Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 2:ความรักทำให้ตาบอด
หลังจากที่ประตูห้องนอนปิดลงอย่างเงียบเชียบ เหยาอี้เถียนก็เริ่มลงมือจัดระเบียบพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ร่างเล็กหยิบเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋าเดินทางใบโต นำไปจัดวางเข้าตู้และชั้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
สิ่งสุดท้ายที่เธอหยิบออกมาอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า คือ โน้ตบุ๊กคู่ใจ ที่มีร่องรอยการใช้งานมาอย่างยาวนาน เธอค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะทำงานด้วยความระมัดระวัง แม้เธอจะเป็นเพียงนักเขียนนิยายตัวเล็กๆ ที่งานเขียนไม่ได้ขายดีมากมายอะไรจนถึงขั้นเรียกว่าประสบความสำเร็จ แต่โน้ตบุ๊กเครื่องนี้ก็คือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต เพราะมันบรรจุทุกหยาดเหงื่อ ความตั้งใจ และจินตนาการทั้งหมดของเธอเอาไว้
...
ทางด้านห้องนอนของเว่ยจื้ออันในชุดลำลองก็นั่งหน้าง้ำอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เรือนร่างสูงโปร่งเอนพิงเก้าอี้ด้วยความอารมณ์เสีย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมบัดนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากการโดนขัดใจ
ขณะที่เขากำลังพยายามดึงสมาธิกลับเข้าสู่งานตรงหน้า เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงดังขึ้น ชายหนุ่มช้อนสายตามองหน้าจอ พอเห็นชื่อปลายสายเข้าก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด
ปลายสายคือ หม่าชางเพื่อนสนิทจอมกวนที่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาททันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ
"ว่าไงเจ้าบ่าวป้ายแดง? ชีวิตหลังแต่งงานเป็นยังไงบ้างวะ?"
"น่ารำคาญ" จื้ออันตอบกลับเสียงเรียบต่ำ ใบหน้าคมเข้มง้ำลงยิ่งกว่าเดิม
เสียงปลายสายหัวเราะร่าจนดังลอดออกมาจากลำโพง "อะไรกัน ฉันคิดว่านายจองตั๋วบินไปฮันนีมูนหวานชื่นเรียบร้อยแล้วซะอีกนะเนี่ย"
"ถ้าไม่มีอะไร ฉันจะวางสาย" ซีอีโอหนุ่มตัดบทอย่างไม่ชอบใจ
"เดี๋ยวสิ! แหม... ล้อเล่นนิดหน่อยทำเป็นโกรธไปได้" หม่าชางรีบห้าม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโทนเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ฉันแค่จะโทรมาบอกว่าหวงรุ่ยเลิกกับแฟนแล้ว ตอนนี้กำลังเศร้าหนักมาก"
ดวงตาคมกริบของจื้ออันฉายแววความนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วบอกฉันทำไม?"
"ก็จะชวนมาช่วยกันปลอบใจมันหน่อยน่ะสิ คืนนี้ร้านเดิมนะ"
"ได้ เสร็จงานแล้วฉันจะไป" พูดจบ ประธานหนุ่มก็กดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายกวนประสาทต่อ แล้วหันกลับมาจัดการงานตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว
...
กระทั่งยามเย็นคล้อยต่ำลง จื้ออันจัดการเอกสารด่วนเสร็จสิ้น เขาก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินออกมาจากห้องนอนในลุคที่ดูเรียบๆแต่น่ามอง เรือนผมเซตทรงอย่างพิถีพิถัน เสื้อเชิ้ตเนื้อดีที่ปลดกระดุมคอเม็ดบนส่งให้ท่อนบนดูผ่าเผย กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังโชยแตะจมูกมาแต่ไกล รัศมีผู้บริหารแบรนด์แฟชั่นระดับโลกโดดเด่นออกมาอย่างปิดไม่มิด
เหยาอี้เถียนที่ยืนรออยู่บริเวณส่วนกลางของบ้าน พอเห็นเขาก้าวขาออกมาก็รีบเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใส่ใจทันที "อาหารเย็นวันนี้คุณอยากทานอะไรคะ?"
คิ้วเข้มเรียงตัวสวยของจื้ออันขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความฉงน "ปกติฉันไม่กินข้าวเย็น"
เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "โอเค งั้นฉันทำอาหารกินเองได้ใช่ไหม?"
"ได้... ห้ามแค่ตอนฉันหลับเท่านั้น" เขาตอบเสียงเรียบ วางกฎครอบคลุมความสงบของตัวเองไว้เช่นเคย
อี้เถียนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะเหลือบมองการแต่งกายที่ดูดีของเขาแล้วเอ่ยถามต่อ "ว่าแต่คุณจะไปไหนเหรอ?"
"เรื่องส่วนตัว เธอไม่มีสิทธิ์ถาม" จื้ออันตอบด้วยน้ำเสียงตัดรอน ใบหน้าคมเข้มเย็นชาและมีระยะห่างอย่างชัดเจน ก่อนจะก้าวขาเดินผ่านเธอตรงไปยังประตูหน้าบ้าน
อี้เถียนไม่ได้แสดงสีหน้าเสียใจหรือน้อยใจกับคำพูดเย็นชานั้นแม้แต่น้อย เธอมองตามแผ่นหลังกว้างโปร่งสง่างามของเขาที่ค่อยๆ เดินลับสายตาไป ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ นัยน์ตาใต้เลนส์แว่นหนาฉายความเอ็นดูและคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด
"ขนาดดุยังหล่อเลย... ความรักทำให้ฉันตาบอดไปแล้วแน่ๆ"
เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความเย็นชาของเขาไม่ได้บั่นทอนหัวใจของเธอเลยสักนิด เพราะสำหรับเหยาอี้เถียนแล้ว การได้มาอยู่ใกล้ชิดผู้ชายที่เธอแอบรักมาเนิ่นนานคนนี้ ไม่ว่าจะในสถานะไหน... มันก็คือความสุขเล็กๆ ที่เกินฝันแล้วจริง ๆ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
