ตอนที่ 5 ข่าวร้าย

เกือบเช้ากว่าที่หมอจะออกจากห้องฉุกเฉินมาบอกอาริตาว่าครองขวัญปลอดภัยแล้ว

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก อนิรุทธิ์ขอตัวกลับไปเก็บของและเข้าออฟฟิศครึ่งเช้า

"รุทธ์ฝากขวัญก่อนนะริตา จะไปเก็บเสื้อผ้าลางานแล้วบ่าย ๆ รุทธ์จะมา"

อนิรุทธิ์ห่วงงาน ลึกในใจก็ยอมรับว่าตัวเองห่วงตำแหน่ง ถึงแม้ว่าหลังจากการทะเลาะเบาะแว้งครั้งนั้นนายศักดิ์ชายจะไม่ได้ตัดสินอะไรออกมาโจ่งแจ้ง แต่เขาก็ยังหวังลึก ๆ ว่าตัวเองจะยังได้รับโอกาสในเรื่องตำแหน่ง

อนิรุทธิ์จึงอยากจะทำงานให้เต็มที่ แสดงให้เห็นว่าตัวเองให้ความสำคัญกับบริษัทมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

ส่วนอาริตานั่งรอจนกระทั่งเกือบเจ็ดโมง หมอจึงย้ายครองขวัญไปยังห้องเดี่ยวตามที่อนิรุทธิ์ทำเรื่องไว้ก่อนไป

ครองขวัญฟื้นขึ้นมาเกือบเที่ยง หญิงสาวปรือตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า คนเจ็บหายใจหอบเบา ๆ กลอกตามองไปรอบ เห็นเพื่อนรักอยู่ข้าง ๆ ก็สบายใจ

"ริตา" ครองขวัญเรียกเพื่อนแผ่วเบา เสียงแหบแห้งอ่อนระโหยโรยแรง

ยงยุทธรินน้ำใส่แก้วส่งให้อาริตาป้อนเพื่อน เมื่อครองขวัญสนิทกับอาริตา ยงยุทธที่เป็นคนรักของอาริตาก็สนิทไปด้วย

"ขวัญปลอดภัยแล้วล่ะ ยุทธกลับไปพักก่อนก็ได้นะ" อาริตาหันบอกคนรัก มีเรื่องที่เธอจำเป็นต้องคุยกับครองขวัญเพียงลำพัง

ยงยุทธเข้าใจดี ความจริงเรื่องที่ว่าเขาก็รับรู้ด้วย เพราะตอนหมอออกมาแจ้งข่าว ตัวเขาเองก็อยู่ด้วย

"แล้วเดี๋ยวริตานั่งแท็กซี่กลับเอง ไม่ต้องห่วงนะ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อน"

ยุงยุทธกลับไปแล้ว

อาริตาจึงขยับเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น สภาพครองขวัญเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ทั้งศีรษะ ตามเนื้อตัว ทั้งรอยช้ำรอยขีดข่วนยังเต็มไปหมด

"ฉันเจ็บท้อง"

ครองขวัญบอกเพื่อน ความเจ็บนี้เป็นความเจ็บเดียวแบบที่เกิดขึ้นก่อนรถจะคว่ำ

อาริตากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ครองขวัญเหนื่อยเกินกว่าจะสังเกตเห็น

"ตอนอยู่บนรถก็เจ็บ" ครองขวัญบอกแล้วหยุด เหนื่อยจนไม่สามารถพูดอะไรยาว ๆ ได้ "แล้วก็มีเลือดออกด้วย"

อาริตาเม้มปากอย่างคนกำลังทำใจ

"แกทำใจดี ๆ นะขวัญ"

"อือ เรื่องอะไร" ครองขวัญรับรู้สัญญาณไม่ปกติ ดวงตาเหนื่อยล้ามองเพื่อนราวกับจะขอความหวัง อย่าเป็นอะไรที่ร้ายแรงอย่าเป็นอะไรที่เลวร้ายจนเกินกว่าเธอจะรับได้

"หมอบอกว่าแกแท้งลูก"

ชั่วขณะนั้นเหมือนโลกของครองขวัญหยุดหมุน ลมหายใจเธอเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ ดวงตากลมโตค้างชะงักทอดมองไกลไร้จุดหมาย หญิงสาวไม่รู้ตัวดลยสักนิดว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง

"หมอบอกเด็กเพิ่งได้สองเดือน"

เธอรู้แค่ว่ามีอาการหงุดหงิดบ้าง แต่ครองขวัญคิดไปว่าคงเป็นเพราะว่าตัวเองนอนไม่ค่อยเป็นเวลา งานพริตตี้บางทีก็เลิกดึก กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบจะเที่ยงคืนก็มี

ส่วนอาการหงุดหงิดครองขวัญคิดว่ามันเป็นธรรมดาของคนนอนไม่เป็นเวลา

ประจำเดือนขาดไปก็เข้าใจว่าอาจจะจากการพักผ่อนไม่เพียงพอเหมือนกัน

แท้จริงไม่ใช่เลยสักนิด !

ทุกอย่างเป็นเพราะเธอท้องทั้งหมด

ครองขวัญถูกความหดหู่เข้าครอบงำ ทั้งรู้สึกผิดทั้งสงสารลูกที่จากไปปะปนกันจนยุ่งเหยิงแยกไม่ออกว่าความรู้สึกไหนมีมากกว่า

"คงยังไม่ถึงเวลาของเขาน่ะ"

"อืม"

คล้ายว่าจะเข้าใจแต่อาริตาก็มองออกว่าสีหน้าของเพื่อนไม่ปกติ แต่ก่อนที่อาริตาจะได้ปลอบต่อ ครองขวัญก็ถามขึ้นว่า

"รุทธ์เขามาหรือเปล่า"

"มา แต่เขาขอไปเก็บเสื้อผ้าจะมาเฝ้าแกคืนนี้"

"เก็บนานจัง" ครองขวัญพึมพำเงยหน้าสบตาเพื่อน อาริตาไม่กล้าโกหกคนเจ็บจึงบอกไปตรง ๆ ว่า

"รุทธ์เขาบอกว่าจะเข้าออฟฟิศไปลางานก่อน"

คนฟังพยักหน้า จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ในยุคที่การสื่อสารง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แค่โทรหรือไลน์ไปแจ้งก็ได้ แต่อนิรุทธิ์เลือกจะไปด้วยตัวเอง

หมายความว่าเขาให้ความสำคัญกับที่นั่นมากจริง ๆ

หากเป็นก่อนหน้านี้ครองขวัญคงคิดว่าเขาแค่ตั้งใจทำงาน อนิรุทธิ์เป็นคนตั้งใจกับทุกเรื่อง มันเป็นลักษณะปกติของเขาที่ทำอย่างนั้น เพราะเขาตั้งใจ เพราะเขาสม่ำเสมอ เธอถึงกล้าเชื่อใจพอจะทุ่มเทให้

ถึงตอนนี้หญิงสาวไม่กล้าหลอกตัวเอง จึงได้เพียงนั่งนิ่งอยู่นานปล่อยให้ความเสียใจระเหิดระเหยออกไปก่อนจะบอกอาริตาว่า

"ฉันจะเลิกกับรุทธ์"

อาริตาตกใจ ไม่คิดว่าเรื่องจะถึงขนาดนี้

"ขนาดนั้นเลยเหรอแก"

ครองขวัญเล่าคร่าว ๆ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น อาริตาได้แต่ฟังแล้วสงสารเพื่อน

ธรรมชาติของผู้ชายทุกคนต้องการความภาคภูมิใจในตัวเอง ยิ่งพอมีคนมายื่นข้อเสนอทั้งงานทั้งเงินให้ มีเหรอจะไม่อยากได้

ทางลัดทั้งง่ายและสบาย และผู้ชายอย่างอนิรุทธิ์ก็อยากประสบความสำเร็จ

"บางทีฉันก็คิดว่าตัวเองทำผิดตรงไหนหรือเปล่า ฉันพยายามทำให้มันดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว หรือแค่เพราะฉันไม่ได้รวย ฉันเลยแพ้"

"ก็ด้วย" อาริตาไม่ได้ประนีประนอมเลยสักนิด มาถึงขนาดนี้แล้วคงต้องไม้แข็ง เพื่อนเธอแข็งแกร่ง เธอรู้ว่าครองขวัญจะยอมรับความจริงได้

"ฉันให้รุทธ์ทุกอย่าง ทำไมถึงเวลาต้องเลือก คนที่เขาเลือกถึงไม่ใช่ฉัน ทำไมฉันถึงกลายเป็นคนที่ดีไม่พอสำหรับเขาล่ะริตา"

อาริตาถอนหายใจ มองเพื่อนบนเตียงทั้งสงสารทั้งเวทนา บอกแล้วบอกเล่าว่าอย่าไปทุ่มให้ผู้ชายหมด ถึงเวลามันจะทิ้ง หางตามันก็ไม่แล

"แกรู้มั้ยขวัญโลกใบนี้มันทำงานยังไง เมื่อเราให้อะไรใครไปเท่าไหร่ คนคนนั้นเขาจะไม่ได้คิดว่าแกดี แต่เขาจะคิดว่าแกโง่ และเรียกร้องเอาจากแกมากขึ้นไปอีก"

ครองขวัญน้ำตาร่วง หากเป็นอย่างนั้นเธอก็จะให้เขาอีก เป็นสิ่งสุดท้ายที่ครองขวัญคิดว่าตัวเองให้ได้

อิสระ !!!