ตอนที่3 แก้วเหล้าและปัญหาชีวิต

เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ผสานกับไฟสลัวสไตล์อินดัสเทรียลในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ยามค่ำคืนเช่นนี้ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนที่ผ่อนคลายที่สุดสำหรับ เว่ยจื้ออันทว่าซีอีโอหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขน กลับนั่งควงแก้ววิสกี้ในมือด้วยสายตาเหม่อลอย ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาภายใต้แสงไฟสลัวยิ่งดูมีเสน่ห์ดึงดูดจนสาวๆ โต๊ะข้างเคียงต่างช้อนสายตามองมาเป็นระยะ

​"เฮ้ย จื้ออัน! แก้วนั้นมันจะละลายหมดแล้วมั้ง เครียดอะไรขนาดนั้นวะ? ดูเจ้านั่นสิจะเมาตายอยู่แล้ว"

​เสียงของหม่าชางดึงสติของเขากลับมา เพื่อนสนิทจอมกวนยักคิ้วพลางกระดกเหล้าเข้าปาก ก่อนจะบุ้ยปากไปทางหวงรุ่ยเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่กำลังนั่งคอตก หน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ กอดขวดเหล้าไว้แน่นด้วยสีหน้าบอบช้ำจากความรัก

​"หงุดหงิดเรื่องที่บ้าน" จื้ออันตอบเสียงเรียบต่ำ วางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนเบาๆ ด้วยอารมณ์กรุ่นๆ

​"นายอยู่คนเดียวจนเคยชิน ก็เข้าใจได้ว่าพอมีคนมาอยู่ด้วยแบบนี้ก็ตั้งตัวไม่ทันเป็นธรรมดา" หม่าชางแกล้งเย้าพร้อมรอยยิ้มกวนๆ "ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันวันแรก เป็นยังไงบ้างล่ะ? แม่นายเล่นเอาตำแหน่งประธานมาขู่ขนาดนี้ นายก็เลยต้องจำใจยอมรับสภาพไปสินะ"

​จื้ออันขมวดคิ้วเข้มทันที ความรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดที่ต้องโดนผู้เป็นแม่บีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ เขาไม่ได้อยากแต่งงาน และไม่ได้อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิตทั้งนั้น นี่ยังไม่นับรวมเรื่องที่เธอพาเจ้าแมวตัวกลมอย่างม่อลี่ เข้ามาป่วนจนเขาเสียฟอร์มอีก

​"น่ารำคาญที่สุด" เขาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าแม่ไม่เอาหุ้นกับตำแหน่งประธานมาขู่ มีเหรอฉันจะยอมให้ยัยนั่นย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน คนไม่ได้รักกัน จะมาจับให้อยู่ด้วยกันให้เสียเวลาทำไมก็ไม่รู้"

​"เอาน่าๆ... แกก็คิดซะว่ามีคนมาช่วยดูแลบ้านชั่วคราวไปก่อนแล้วกัน ปลายปีแต่งเสร็จ ค่อยหาทางเคลียร์กันอีกที หรือไม่ก็ทำตัวแย่ๆใส่จนเธอย้ายออกไปเอง"

จื้ออันเอ่ย "ขนาดฉันตั้งกฎข้อห้ามสารพัด เธอยังอยู่หน้าตาเฉยเลย"

หม่าชางหัวเราะเบาๆ "แค่นั้นยังแย่ไม่พอ รู้ไหมว่าสิ่งที่ผู้หญิงรับไม่ได้ที่สุดคือ การนอกใจ"

จื้ออันเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก

​หวงรุ่ยเงยหน้าขึ้นมา ตาเยิ้มด้วยความเมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "จื้ออัน... แกมันโชคดีนะเว้ย แต่งๆ ไปเหอะ มีคนคอยดูแล ดีกว่าโดนทิ้งแล้วมานั่งเศร้าแบบฉัน..."

​จื้ออันไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงยกวิสกี้ขึ้นจิบเงียบๆ ความเย็นชาและหงุดหงิดยังคงแน่นอยู่ในอก สำหรับเขา การแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่ภาระและพันธะที่จำใจต้องแบกรับไว้เพราะเรื่องงานเท่านั้น เขาไม่มีความคิดที่จะเปิดใจหรือสร้างความสัมพันธ์ใดๆ กับเหยาอี้เถียนแม้แต่น้อย

​"ฉันจะกลับแล้ว" จื้ออันยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดูเวลา ก่อนจะหยิบเสื้อสูทขึ้นมาถือ ร่างสูงโปร่งยืนขึ้นเต็มความสูง ท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับซีอีโอ

​"เฮ้ย! จะรีบกลับไปไหนวะ? เพิ่งสี่ทุ่มครึ่งเอง แล้วหวงรุ่ยล่ะ?"

​"ฉันเครียดเรื่องงาน และไม่อยากนั่งฟังคนเมาเพ้อเจ้อแล้ว" จื้ออันเอ่ยเรียบๆ พลางหยิบกุญแจรถขึ้นมา "ส่วนหวงรุ่ย ก็ฝากส่งมันกลับบ้านด้วยแล้วกัน"

​พูดจบ จื้ออันก็กระชับเสื้อสูทในมือ แล้วก้าวขาเดินออกจากคลับหรูด้วยท่วงท่านิ่งสงบและเย็นชา ความตั้งใจเดียวในหัวของเขาตอนนี้คือกลับไปพักผ่อน และหวังว่ายัยแว่นนั่นกับแมวของเธอจะไม่สร้างความวุ่นวายหรือโผล่หน้ามาให้เขาอารมณ์เสียเพิ่มในคืนนี้...แต่ก่อนจะออกไป เขาขอยืมลิปสติกจากพนักงานสาวคนหนึ่ง แล้วทาลงไปที่ลำคอและหน้าอก จากนั้นเขาก็ส่งคืนแล้วเดินออกไป พนักงานสาวคนนั้นมองตามไปอย่างไม่กระพริบตา