Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 6 : ห้องที่ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป
เช้าวันเสาร์ บ้านที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงคนเดินไปมา
พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้าประตูห้องของตัวเอง มือข้างหนึ่งกำลูกบิดแน่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองสิ่งของที่ถูกจัดเรียงใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
เสื้อผ้าของเธอถูกย้ายไปไว้ในตู้เล็กด้านข้าง หนังสือที่เธอสะสมมาตั้งแต่เด็กถูกนำออกจากชั้น แม้แต่กรอบรูปของแม่ก็ถูกย้ายออกจากโต๊ะ ตรงกลางห้องกลับเต็มไปด้วยของของมีนา
พิมพ์ดาวยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนสูดหายใจลึกเพื่อระงับความรู้สึกที่กำลังตีขึ้นมา
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“พี่ดาว”
เสียงมีนาดังจากด้านหลัง
พิมพ์ดาวหันกลับไป เห็นมีนายืนอยู่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
“มีนา...ของพวกนี้มาอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง?”
เธอถามพลางชี้ไปยังข้าวของต่าง ๆ สีหน้าเริ่มไม่สบายใจ
มีนาก้มหน้าลงทันที นิ้วมือบีบชายเสื้อเบา ๆ
“คุณพ่อบอกว่า...ให้หนูใช้ห้องนี้ค่ะ”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังรู้สึกผิด
พิมพ์ดาวนิ่งไป
“แต่ห้องนี้เป็นห้องของพี่”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่ได้ดัง เพียงแต่เต็มไปด้วยความเสียใจ
มีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“หนูขอโทษค่ะ...ถ้าพี่ไม่ต้องการ หนูจะไปบอกคุณพ่อเอง”
เธอพูดพร้อมหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไป
พิมพ์ดาวรีบคว้าแขนเธอไว้
“เดี๋ยวก่อน”
มีนาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
พิมพ์ดาวถอนหายใจ ก่อนคลายมือออกช้า ๆ
“ไม่เป็นไร”
เธอฝืนยิ้ม ทั้งที่ดวงตาเริ่มแดง
“ถ้าพ่อให้มีนาอยู่ ก็อยู่เถอะ”
“จริงเหรอคะ?”
มีนาถามด้วยสีหน้าดีใจ รอยยิ้มผุดขึ้นทันที
พิมพ์ดาวพยักหน้า
“จริง”
มีนารีบเข้าไปกอดเธอ
“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”
พิมพ์ดาวยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ แต่สายตากลับเหลือบไปมองกรอบรูปของแม่ที่ถูกวางไว้บนพื้น หัวใจของเธอเจ็บจนแทบพูดไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่ห้องของเธออีกแล้ว แม้แต่ความทรงจำของแม่...ก็เหมือนกำลังถูกใครบางคนผลักออกไปจากชีวิตทีละน้อย
ช่วงสาย พิมพ์ดาวเก็บของใส่กล่องอย่างเงียบ ๆ
เธอหยิบสมุดบันทึกเก่าออกมาจากลิ้นชัก
หน้าปกมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนเอาไว้ว่า
“ความทรงจำของดาวกับพี่คิน”
เธอเผลอยิ้มออกมาเมื่อเปิดอ่าน ในนั้นมีรูปถ่ายของเธอกับภาคินตั้งแต่เด็ก ภาพหนึ่งเป็นวันที่เธอหกล้มตอนอายุสิบขวบ ภาคินกำลังนั่งทำแผลให้เธอ ใต้รูปมีข้อความที่เขาเขียนด้วยลายมือเด็ก ๆ
“ไม่ต้องร้องนะ พี่จะอยู่ข้างดาวเอง”
พิมพ์ดาวใช้นิ้วลูบข้อความนั้นเบา ๆ
ดวงตาค่อย ๆ ร้อนผ่าว
“พี่คิน...”
เธอพึมพำพร้อมรอยยิ้มเศร้า
“ตอนนี้พี่ยังจะอยู่ข้างดาวอยู่ไหมนะ?”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง พิมพ์ดาวรีบปิดสมุด
ภาคินยืนอยู่หน้าประตู
“ทำอะไรอยู่?”
เขาถามพลางมองกล่องที่วางเรียงอยู่บนพื้น
พิมพ์ดาวฝืนยิ้ม
“เก็บของค่ะ”
“ทำไม?”
ภาคินขมวดคิ้ว สีหน้าสงสัย พิมพ์ดาวหลบสายตา
“พ่อให้ดาวย้ายไปห้องเล็กข้างล่างค่ะ”
ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนมองไปรอบห้อง
“มีนาอยู่ห้องนี้แล้วเหรอ?”
“ค่ะ”
พิมพ์ดาวพยักหน้า ภาคินถอนหายใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เธอก็ยอมง่ายเกินไป”
พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา
“แล้วดาวควรทำยังไงคะ?”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“ทะเลาะกับพ่อเหรอ? หรือให้มีนาร้องไห้แล้วบอกว่าดาวไม่ต้อนรับเธอ?”
ภาคินชะงัก เขามองใบหน้าของเธอที่พยายามกลั้นน้ำตา
“พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เขาพูดเบาลง พร้อมก้าวเข้าไปใกล้ พิมพ์ดาวกลับถอยหลังหนึ่งก้าว ท่าทางนั้นทำให้ภาคินหยุดทันที
“ดาว...”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอรีบพูดพร้อมยิ้ม ทั้งที่ริมฝีปากสั่น
“ดาวชินแล้ว”
คำว่า ชินแล้ว ทำให้ภาคินขมวดคิ้ว
“ชินกับอะไร?”
พิมพ์ดาวเงียบไป
ก่อนตอบด้วยเสียงเบา
“ชินกับการที่สิ่งของของดาวค่อย ๆ หายไป”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
“วันนี้เป็นห้อง...พรุ่งนี้อาจเป็นอย่างอื่น”
ภาคินนิ่งงัน
เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นความเหนื่อยล้าในดวงตาของเธออย่างชัดเจน แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร...
เสียงของมีนาดังขึ้นจากหน้าประตู
“พี่ภาคินคะ”
มีนายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้ม
“คุณพ่อให้หนูมาถามว่าพี่จะไปทานข้าวไหมคะ?”
ภาคินหันไปมอง
“เดี๋ยวพี่ลงไป”
มีนาพยักหน้า ก่อนเหลือบมองพิมพ์ดาว สายตาของเธอหยุดอยู่ที่สมุดในมืออีกฝ่าย
เพียงชั่วครู่...รอยยิ้มของมีนาก็จางลง
“พี่ดาวยังเก็บของอยู่เหรอคะ?”
“อืม”
พิมพ์ดาวตอบสั้น ๆ
มีนาเดินเข้ามา ก่อนยื่นมือไปยังสมุดในมือของเธอ
“สมุดอะไรเหรอคะ?”
พิมพ์ดาวรีบกอดสมุดไว้กับอก
“ของส่วนตัวน่ะ”
มีนาชะงัก ก่อนยิ้มบาง ๆ
“หนูแค่อยากดูค่ะ ไม่ได้คิดอะไร”
“ขอโทษนะ แต่พี่ไม่อยากให้ใครอ่าน”
พิมพ์ดาวตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ
มีนาพยักหน้า แต่สีหน้ากลับดูเศร้าลงทันที
“ค่ะ”
เธอหันไปมองภาคิน ก่อนพูดเบา ๆ
“หนูคงทำให้พี่ดาวไม่สบายใจอีกแล้ว”
ภาคินขมวดคิ้ว
“มีนา อย่าคิดมาก”
เขาพูดพลางเดินเข้าไปหาเธอ พิมพ์ดาวมองภาพนั้นเงียบ ๆ อีกครั้ง...เขาเลือกปลอบมีนา
โดยไม่ถามเธอเลยว่าเธอรู้สึกอย่างไร
คืนนั้น
หลังจากทุกคนเข้านอนแล้ว พิมพ์ดาวนั่งอยู่บนเตียงในห้องใหม่ ห้องเล็กกว่าห้องเดิมมาก ไม่มีระเบียง ไม่มีหน้าต่างบานใหญ่ และไม่มีภาพความทรงจำของเธอกับแม่
เธอนั่งกอดเข่า พลางมองกล่องของที่ยังไม่ได้แกะ
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนมือ
“เราอยู่บ้านตัวเองแท้ ๆ...”
เธอหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา
“แต่ทำไมเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าจัง”
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
ภาคิน
พิมพ์ดาวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับ
“ฮัลโหลค่ะ?”
เธอพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนเสียงของภาคินดังขึ้น
“ดาว...ยังไม่นอนเหรอ?”
“กำลังจะนอนค่ะ”
เธอตอบพลางเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว
ภาคินเงียบไป
“พี่มีเรื่องอยากถาม”
“อะไรคะ?”
“เธอ...เกลียดพี่หรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้พิมพ์ดาวนิ่ง หัวใจของเธอเจ็บขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้น?”
เธอถามพร้อมก้มหน้าลง ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
“ช่วงนี้เธอเปลี่ยนไป”
น้ำเสียงของภาคินแผ่วลง
“เมื่อก่อนเธอมีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังตลอด แต่ตอนนี้เธอเอาแต่หลบหน้าพี่”
พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาค่อย ๆ ไหลอีกครั้ง
“ถ้าดาวบอกว่าไม่ได้เกลียด...พี่จะเชื่อไหมคะ?”
ภาคินเงียบ
ความเงียบของเขาทำให้พิมพ์ดาวหลับตาลง
เธอรู้คำตอบแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอพูดพร้อมฝืนหัวเราะ
“ดาวง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะคะ”
“ดาว เดี๋ยว—”
เธอกดวางสาย จากนั้นจึงปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมา
โดยไม่รู้เลยว่า...อีกด้านหนึ่งของประตูห้อง
มีนายืนฟังอยู่เงียบ ๆในมือของเธอคือสมุดเล่มหนึ่ง
สมุดบันทึกของพิมพ์ดาว
มีนาเปิดมันออกช้า ๆก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าซึ่งมีรูปถ่ายของพิมพ์ดาวกับภาคิน ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ในที่สุด...ฉันก็เจอสิ่งที่ใช้ทำลายพี่ได้แล้ว”
เธอใช้นิ้วลูบรูปภาคินเบา ๆ
“พี่ภาคินจะต้องเป็นของฉัน”
แล้วเธอก็ปิดสมุดลง โดยไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่เธอกำลังจะทำต่อจากนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์ดาวกับภาคินไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีก
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
