Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 4 : กับดักแรก
เสียงเศษแจกันแตกกระจายยังคงอยู่บนพื้นห้องรับแขก
พิมพ์ดาวยืนนิ่งอยู่ตรงบันได ดวงตาคู่สวยมองเศษกระเบื้องตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจเธอเพิ่งเดินลงมาจากห้อง...แต่กลับกลายเป็นว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอ
โดยเฉพาะสายตาของภาคิน
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
พ่อของพิมพ์ดาวเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนมองแจกันที่แตกอยู่บนพื้น มีนารีบก้มหน้าลง น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม
“หนู...หนูทำแจกันตกเองค่ะ”
เธอพูดเสียงสั่น พลางกำชายเสื้อแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยเหมือนกำลังหวาดกลัว พ่อมองลูกสาวคนใหม่ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง
“แล้วทำไมถึงร้องไห้?”
มีนาเงียบไป...เธอเหลือบมองพิมพ์ดาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบหลบสายตา
“หนูกลัวพี่ดาวโกรธค่ะ”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้างทันที
“อะไรนะ?”
เธอถามด้วยสีหน้าสับสน ก่อนรีบเดินเข้าไปหา
“มีนา พี่ไม่ได้โกรธเธอเลยนะ”
พิมพ์ดาวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้หัวใจจะเริ่มเต้นแรงเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง มีนาส่ายหน้าเบา ๆ
“หนูรู้ค่ะ...พี่ดาวไม่ได้โกรธ”
เธอพูดพร้อมฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
“หนูแค่กลัวว่าพี่จะเสียใจ เพราะแจกันนี้เป็นของคุณแม่”
พิมพ์ดาวนิ่งไป...คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด เพราะแจกันใบนั้นเป็นของแม่แท้ ๆ ของเธอ
เป็นของเพียงไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่จากคนที่จากไปแล้ว
แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะตำหนิมีนา
“ไม่เป็นไรหรอก”
เธอพูดพร้อมถอนหายใจเบา ๆ
“มันแตกแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ”
มีนามองเธอด้วยแววตาซาบซึ้ง
“พี่ดาวใจดีจังเลยค่ะ”
แต่ก่อนที่พิมพ์ดาวจะตอบอะไร ภาคินกลับพูดขึ้นมาเสียก่อน
“ดาว”
น้ำเสียงของเขาทำให้หญิงสาวหันไปมองทันที ภาคินยืนกอดอก สีหน้าเคร่งขรึม
“พี่ถามจริง ๆ เมื่อกี้เธออยู่ไหน?”
คำถามนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงัก
“อยู่บนห้องค่ะ”
“แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ?”
“ดาวอยู่ในห้องตลอด”
เธอตอบด้วยความมั่นใจ
ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“งั้นก็ไม่มีอะไร”
เขาพูดเหมือนต้องการจบเรื่อง แต่สายตาที่มองเธอกลับไม่เหมือนเดิม พิมพ์ดาวสัมผัสได้ถึงความสงสัยนั้น
หัวใจของเธอเจ็บวูบ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ภาคินมองเธอด้วยสายตาแบบนี้
---
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป มีนาเดินกลับห้อง
ทันทีที่ประตูปิดลง รอยน้ำตาบนใบหน้าของเธอก็หายไป
เธอเดินไปยืนหน้ากระจก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ริมฝีปากค่อย ๆ ยกเป็นรอยยิ้ม
“ง่ายกว่าที่คิดอีก”
มีนาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความพอใจ เธอเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์ เป็นภาพแจกันใบนั้นที่เธอถ่ายไว้ก่อนมันจะแตกจากนั้นก็ลบรูปออก
“พี่ดาว...”
มีนาพูดกับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก
“พี่คิดจริง ๆ เหรอว่าหนูจะยอมอยู่ใต้เงาของพี่ไปตลอด?”
เธอหัวเราะเบา ๆ แววตาที่เคยอ่อนหวานกลับเต็มไปด้วยความริษยา
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...ทุกอย่างที่เป็นของพี่ จะต้องเป็นของหนู”
---
เช้าวันต่อมา
พิมพ์ดาวเดินลงมาที่โต๊ะอาหาร เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นที่นั่งประจำของตัวเองถูกยึดอีกครั้ง มีนานั่งอยู่ตรงนั้น
ข้าง ๆ เธอคือภาคิน พิมพ์ดาวยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยายามยิ้ม
“พี่คิน มาทานข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“เพิ่งมา”
เขาตอบสั้น ๆ พิมพ์ดาวพยักหน้า ก่อนกำลังจะเดินไปนั่งอีกฝั่ง แต่มีนากลับขยับตัวไปใกล้ภาคินโดยไม่รู้ตัว
“พี่ภาคินคะ เมื่อคืนหนูตกใจมากเลยค่ะ”
มีนาพูดพร้อมยกมือแตะหน้าอกตัวเอง สีหน้าหวาดหวั่นราวกับยังไม่หายกลัว
ภาคินขมวดคิ้ว
“เรื่องแจกัน?”
“ค่ะ”
มีนาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหลุบตาลง
“หนูกลัวพี่ดาวโกรธมากเลย”
พิมพ์ดาวที่กำลังจะนั่งลงหยุดมือทันที
“มีนา...พี่บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ในแววตาเริ่มมีความไม่สบายใจ มีนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“หนูรู้ค่ะ”
เธอยิ้มบาง ๆ
“พี่ดาวไม่เคยโกรธหนูหรอก”
คำพูดฟังดูเหมือนชื่นชม แต่กลับทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกแปลก ๆ ภาคินมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนพูดขึ้น
“ดาว เธอก็อย่าถือสาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลย”
พิมพ์ดาวนิ่งไป...เธอมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด
“ดาวไม่ได้ถือสาค่ะ”
เธอตอบเบา ๆ
ภาคินพยักหน้า
“ก็ดี”
จากนั้นเขาก็หันกลับไปคุยกับมีนา พิมพ์ดาวมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
มันไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความกลัว กลัวว่าสักวันหนึ่ง...
คนที่เธอรักที่สุดจะค่อย ๆ ถูกใครบางคนพาออกไปจากชีวิตของเธอ
---
ช่วงสาย
พิมพ์ดาวกำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นเพื่อออกไปทำงาน
มีนากำลังถือแก้วน้ำอยู่ตรงหน้าบันได ทันทีที่เห็นพิมพ์ดาวเดินเข้ามา มีนาก็หยุด
“พี่ดาวคะ”
“หืม?”
พิมพ์ดาวหันไป
มีนายิ้ม ก่อนเดินเข้าไปหา
“หนูมีเรื่องอยากถามค่ะ”
“อะไรเหรอ?”
มีนามองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง
“พี่ไม่ชอบหนูใช่ไหมคะ?”
พิมพ์ดาวขมวดคิ้วทันที
“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?”
“เพราะตั้งแต่หนูเข้ามา...ทุกอย่างของพี่ก็เปลี่ยนไป”
มีนาพูดพร้อมก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“หนูกลัวว่าพี่จะเกลียดหนู”
พิมพ์ดาวรีบส่ายหน้า
“พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย”
เธอพูดพร้อมเอื้อมมือไปแตะไหล่มีนาอย่างปลอบโยน
“อย่าคิดมากนะ”
มีนาเงยหน้าขึ้น
“จริงเหรอคะ?”
“จริง”
พิมพ์ดาวยิ้มให้
แต่ทันใดนั้น...
มีนากลับปล่อยมือจากแก้ว
เพล้ง!
แก้วน้ำตกลงพื้น
พิมพ์ดาวสะดุ้ง
“มีนา!”
เธอรีบก้าวเข้าไปหา
แต่มีนากลับถอยหลังอย่างรวดเร็ว จนตัวเองล้มลงบนพื้น
“โอ๊ย!”
เสียงร้องดังลั่น
พิมพ์ดาวชะงักทันที
“มีนา!”
เธอรีบยื่นมือออกไปเพื่อช่วย แต่มีนากลับมองเธอด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“พี่ดาว...อย่า!”
พิมพ์ดาวนิ่งค้าง
“พี่ไม่ได้จะทำอะไร!”
เสียงของเธอสั่นด้วยความตกใจ แต่เสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นจากทางเดิน ภาคินรีบวิ่งเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น?!”
เขาถามเสียงดังด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนมองมีนาที่นั่งอยู่บนพื้น มีนารีบส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรค่ะ...”
เธอพูดพร้อมน้ำตาคลอ ภาคินรีบเข้าไปพยุงเธอขึ้น
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
มีนาส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
เธอเหลือบมองพิมพ์ดาวเพียงแวบเดียว ก่อนรีบหลบสายตา ภาคินหันกลับมามองพิมพ์ดาว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“ดาว...เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
พิมพ์ดาวมองเขาด้วยแววตาสั่นไหว
“ดาวไม่ได้ทำอะไรนะคะ”
เธอรีบอธิบาย
“มีนาทำแก้วตก แล้วเธอก็ล้มเอง”
มีนากัดริมฝีปากแน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“พี่ดาวไม่ได้ทำอะไรค่ะ...”
ภาคินมองมีนา
“แน่ใจนะ?”
มีนาพยักหน้า
“ค่ะ”
แต่สีหน้าของเธอกลับดูเหมือนกำลังพยายามปกป้องใครบางคน ภาคินจึงหันกลับมามองพิมพ์ดาวอีกครั้ง
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย พิมพ์ดาวเห็นสายตานั้นแล้วหัวใจเย็นวาบ
เธอรู้ทันทีว่า...
กับดักแรกของมีนาได้ผลแล้ว และครั้งนี้...เธออาจไม่สามารถอธิบายให้ภาคินเข้าใจได้ง่าย ๆ อีกต่อไป
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
