Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 7: น้ำตาของมีนา
เช้าวันรุ่งขึ้น
ชพิมพ์ดาวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน คำถามของภาคินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“เธอเกลียดพี่หรือเปล่า?”
ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ แต่พอเขาถามแบบนั้น หัวใจของเธอกลับยังอ่อนแอจนไม่สามารถโกรธเขาได้ พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก ก่อนลุกขึ้นแต่งตัว เธอบอกตัวเองว่า...วันนี้จะไม่ร้องไห้อีก
แต่ทันทีที่เดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงของมีนาก็ดังขึ้น
“พี่ดาวคะ”
มีนายืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่น ใบหน้าซีดเล็กน้อย ดวงตาแดงเหมือนผ่านการร้องไห้มา
พิมพ์ดาวหยุดเดิน
“มีอะไรเหรอ?”
มีนาไม่ตอบทันที เธอเหลือบมองไปทางห้องรับแขก ก่อนก้มหน้าลง
“หนู...ขอคุยกับพี่หน่อยได้ไหมคะ?”
น้ำเสียงของเธอสั่นจนพิมพ์ดาวรู้สึกสงสาร
“ได้สิ”
พิมพ์ดาวเดินเข้าไปหา
มีนากำชายเสื้อแน่น ก่อนพูดเบา ๆ
“หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบที่หนูมาอยู่ในบ้าน”
พิมพ์ดาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
“พี่ไม่เคยพูดแบบนั้นนะ”
“แต่หนูรู้สึกได้ค่ะ”
มีนาเงยหน้าขึ้น น้ำตาเอ่อคลอ
“ตั้งแต่หนูเข้ามา พี่ก็ไม่ค่อยพูดกับหนูเหมือนเมื่อก่อน”
พิมพ์ดาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพยายามยิ้ม
“พี่แค่มีเรื่องให้คิดเยอะ ไม่ได้โกรธเธอ”
“จริงเหรอคะ?”
มีนาถามพร้อมก้าวเข้ามาใกล้
พิมพ์ดาวพยักหน้า
“จริง”
ทันใดนั้นมีนากลับจับข้อมือของเธอแน่น
“งั้นพี่อย่าเกลียดหนูนะคะ”
พิมพ์ดาวมองมือที่จับอยู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ
“พี่ไม่เกลียดเธอ”
แต่ในวินาทีต่อมา...
มีนากลับผลักตัวเองถอยหลังอย่างแรง
ร่างของเธอเสียหลักล้มลงกับพื้น
“โอ๊ย!”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง
“มีนา!”
เธอรีบก้าวเข้าไปหาโดยไม่ทันคิด
แต่มีนากลับยกมือขึ้นป้องกันตัวเอง พร้อมร้องไห้เสียงดัง
“พี่ดาว อย่าทำหนู!”
พิมพ์ดาวชะงักราวกับถูกฟ้าผ่า
“อะไรนะ?”
เสียงของเธอสั่นด้วยความตกใจ
“พี่ไม่ได้ทำอะไรเธอ!”
มีนากลับร้องไห้หนักขึ้น
“หนูขอโทษค่ะ...หนูจะไม่ยุ่งกับพี่แล้ว”
เสียงร้องนั้นดังจนคนในบ้านเริ่มวิ่งออกมา
พ่อของพิมพ์ดาวรีบเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น!”
เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนรีบประคองมีนาขึ้น
“มีนา เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก?”
มีนาส่ายหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด
“หนูไม่เป็นไรค่ะ”
เธอพูดพร้อมเหลือบมองพิมพ์ดาวอย่างหวาดกลัว
พิมพ์ดาวเห็นสายตานั้นก็แทบพูดไม่ออก
“พ่อ...ดาวไม่ได้ทำอะไรนะ”
เธอรีบอธิบาย สีหน้าซีดลงเรื่อย ๆ
“มีนากำลังคุยกับดาว แล้วจู่ ๆ เธอก็ล้มลงไปเอง”
พ่อมองลูกสาวทั้งสองคนสลับกัน
“มีนา จริงหรือเปล่า?”
มีนาก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนพื้น
เธอเงียบอยู่นาน ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ”
คำตอบนั้นควรช่วยพิมพ์ดาว
แต่กลับทำให้สถานการณ์แย่ลง
เพราะน้ำเสียงของมีนาเหมือนกำลังพยายามปกป้องเธอ
พ่อจึงหันมามองพิมพ์ดาวด้วยสีหน้าผิดหวัง
“ดาว...พ่อไม่อยากให้มีเรื่องกัน”
พิมพ์ดาวนิ่งไป
“พ่อกำลังหมายความว่าอะไร?”
เธอถามพร้อมน้ำตาคลอ
“พ่อไม่ได้กล่าวหาดาวนะ”
“แต่พ่อกำลังคิดว่าดาวเป็นคนทำ!”
เสียงของเธอสั่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ดาวบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ!”
พิมพ์ดาวกำหมัดแน่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้น
ภาคินเดินเข้ามา
เขามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เกิดอะไรขึ้น?”
พ่อถอนหายใจ
“มีนาล้ม”
ภาคินหันไปมองมีนา
“เจ็บไหม?”
มีนาส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
จากนั้นเธอก็หันไปมองพิมพ์ดาว
“พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“แล้วทำไมถึงร้องไห้?”
มีนากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง
“หนูแค่...ตกใจ”
เธอพูดเสียงสั่น
“พี่ดาวอาจไม่ได้ตั้งใจค่ะ”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง
“มีนา!”
เธอเรียกด้วยความเจ็บปวด
“เธอกำลังพูดอะไร?”
มีนาสะดุ้ง ก่อนรีบหลบหลังภาคิน
ท่าทางนั้นทำให้สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไปทันที
เขาหันมองพิมพ์ดาว
“ดาว”
น้ำเสียงของเขาเย็นลง
“ใจเย็นก่อน”
พิมพ์ดาวมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
“พี่ก็ไม่เชื่อดาวใช่ไหม?”
ภาคินเงียบ
ความเงียบนั้นเหมือนคำตอบ
พิมพ์ดาวหัวเราะทั้งน้ำตา
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอพยักหน้าช้า ๆ
“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น...คนที่ผิดก็ต้องเป็นดาวอยู่ดี”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินขึ้นบันได
“ดาว!”
ภาคินเรียกตาม
แต่หญิงสาวไม่หันกลับมา
เมื่อพิมพ์ดาวหายไปจากสายตา
มีนาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองภาคิน
“พี่คิน...”
เธอพูดเสียงเบา พร้อมทำสีหน้าเหมือนรู้สึกผิด
“พี่อย่าโกรธพี่ดาวเลยนะคะ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“พี่ไม่ได้โกรธ”
“แต่พี่ดาวคงไม่ชอบหนูจริง ๆ”
มีนาพูดพลางเช็ดน้ำตา
“ถ้าหนูออกไปจากบ้าน ทุกคนคงสบายใจกว่านี้”
ภาคินมองเธอด้วยสีหน้าลังเล
“อย่าพูดแบบนั้น”
มีนาส่ายหน้า
“หนูไม่อยากเป็นสาเหตุให้พี่กับพี่ดาวทะเลาะกันค่ะ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ
ภาคินถอนหายใจ ก่อนยกมือแตะไหล่เธอ
“ไม่มีใครไล่เธอไปไหน”
มีนาก้มหน้า
แต่ในวินาทีที่ภาคินหันไปมองทางอื่น...
ริมฝีปากของเธอกลับยกขึ้นเล็กน้อย
เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
ภาคินกำลังสงสารเธอ
และกำลังมองพิมพ์ดาวด้วยความผิดหวัง
คืนนั้น พิมพ์ดาวนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว
เธอมองรูปถ่ายเก่าในมือ
เป็นภาพของเธอกับภาคินตอนเด็ก
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนรูป
“พี่คิน...”
เธอพูดเสียงแผ่ว
“ถ้าวันหนึ่งดาวหายไปจากชีวิตพี่...พี่จะรู้สึกอะไรบ้างไหม?”
เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนเก็บรูปใบนั้นลงในลิ้นชัก
ในขณะเดียวกัน...
หน้าห้องของเธอ มีนายืนถือโทรศัพท์อยู่
บนหน้าจอเป็นข้อความที่เธอเพิ่งส่งให้ใครบางคน
“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เขาเริ่มไม่เชื่อพิมพ์ดาวแล้ว”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น
“งั้นขั้นต่อไปก็เริ่มได้”
มีนาอ่านข้อความนั้น ก่อนยิ้มออกมา
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“ต่อไป...ฉันจะทำให้พี่ดาวไม่มีใครเหลือเลย”
เธอเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
โดยไม่รู้เลยว่า...
คนที่เธอกำลังเล่นงาน อาจไม่ได้อ่อนแออย่างที่เธอคิด
และในไม่ช้า...
ความจริงบางอย่างจะเริ่มทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้ภาคินได้เห็นทีละน้อย.
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
