ทางเลือกนี้ไม่มีวันเปลี่ยน

“เกิดอันใดขึ้นงั้นรึ”

“เป็นเพราะสาวใช้ผู้นั้นเข้ามาในเรือนนอนของข้า โดยไม่ได้ส่งเสียงกอปรกับตอนนั้นยังมืดสนิท ข้านึกว่าเป็นโจรจึงพลั้งมือตบเข้าที่หน้านาง ข้าเพียงป้องกันตัวเท่านั้น” นางอธิบายให้ท่านอาฟัง ด้วยนิสัยหูเบาเชื่อคนง่ายของเซียวเต๋อนางต้องตอบคำถามให้รอบคอบ เพื่อไม่ให้มีช่องโหว่ถูกคนทั้งสองแว้งกัดเอาได้

“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ถ้าอย่างนั้นกินข้าวกันเถิด หากยังมัวแต่พูดจาเวิ่นเว้อไปมาอาหารพวกนี้ได้เย็นชืดพอดี”

“เจ้าค่ะ”

แม้ซือเซินจะยอมจบเรื่องนี้แต่โดยดี ทว่าภายในใจของนางยังคิดหาเรื่องเอาคืนให้สาวใช้ของตน รอให้สามีของนางไม่อยู่ที่จวนก่อนเถิด...เจ้าได้เจอดีแน่

สายลมเย็นพัดผ่านทำให้ซ่งอันหยางรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย เขาจึงเดินเอามือไพล่หลังยืนหยุดตรงริมหน้าต่างเพื่อรับลมเย็น ๆ

“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณชายไปงานเลี้ยงที่จวนสกุลเซียวมา บ่าวได้ยินว่าแม่นางทั้งสองมีใบหน้างดงาม คิดว่าคงมีสักคนที่ทำให้ท่านพึงใจ”

“ที่ข้าตอบรับเทียบเชิญก็เพื่อแผนการของเรา เรื่องอื่นล้วนไม่ได้อยู่ในสมองข้า”

“งั้นหรือขอรับ แต่เท่าที่บ่าวได้ยินมาเห็นว่าคุณชายได้ช่วยแม่นางน้อยผู้หนึ่งเอาไว้ หนำซ้ำแม่นางผู้นี้ยังเป็นหลานสาวของใต้เท้าเซียวเต๋อเสียด้วย”

“กู่เจ๋อ” เขาเรียกชื่อบ่าวคนสนิทเสียงเรียบ เพื่อให้คนตรงหน้าหยุดพูดจาไม่เข้าหู

“ถ้าอย่างนั้นเข้าเรื่องเลยดีหรือไม่”

“ใต้เท้าเซียวมีบุตรสาวเพียงหนึ่งคน เท่าที่ข้าเฝ้าสังเกตสตรีผู้นี้ไม่เหมาะที่จะมาเป็นฮูหยินของข้า...ส่วนลูกสาวของเซียวฉีพอใช้ได้” ใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปปั้นแอบยกยิ้มยามหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่พบนางเข้า เขายังจำสภาพของนางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินได้ดี

“คุณชาย ท่านยิ้มทำไมหรือ”

“ข้าน่ะหรือยิ้ม ตาของเจ้าพร่ามัวไปแล้วกระมัง ที่ข้าให้ความสนใจกับเซียวซินเหยียนเป็นเพราะนางดูหัวอ่อนควบคุมได้ง่าย”

“นี่ท่านคิดจะหลอกใช้แม่นางซินเหยียนงั้นหรือ”

“ทำไม หรือเจ้าเห็นใจนาง”

“สมกับเป็นคุณชาย ท่านอ่านใจข้าออกจนหมดจรด เท่าที่ข้ารู้ชีวิตของนางค่อนข้างน่าสงสาร แม้จะเป็นถึงคุณหนูใหญ่สกุลเซียว ทว่านับตั้งแต่บิดาของนางจากไปฐานะในจวนของนางลำบากไม่น้อย”

“เรื่องพวกนี้ทำไมข้าจะไม่รู้ หากแผนการนี้สำเร็จไม่ใช่แค่พวกเราที่จะได้ประโยชน์ นางเองก็จะได้รับผลประโยชน์ด้วยเช่นกัน ถือว่าที่ข้าทำลงไปไม่ใช่การหลอกใช้นางโดยเปล่าประโยชน์เสียทีเดียว”

“ชั่งน้ำหนักดีแล้วหรือขอรับ อย่าลืมว่าเรื่องออกเรือนถือว่าเป็นเรื่องสำคัญที่สุดของสตรี”

“ดูจากฐานะของนางในตอนนี้ เจ้าคิดว่าเซียวเต๋อจะหาบุรุษชาติตระกูลดีกว่าข้าให้นางได้อย่างนั้นหรือ อีกอย่างตัวของซินเหยียนยืนโดดเดี่ยวเพียงลำพัง นางไม่มีบิดาคอยหนุนหลังอีกแล้ว ขุนนางตระกูลอื่นคงไม่มีใครคิดแต่งนางเข้าจวนไปเป็นฮูหยินเอกแน่ อย่างมากคงเป็นได้เพียงฮูหยินรอง”

กู่เจ๋อคิดตาม สุดท้ายเขาจึงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย การแต่งงานของพวกตระกูลชนชั้นสูงส่วนใหญ่มักมีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่แล้ว ยากนักที่จะหาคู่แต่งงานที่รักกันจากใจจริง

“แล้วถ้าแผนการนี้สำเร็จ ท่านจะทำอย่างไรกับแม่นางเซียว”

“นางได้เป็นฮูหยินของข้าถือว่าเป็นวาสนาของนางแล้ว จบเรื่องคราวนี้เมื่อใดความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนางก็จะจบลงเช่นกัน”

“สตรีที่ถูกสามีหย่าขาดล้วนถูกติฉินนินทาให้อับอาย บ่าวว่าคุณชายไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือขอรับ”

“นี่เป็นสิ่งที่ข้าตัดสินใจเอาไว้แล้ว” ซ่งอันหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อีกอย่างเขาได้เริ่มลงมือไปแล้วด้วย...ทางเลือกนี้ไม่มีวันเปลี่ยน

เขาแบ่งแยกระหว่างความถูกต้องกับความผิดไว้ชัดเจน