ตอนที่ 7 ไม่ต้องขอก็จะให้

มันคล้ายกับว่ามีใครเอาไฟมาลนที่ตัว ตอนเห็นภาพสามีเดินกลับมาพร้อมกับผู้หญิงอีกคน ครองขวัญรู้สึกว่าตัวเองกำลังอกหักครั้งใหญ่ เขาน่าจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร อย่างน้อยอนิรุทธิ์ก็เคยรักเธอมาก่อน

หรือหากเขาไม่รักหรือไม่เคยรัก เขาก็น่าจะจำได้ว่าตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมาครองขวัญไม่เคยทำร้ายหรือหักหาญน้ำใจเขา

เขาเองก็ควรจะมีน้ำใจกับเธอบ้าง ไม่ใช่พาคนที่กำลังมีประเด็นเข้ามาหาเธออย่างไม่เกรงใจขนาดนี้

"คุณนุชมาเยี่ยมน่ะขวัญ" เสียงอนิรุทธิ์แห้งแล้งเกินจะควบคุมได้

ครองขวัญเพียงแค่มองไม่ได้พูดอะไร ได้เห็นผู้หญิงคนที่ทำตัวเป็นเหมือนของรางวัลสำหรับผู้ชายแล้วก็ได้แค่รู้สึกขยะแขยงในใจ

หน้าตาสะสวย แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพง ผมยาวสลวย รอยยิ้มอ่อนหวาน ไม่น่าเชื่อว่าคนนี้กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะก้าวเข้ามาแทรกกลางชีวิตคู่ของคนอื่น

หากก่อนหน้าอนิรุทธิ์ไม่ได้บอกก็ยังเข้าใจได้ว่าไม่รู้ ถึงตอนนี้รู้แล้วทำไมยังก้าวล้ำเส้นเรื่อย ๆ เล่า

"เห็นคุณขวัญสบายดี นุชก็โล่งใจค่ะ กลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุทำให้คุณขวัญไม่สบายใจ"

ครองขวัญไม่ตอบอะไรเธอไม่ต้องการกระโจนลงไปเล่นเกมส์กับใคร ต่อให้ใครคนนึงจะพยายามยั่วยุปั่นประสาทมากแค่ไหนก็ตาม

"อาการไม่ดีขึ้นเหรอขวัญหรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่า" อนิรุทธิ์รู้สึกว่าครองขวัญพูดน้อย นิ่งเงียบตั้งแต่เขามาถึง แต่เธอก็ไม่ได้อาละวาดโวยวายอะไร ชายหนุ่มพาลคิดไปว่าเธออาจจะเจ็บแผล

"ถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ"

หลังเงียบมาสักพัก ในที่สุดครองขวัญก็เปล่งเสียงพูดออกมา

อนิรุทธิ์รอฟัง ปรียานุชเองก็เช่นเดียวกัน

สายตาสองคู่จับจ้องไปที่คนบนเตียง วินาทีนั้นใบหน้าทั้งสองอยู่ในสายตา หนึ่งคือสามีคนที่ครองขวัญรักมากกว่าใคร คนที่กำลังลังเลว่าจะเลือกเธอหรืออนาคตที่ดี

อีกหนึ่งคือผู้หญิงหน้าซื่อใจคด ปากยิ้มหวานแต่ใจเสแสร้งมารยา หวังจะช่วงชิงความสุขความสมหวังไปโดยไม่ละอายใจ

ส่วนเธอ...

ครองขวัญลูบท้องตัวเอง แววตารวดร้าวปรากฏขึ้น

เธอเป็นหญิงสาวที่ใช้ชีวิตด้วยความซื่อสัตย์จนต้องสูญเสียลูกในท้องไป

หากอนิรุทธิ์อยากเลือก เธอจะให้เขาเลือก แต่เธอจะไม่เป็นหนึ่งในการรอให้เขาเลือก และหากผู้หญิงอีกคนอยากจะแย่งชิงของคนอื่น เธอจะยกให้ คิดเสียว่าทำบุญทำทานให้เปรตให้สัมภเวสีไม่มีอันจะกิน

ส่วนเธอ....ครองขวัญบอกตัวเอง

จะให้ชีวิตใหม่กับตัวเอง เธอจะกลับไปยังเส้นทางของความฝันที่เคยละทิ้งและสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"พวกคุณเป็นใครเหรอคะ"

อนิรุทธิ์นึกว่าตัวเองหูฝาดไป จนกระทั่งครองขวัญยืนยันว่าเธอไม่รู้จักเขาจริง ๆ และจำไม่ได้ด้วยว่าเขาเป็นใคร ชายหนุ่มจึงเดินออกไปตามหมอมาด้วยความกระวนกระวายใจ

คุณหมอเข้ามาพร้อมกับความงุนงง เนื่องจากเมื่อตอนกลางวันมาตรวจอาการยังเห็นว่าคนไข่คุยกับเพื่อนที่มาเฝ้าเป็นปกติ

"คนไข้จำไม่ได้หรือคะว่าคุณผู้ชายคนนี้เป็นใคร"

ครองขวัญส่ายหน้า จ้องตาหมอไม่กะพริบ เพื่อยืนยันว่าตัวเองจำไม่ได้จริง ๆ

ปรียานุชก็สังเกตอาการอยู่ห่าง ๆ ส่วนอนิรุทธิ์ไปโทรหาอาริตาเพื่อถามว่าเมื่อตอนฟื้นขึ้นมาครองขวัญแสดงอาการว่าจำอะไรไม่ได้หรือเปล่า

"ก็ไม่นะ"

อาริตาตอบมาตามสาย บอกอนิรุทธิ์ว่าตัวเองก็พูดคุยกับเพื่อนตามปกติ

"คุยเรื่องอะไรบ้าง" อนิรุทธิ์ถามเครียด เขาไม่รู้ว่าครองขวัญจำไม่ได้จริง ๆ หรือแกล้ง แต่ที่ผ่านมาหาเธอก็ไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้

อนิรุทธิ์มือสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเพียงแค่แวบเดียวที่ครองขวัญบอกว่าจำเขาไม่ได้ มันเหมือนโลกทั้งใบหลุดลอยไปคล้ายว่าเขาสับสนทำอะไรไม่ถูก

"ก็ถามว่าเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า อะไรแบบนั้น"

"ขวัญได้พูดถึงรุทธ์มั้ย"

อาริยาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะตอบว่า

"ไม่" คนเป็นเพื่อนบอกว่าก่อนเกิดอุบัติเหตุครองขวัญโทรมาบอกว่าทะเลาะกับเขา "ริตาไม่อยากให้ขวัญไม่สบายใจเลยเลี่ยงพูดเรื่องรุทธ์ไป"

"ขวัญจำรุทธ์ไม่ได้" เสียงของเขาสั่น อนิรุทธิ์ยกมือเสยผมข้างหน้าเดินวนไปวนมาแบบคนที่ทำอะไรไม่ถูก

ถ้าหากจะมีใครสักคนที่ครองขวัญจะลืมมันไม่ควรเป็นเขาหรือเปล่า

ที่ผ่านมาอนิรุทธิ์รู้ว่าครองขวัญรักและทุ่มเทให้เขามากขนาดไหน

ความต้องการของเขามาก่อนสิ่งอื่นใดเสมอ ขอแค่เขาร้องขอเธอจะให้โดยไม่ลังเล ดังนั้นการที่หญิงสาวลืมเขา นับเป็นเรื่องที่อนิรุทธิ์เข้าใจไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง !!