เมื่อข้าคืนรักสามีไร้ใจ

ฝ่ามือแกร่งยื่นออกมาตรงหน้าพร้อมใบหน้าแย้มยิ้มของบุรุษร่างกายสูงโปร่ง เซียวซินเหยียนลังเลที่จะจับมือของเขาเอาไว้ ถ้าหากมีผู้ใดมาเห็นเข้าคงไม่พ้นเกิดเรื่องขึ้นและอาจพาลทำให้ชื่อเสียงเสื่อมเสีย เพียงเพราะว่าบุรุษกับสตรีอยู่ใกล้ชิดกันโดยที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน

“แทนที่เจ้าจะมัวลังเลที่จะจับมือข้า มิสู้ให้ข้าช่วยพยุงเจ้าลุกขึ้นยืนไม่ดีกว่าหรือ หากชักช้ามากกว่านี้เห็นทีบ่าวรับใช้ในจวนได้เห็นเข้าพอดี”

ครั้นได้ยินคำพูดนี้ของเขา นางถือวิสาสะจับมือของเขาเอาไว้แน่นแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน ทันทีที่ฝ่ามือของนางสัมผัสเข้ากับฝ่ามือของเขา ซินเหยียนแปลกใจไม่น้อยที่ฝ่ามือของเขาช่างหยาบกร้านไม่ได้นุ่มนวลเหมือนมือของคนมีชาติตระกูล

“ขออภัยที่มือของข้าหยาบกร้าน หวังว่าแม่นางคงไม่ถือสา”

“ทำไมถึงได้คิดแบบนั้นล่ะเจ้าคะ เป็นข้าที่ต้องขอบคุณท่านมากกว่า”

“ว่าแต่แม่นางเถิด เหตุใดถึงได้ล้มจนเสื้อผ้าเปื้อนเศษดินเช่นนี้” เขาถามด้วยความแปลกใจ เพราะทางเดินนี้ราบเรียบไร้ซึ่งเนินดินที่จะทำให้ล้ม

“เพราะข้ามัวแต่เหม่อลอยจึงได้สะดุดชายกระโปรงของตัวเองล้ม”

“งั้นหรือ” พอพูดจบ เขาจึงหันหลังเดินออกไป เซียวซินเหยียนได้ร้องถามขึ้นเสียก่อน อย่างน้อยนางต้องถามชื่อแซ่ของเขาเอาไว้ก่อน เผื่อวันหน้าอาจมีเรื่องที่ตนสามารถตอบแทนบุญคุณ

“คุณชาย ท่านชื่ออะไรหรือ”

ซ่งอันหยางหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดิน ก่อนหันมาเผชิญหน้าหญิงสาวอีกครา

“ข้าชื่อซ่งอันหยาง”

“ถ้าอย่างนั้นท่านคือ” นัยน์ตาของนางเบิกโพลง ไม่คิดว่าจะได้พบบุตรชายของซ่งอันโหว บุรุษรูปงามที่สตรีหลายคนหมายตาเอาไว้ มิหนำซ้ำยังเจอนางอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก

ร่างสูงกลั้นรอยยิ้มขบขำยามเห็นใบหน้าตกใจของคนตรงหน้า

“หากไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน”

เซียวซินเหยียนมองตามแผ่นหลังของเขาชั่วครู่ แล้วเดินกลับเรือนของตนไป งานเลี้ยงครานี้อาสะใภ้ของนางจัดได้ใหญ่โตสมกับที่เคยโอ้อวดเอาไว้ แม้แต่คุณชายซ่งยังมาเยือนที่จวนสกุลเซียว

ตัวเอกของงานมิใช่ใครอื่นแต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของนางอย่างเซียวจินเยว่ ส่วนนางเป็นได้เพียงตัวประกอบที่ไม่มีผู้ใดสนใจ เพราะตั้งแต่บิดาของนางจากไปท่าทีของทุกคนในจวนได้แปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง จากที่เป็นคุณหนูใหญ่ที่ผู้คนต่างยำเกรง บัดนี้แม้แต่สาวใช้ยังสามารถรังแกนางได้ สิ่งที่นางเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่ต่างจากคนตกจากสวรรค์สักเท่าใดนัก

พออำนาจเปลี่ยนผู้คนรอบกายย่อมต้องแปรเปลี่ยนตามเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง จากคุณหนูเรือนหลักได้กลายเป็นเพียงผู้อาศัย เพราะท่านอารองขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเซียวแทนที่บิดาของนาง จึงทำให้ความสำคัญของนางลดน้อยลงตามไปด้วย

กว่าจะสามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้ เซียวซิน เหยียนก็โศกเศร้าไม่น้อย

อวี่ซูมองเห็นคุณหนูของตนกลับเรือนมาทั้งที่งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มยังไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม จึงเร่งฝีเท้าเข้ามารับเจ้านายของตนด้วยความสงสับอยู่ในใจ

“เหตุใดถึงได้กลับมาเร็วนักล่ะเจ้าคะ”

“ข้าอยู่ที่นั่นหรือไม่ ก็ไม่ต่างกัน อีกอย่างข้าเหนื่อยล้ากับการต้องปั้นหน้ายิ้มให้แขกในงาน ไม่สู้ปลีกตัวออกมาเงียบ ๆ ดีกว่า”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น ท่านก็ควรอยู่ให้นานกว่านี้ มิเช่นนั้นฮูหยินเซียวคงได้หาข้ออ้างมาลงโทษท่านอีก”

“เจ้าพูดอย่างกับว่าแม้ข้าจะอยู่จนจบงานแล้วนางจะปล่อยข้าไปง่าย ๆ เสียอย่างนั้น” บอกด้วยน้ำเสียงปลงตก

“พอนึกถึงสิ่งที่ท่านต้องเจอแล้ว นายท่านน่าจะมีอายุยืนยาวมากกว่านี้อีกหน่อย อย่างน้อยก็หลังจากที่ท่านออกเรือนไปแล้ว”

“หากเป็นอย่างที่เจ้าพูดคงดีไม่น้อย” ซินเหยียนเอ่ย ขณะน้ำตารื้นจากขอบดวงตาทั้งสองข้าง สองปีมาแล้วที่นางถูกคนในจวนปฎิบัติเช่นนี้ตามคำสั่งของอาสะใภ้ที่ไม่ชอบขี้หน้านาง