Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 5 : รอยร้าวในความไว้ใจ
หลังจากเหตุการณ์แก้วแตกในเช้าวันนั้น บรรยากาศภายในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีก แต่พิมพ์ดาวกลับรู้สึกได้ว่า สายตาของทุกคนที่มองเธอไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะภาคิน
เขายังคงพูดคุยกับเธอตามปกติ แต่ความอบอุ่นในน้ำเสียงกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัดและสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บที่สุด...คือเขาเริ่มปกป้องมีนามากกว่าเดิม
---
ช่วงเย็น
พิมพ์ดาวกลับจากทำงานเร็วกว่าปกติ ทันทีที่เปิดประตูบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของมีนาดังมาจากห้องนั่งเล่น
“จริงเหรอคะพี่คิน?”
น้ำเสียงสดใสของมีนาดังขึ้น พิมพ์ดาวหยุดเดิน
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอยากได้ยินเสียงของใครอีกคนและเมื่อเดินเข้าไปใกล้...ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอชะงัก
ภาคินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ เขาคือมีนา
หญิงสาวกำลังถือโทรศัพท์ให้เขาดู พร้อมหัวเราะอย่างสนิทสนม ภาคินเองก็ยิ้ม รอยยิ้มที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าเป็นของเธอเพียงคนเดียว
“กลับมาแล้วเหรอ?”
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ
“ค่ะ”
เธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนเดินผ่านทั้งสองคน แต่มีนากลับเรียกเธอไว้
“พี่ดาวคะ”
พิมพ์ดาวหยุดแล้วหันกลับมา
“มีอะไรเหรอ?”
มีนายิ้มหวาน ก่อนหยิบถุงกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา
“พี่ภาคินซื้อของมาฝากหนูด้วยค่ะ”
เธอพูดพร้อมเปิดถุงให้ดูด้วยสีหน้าดีใจ พิมพ์ดาวมองเข้าไปในถุง เป็นขนมจากร้านโปรดของเธอ ร้านเดียวกับที่ภาคินเคยซื้อให้เธอเมื่อไม่กี่วันก่อน หัวใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ
“เหรอ...”
เธอพูดเบา ๆ พร้อมฝืนยิ้ม
มีนาพยักหน้า
“ค่ะ พี่ภาคินบอกว่าหนูน่าจะชอบ”
ภาคินไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเจ็บ เพราะร้านนี้...เป็นร้านที่มีเพียงเธอกับภาคินเท่านั้นที่รู้จัก อย่างน้อยเธอเคยคิดแบบนั้น
“ดีแล้วค่ะ”
พิมพ์ดาวยิ้ม ก่อนหันหลังกลับ
แต่ภาคินกลับเรียกเธอ
“ดาว”
หญิงสาวหยุดเดิน
“คะ?”
ภาคินมองเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“เรื่องเมื่อเช้า...”
พิมพ์ดาวรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร
เธอกลืนน้ำลาย ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้าเขา
“ดาวไม่ได้ทำอะไรมีนาจริง ๆ นะคะ”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่แววตาจริงจัง
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง
“พี่ไม่ได้บอกว่าเธอทำ”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
แต่ประโยคต่อมาของเขากลับทำให้รอยยิ้มนั้นจางลง
“แต่ช่วงนี้มีนาก็เพิ่งเข้ามาอยู่บ้าน เธอช่วยดูแลน้องหน่อยได้ไหม?”
พิมพ์ดาวนิ่ง
“หมายความว่ายังไงคะ?”
ภาคินถอนหายใจ
“พี่แค่ไม่อยากให้มีเรื่องกัน”
พิมพ์ดาวกำมือแน่น
“ดาวไม่เคยมีเรื่องกับมีนาเลย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบาลง เพราะเริ่มรู้สึกน้อยใจ
ภาคินมองเธอ ก่อนพูดอย่างใจเย็น
“พี่รู้”
แต่แววตาของเขากลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเชื่อ
พิมพ์ดาวพยักหน้าช้า ๆ
“ค่ะ”
เธอตอบเพียงเท่านั้น ก่อนเดินขึ้นห้อง
---
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พิมพ์ดาวพิงหลังกับประตู ก่อนหลับตา น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันค่อย ๆ ไหลออกมา เธอยกมือขึ้นปิดปาก เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไป
“ทำไม...”
เสียงของเธอสั่น
“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...”
เธอไม่เข้าใจ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอพยายามต้อนรับมีนา พยายามยอมทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมเสียห้องของตัวเองแล้วทำไม...ทุกคนถึงยังคิดว่าเธอเป็นคนใจร้าย?
---
เช้าวันต่อมา
พิมพ์ดาวลงมาที่โต๊ะอาหาร เธอเห็นมีนากำลังจัดจานอาหารอยู่
“พี่ดาว ตื่นแล้วเหรอคะ?”
มีนาทักด้วยรอยยิ้ม
พิมพ์ดาวพยักหน้า
“อืม”
มีนาหันไปหยิบจานใบหนึ่ง
“หนูทำอาหารเช้าเองค่ะ พี่ลองชิมดูนะคะ”
พิมพ์ดาวมองอาหารบนโต๊ะ
“ขอบใจนะ”
เธอพูดก่อนนั่งลง
มีนานั่งข้าง ๆ เธอ
“พี่ดาวคะ หนูถามอะไรได้ไหม?”
“ได้สิ”
“พี่ชอบพี่ภาคินหรือเปล่าคะ?”
มือของพิมพ์ดาวที่กำลังถือช้อนหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
“ทำไมถามแบบนั้น?”
เธอถามพร้อมหลบสายตามีนายิ้มบาง ๆ
“หนูเห็นพี่มองพี่ภาคินบ่อย ๆ”
พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก
“พี่ไม่ได้...”
“ไม่ต้องปฏิเสธก็ได้ค่ะ”
มีนาพูดเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ
“หนูไม่โกรธพี่หรอก”
พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมอง
“หมายความว่าอะไร?”
มีนายิ้มหวาน
“เพราะหนูเองก็ชอบพี่ภาคินค่ะ”
หัวใจของพิมพ์ดาวเหมือนถูกบีบ เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ
“ถ้าพี่คินชอบมีนา...พี่ก็ยินดีด้วย”
เธอพูดทั้งที่น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย มีนามองเธอ ก่อนยิ้มกว้าง
“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”
แต่ไม่มีใครรู้ว่า...ภายใต้มือที่กำลังจับกันอยู่นั้น
นิ้วของมีนากำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ”
เธอพูดด้วยรอยยิ้ม
“หนูจะไม่แย่งอะไรจากพี่”
พิมพ์ดาวยิ้มตอบอย่างฝืน ๆ
“จ้ะ”
มีนาหันหน้าหนี แววตาของเธอเย็นลงทันที เพราะเธอรู้ดีว่า...คำพูดที่ว่า “จะไม่แย่ง”เป็นเพียงคำโกหกคำแรก
---
ช่วงบ่าย
ภาคินแวะมาที่บ้าน พิมพ์ดาวกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นเขา เธอก็เผลอยิ้ม
“พี่คิน”
ภาคินเดินเข้ามาหา
“วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?”
“ดาวลางานครึ่งวันค่ะ”
เธอตอบพร้อมยิ้ม ภาคินพยักหน้า
“พี่มีเรื่องจะถาม”
พิมพ์ดาววางสายยางลง
“อะไรคะ?”
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูด
“เธอไม่ชอบมีนาใช่ไหม?”
พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกกลางอก
เธอจ้องหน้าเขา
“ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น?”
ภาคินถอนหายใจ
“ไม่มีอะไร”
“ไม่ค่ะ”
พิมพ์ดาวส่ายหน้า น้ำเสียงเริ่มสั่น
“ถ้าพี่ถามแล้ว ดาวอยากรู้ว่าทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น”
ภาคินมองเธอ ก่อนตอบช้า ๆ
“มีนาบอกว่าบางครั้งเธอรู้สึกว่าเธอไม่ต้องการให้มีนาอยู่บ้าน”
พิมพ์ดาวนิ่งอึ้ง
“มีนาพูดแบบนั้นเหรอ?”
“อืม”
“แต่ดาวไม่เคยพูด!”
เธอรีบปฏิเสธ ดวงตาเริ่มแดง
ภาคินมองเธอ
“พี่ไม่ได้กล่าวหาเธอ”
พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาคลอ
“แต่พี่กำลังสงสัยดาว”
ภาคินเงียบ หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด
“พี่คิน...”
เสียงของเธอสั่นจนแทบขาด
“ถ้าคนอื่นพูดอะไรเกี่ยวกับดาว พี่จะเชื่อพวกเขาก่อนดาวจริง ๆ เหรอ?”
ภาคินไม่ตอบ
ความเงียบของเขากลับกลายเป็นคำตอบที่เจ็บที่สุด พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอหันหลังให้เขา ภาคินมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ค่อย ๆ เดินจากไป ในแววตาของเขามีความลังเลเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เขายังไม่รู้ว่า...ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะเชื่อใคร มีนากำลังเริ่มแผนครั้งต่อไปแล้ว
และครั้งนี้...
เธอไม่ได้ต้องการเพียงให้ภาคินสงสัยพิมพ์ดาว
แต่เธอต้องการให้เขา เกลียดเธอ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
