เอาคืน

แม้นางจะไม่ใช่ตัวการที่ทำเรื่องชั่วช้าเอาไว้ แต่สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนางเป็นสายเลือดตระกูลเซียวเรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนเช่นกัน นางมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ

ตั้งแต่นั้นมาซ่งอันหยางพยายามหาทางใกล้ชิดบุตรีของใต้เท้าเซียวผู้ล่วงลับ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ได้วางเอาไว้

วันคืนผ่านไปความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายซ่งอันหยางกับซินเหยียนเป็นไปได้ด้วยดี เขาอ่อนโยนและให้เกียรตินาง ซินเหยียนถึงได้เปิดใจให้จนตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่านางรักเขา

เมื่อความรักสุกงอม สกุลเซียวได้ส่งแม่สื่อมาสู่ขอนางตามธรรมเนียมซึ่งนางยอมตกลงแต่โดยดีด้วยใจเบิกบาน แค่คิดว่าตัวเองไม่ต้องทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปยิ่งทำให้เซียวซินเหยียนมีความสุขจนไม่อยากรั้งรออะไรอีก ตอนนี้มีเขาอยู่ข้าง ๆ นางก็ไม่ต้องทนถูกผู้ใดรังแกอีกต่อไปแล้ว

“อีกไม่นานจะถึงวันมงคลของท่านกับคุณชายอันหยางแล้ว คุณหนูควรสวมเครื่องประดับเพิ่มอีกหน่อย” อวี่ซูบอกเจ้านายของตน ยามมองไปที่ศีรษะที่มีเครื่องดับเพียงไม่กี่ชิ้น

“ใส่มากไปก็หนัก”

“นะเจ้าคะ”

“เอาตามที่เจ้าว่าก็ได้” นางตอบสาวใช้ เพราะไม่อาจทนฟังเสียงออดอ้อนได้อีก

“ค่อยสมฐานะคุณหนูใหญ่” อวี่ซูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ตั้งแต่ที่สกุลซ่งส่งแม่สื่อมาสู่ขอเซียวซินเหยียน สองแม่ลูกได้แต่ริษยาอยู่ในใจ บางครั้งก็เก็บเอาไว้ไม่อยู่จึงได้สั่งให้ห้องครัวส่งหมั่นโถวมาให้นางถึงสองมื้อต่อวัน มีแค่มื้อเย็นที่ได้กินอาหารดี ๆ อยู่บ้าง เพราะต้องไปร่วมวงทานอาหารกับเซียวเต๋อ

“เหยียนเอ๋อร์มีวาสนาได้แต่งเข้าจวนสกุลซ่ง ข้าภูมิใจแทนท่านพี่จริง ๆ” ในจวนนี้คงมีเพียงใต้เท้าเซียวที่ยินดีกับการแต่งงานของนาง เพราะถือว่าตัวเองจะได้เกี่ยวดองกับขุนนางใหญ่ ตำแหน่งขุนนางของตนก็จะมั่นคงขึ้นไปอีก

“ที่เหยียนเอ๋อร์มีวันนี้ได้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะท่านอาที่คอยดูแล” บอกอย่างนอบน้อม ถือโอกาสประจบไปในตัว หากจะต่อกรกับสองแม่ลูกคู่นี้นางจำเป็นต้องมีคนช่วย

“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล” เซียวเต๋อหัวเราะชอบใจกับคำป้อยอของหลานสาว

“ก็แค่ฮูหยินของคุณชาย รอให้สามีของเจ้าได้รับตำแหน่งในราชสำหนักก่อนเถิดแล้วค่อยมาโอ้อวด” เซียวจินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม ที่ได้ยินบิดาเอาแต่ชมญาติผู้พี่ประหนึ่งว่านางมีความดีความชอบเสียนักหนา ทั้งที่ความจริงเซียวซินเหยียนก็แค่โชคดีที่ได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่

“เยว่เอ๋อร์” ฮูหยินเซียวปรามไม่ให้นางเอ่ยอันใดขึ้นมาอีก เพราะกลัวว่าอาจทำให้สามีของตนทที่นั่งฟังอยู่ด้วยอารมณ์ไม่ดีจนพาลโกรธพวกนาง

“ยิ่งเจ้าใกล้ออกเรือน ยิ่งต้องดูแลร่างกายให้มากหน่อย ข้าจะสั่งให้ห้องครัวส่งอาหารดี ๆ ไปให้เจ้า”

“ขอถามท่านอาสะใภ้ อาหารดี ๆ ที่ท่านว่าคงไม่ได้หมายถึงหมั่นโถวสองลูกที่สาวใช้นำมาให้ข้ากระมัง”

ซินเหยียนไม่พลาดโอกาสเอาคืน เรื่องนี้ต้องเข้าหูท่านอา พวกนางถึงจะยอมรามือ

“หมั่นโถวอะไรกัน ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องเอาใจใส่เหยียนเอ๋อร์ให้มาก ตอนนี้นางถือว่าเป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัวเรา” ใต้เท้าเซียวหันไปพูดกับฮูหยินของตนด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย

“มีหรือที่ข้าจะกล้าขัดคำสั่งท่านพี่ สงสัยพวกสาวใช้คงจำผิดกระมังถึงได้ส่งหมั่นโถวไปให้ เหยียนเอ่อร์เจ้าอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย ท่านอาสะใภ้รู้สึกผิดจริง ๆ”

“เหยียนเอ๋อร์ไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงนับตั้งแต่พรุ่งนี้สาวใช้ไม่ส่งของพวกนั้นมาอีกเป็นพอ” นางคลี่ยิ้มเย็นตอบ

“ฮูหยิน เจ้าอย่าให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” อันซือเซินรับคำเสียงนิ่ม ขณะที่มือของนางจิกเข้าที่เบาะรองนั่งเพื่อระงับอารมณ์โกรธ