัวเราะเบา ๆ
พิมพ์ดาวขมวดคิ้ว
พี่ดาว?
เธอเดินเข้าไปใกล้อีกนิด แต่ทันใดนั้นมีนาก็หันมาเห็น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที
“พี่ดาว!”
มีนากดวางสายอย่างรวดเร็ว
พิมพ์ดาวมองเธอด้วยความสงสัย
“เมื่อกี้เธอคุยกับใคร?”
มีนาฝืนยิ้ม
“เพื่อนค่ะ”
“เพื่อนคนไหน?”
“เพื่อนที่มหาวิทยาลัยค่ะ”
พิมพ์ดาวมองเธอนิ่ง ๆ
“ทำไมต้องวางสายทันทีที่เห็นพี่?”
มีนาชะงัก
ก่อนทำสีหน้าตกใจ
“พี่ดาวกำลังสงสัยหนูเหรอคะ?”
พิมพ์ดาวถอนหายใจ
“พี่แค่ถาม”
“แต่สีหน้าพี่เหมือนกำลังกล่าวหาหนู”
น้ำเสียงของมีนาเริ่มสั่น
พิมพ์ดาวรีบส่ายหน้า
“ช่างเถอะ”
เธอหันหลังกลับ แต่มีนากลับกำโทรศัพท์แน่นแววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชา
คืนนั้น
ภาคินนั่งอยู่ในรถหน้าบ้าน เขามองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องของพิมพ์ดาว
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะถามเธอด้วยตัวเอง ภาคินเดินเข้าไปในบ้าน แต่ก่อนจะขึ้นบันได เขากลับได้ยินเสียงของพิมพ์ดาวจากห้องครัว
“พี่คิน?”
เธอหันมาเห็นเขา ทั้งคู่สบตากัน พิมพ์ดาวนิ่งไปครู่หนึ่ง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
ภาคินเดินเข้าไปหา
“พี่อยากถามเรื่องหนึ่ง”
พิมพ์ดาวพยักหน้า
“ถามมาเลยค่ะ”
“วันนี้เธอคุยกับมีนาเรื่องอะไร?”
พิมพ์ดาวขมวดคิ้ว
“ไม่ได้คุยอะไรค่ะ”
ภาคินมองเธอ
“มีนาบอกว่าเธอพูดกับเขาว่า ถ้ายังอยู่บ้านนี้ เขาจะไม่มีความสุข”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง
“ดาวไม่เคยพูด!”
ภาคินเงียบ
“พี่เชื่อดาวไหม?”
คำถามเดิมกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ภาคินไม่ตอบทันที เขามองเธออยู่นาน ก่อนพูดช้า ๆ
“พี่อยากเชื่อ”
คำตอบนั้นทำให้พิมพ์ดาวนิ่ง
“อยากเชื่อ?”
เธอถามพร้อมยิ้มเศร้า
“แปลว่าพี่ยังไม่เชื่อใช่ไหม?”
“พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น”
ภาคินรีบอธิบาย
“พี่แค่...กำลังพยายามหาความจริง”
พิมพ์ดาวพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ”
เธอพูดพลางหันหลัง
“เพราะครั้งนี้ ดาวก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกำลังโกหก”
ภาคินมองแผ่นหลังของเธอ คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไป
ขณะเดียวกัน บนชั้นสอง มีนายืนอยู่หลังประตูห้อง เธอได้ยินบทสนทนาทั้งหมด มือของเธอกำโทรศัพท์แน่น
“พี่คินเริ่มสงสัยแล้ว...”
เธอพึมพำ สีหน้าเริ่มเครียด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
“แผนต่อไปต้องเร็วขึ้น”
ปลายสายตอบอะไรบางอย่าง
มีนานิ่งฟัง ก่อนยิ้มออกมา
“ได้”
เธอกระซิบ
“คราวนี้ฉันจะทำให้พี่คินเห็นกับตาตัวเอง”
เช้าวันรุ่งขึ้น
มีนาตั้งใจเดินเข้าไปหาพิมพ์ดาวในห้อง
“พี่ดาวคะ”
พิมพ์ดาวหันมา
“มีอะไร?”
มีนายิ้มหวาน
“วันนี้หนูอยากให้พี่ช่วยหน่อยค่ะ”
“เรื่องอะไร?”
“หนูทำของสำคัญหายอีกแล้ว”
พิมพ์ดาวถอนหายใจ
“ของอะไร?”
มีนายื่นกล่องเล็ก ๆ ให้
“นาฬิกาของคุณแม่ค่ะ”
พิมพ์ดาวมองกล่อง ก่อนส่ายหน้า
“มีนา พี่ไม่มีเวลาเล่นเกมนะ”
มีนาชะงัก
“พี่หมายความว่าอะไรคะ?”
พิมพ์ดาวมองเธอตรง ๆ
“ตั้งแต่เธอเข้ามา มีแต่เรื่องของหาย เรื่องทะเลาะ เรื่องเข้าใจผิด”
น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่น
“พี่เหนื่อยแล้ว”
มีนานิ่ง
ก่อนพูดเบา ๆ
“ถ้าพี่เหนื่อย...หนูจะหาเองค่ะ”
เธอหันหลังเดินออกไป แต่เมื่อเดินพ้นประตู...รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า เพราะสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ให้นาฬิกาหาย แต่คือ...ทำให้นาฬิกาเรือนนั้นไปปรากฏอยู่ในห้องของพิมพ์ดาวต่อหน้าภาคิน
และครั้งนี้...เธอมั่นใจว่าพิมพ์ดาวจะไม่มีทางแก้ตัวได้อีก
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
