สามีรักใคร่

ในเมืองหลวงนี้มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าใต้เท้าเสี่ยวชอบชื่นชมสาวงามทำให้ในจวนของเขามีสตรีมากหน้าหลายตาเข้าออกจวนไม่ซ้ำหน้า นี่ยังไม่รวมพวกนางโลมที่หอฟางเตี้ยนที่เขามักแวะเวียนไปที่นั่นอยู่บ่อยครั้ง

“ใครจะโชคดีเหมือนเจ้า ท่านโหวมีเจ้าเป็นภรรยาคนเดียว ไม่รู้ว่าเบื้องหลังเขาถูกบีบบังคับไม่ให้รับอนุเข้าจวนด้วยหรือไม่”

“ข้าคิดว่าคงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่านไม่เห็นหรือว่าท่านโหวทนุถนอมฮูหยินของเขามากเพียงใด” ถึงคราวที่ฮูหยิน หลงเอ่ยบ้าง

“ข้าว่าพวกเราอย่ามัวแต่พูดเรื่องอนุอยู่เลย เข้าไปนั่งในห้องโถงดีรึไม่” นางชักชวนสตรีทั้งสอง

“นั่นสินะ พวกนางก็เป็นได้แค่อนุนั่นแหละ มีหรือจะคู่ควรให้พวกเราเอ่ยถึง”

ระหว่างนั่งรถม้ากลับจวน ท่านโหวหนุ่มเห็นฮูหยิน ของตนเอาแต่มองหน้าไม่วางตาราวกับว่ามีเรื่องอยากถามแต่กลับไม่กล้าเอ่ยปาก

“ใครทำให้เจ้าอึดอัดหรือ ไยจึงทำหน้าแบบนี้” พูดพลางจับคางของนางให้เงยหน้าขึ้นสบตากับตัวเอง

“พวกเราแต่งงานกันนานแล้ว แต่ยังไม่มีทายาทเสียที” เอ่ยด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล ในใจลึก ๆ นางก็เหมือนกับสตรีทั่วไปที่อยากมีทายาทให้สามี แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่สมหวังสักที

“แล้วอย่างไร”

“ข้าคิดว่าท่านพี่ควรแต่งอนุเข้าจวนดีหรือไม่”

“ซินเหยียน ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนี้ ข้าไม่เคยคิดแต่งงานกับสตรีอื่นนอกจากเจ้า ส่วนเรื่องทายาทไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เจ้ากับข้าอายุยังน้อยอย่าได้นำเรื่องพวกนี้มาคิดให้รกสมองเลย”

ด้วยคำพูดนี้ของร่างสูงทำให้นางเผลอยิ้มออกมา อันที่จริงนางแค่อยากลองหยั่งเชิงเขาก็เท่านั้น โดยไม่ได้คิดว่าจะได้รับคำตอบชวนพึงใจ

กาลเวลาได้ผ่านพ้นไปจนเข้าฤดูหนาวแต่ซินเหยียนยังไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์ แม้ว่านางกับท่านโหวจะร่วมหลับนอนด้วยกันบ่อยครั้งก็ตามที

“ฮูหยิน เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” อวี่ซูเห็นนายหญิงของตนก้มหน้ามองท้องแบนราบด้วยใบหน้าหมองเศร้าจึงถามขึ้น

“เจ้าไปเชิญท่านหมอมาตรวจร่างกายข้าที”

“ท่านไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ”

“เปล่าหรอก ข้าแค่กังวลเรื่องทายาทของท่านโหวน่ะ”

“ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้ คราวก่อนท่านโหวได้บอกไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ฮูหยินอย่าได้กังวลนักเลย”

“แม้ท่านพี่จะไม่ว่าอะไร แต่ข้าไม่ควรวางเฉยเรื่องสำคัญเช่นนี้ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นนายหญิงของสกุลซ่ง หน้าที่สำคัญอย่างการมีทายาทไว้สืบทอดตระกูลถือว่าเป็นหน้าที่ของข้าเช่นกัน”

“ฮูหยินดื่มยาบำรุงครรภ์ก่อนเถิด ประเดี๋ยวบ่าวจะให้คนเชิญท่านหมอฝีมือเก่ง ๆ มาพบท่านเอง”

“ยาถ้วยนี้ข้าดื่มมาตั้งแต่เข้าหอกับท่านโหว แต่ดูเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์” พูดพลางมองไปที่ยาบำรุงครรภ์

“เหตุใดถึงได้พูดจาท้อแท้แบบนี้ล่ะเจ้าคะ”

“ช่างเถิด เจ้าวางไว้ตรงนี้ก่อน ตอนนี้ยาถ้วยนี้ร้อนเกินไป ข้ายังไม่อยากดื่ม”

“ถ้าอย่างนั้นบ่าวจะไปเชิญท่านหมอมาพบฮูหยินนะเจ้าคะ” บอกหลังจากวางยาชามนั้นลงบนโต๊ะ

นางพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปที่ยาบำรุงครรภ์ เพียงครู่เดียวมือเรียวได้เทยาทิ้งจากทางหน้าต่าง ในเมื่อยาที่นางดื่มประจำใช้ไม่ได้ผลก็ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องฝืนกลืนยาแสนขมปร่านี่ลงคออีก

อีกอย่างไม่แน่ว่าอาจเป็นนางที่สุขภาพไม่เหมาะสมที่จะตั้งครรภ์ ดื่มยาไปก็เท่านั้น

ผ่านไปเพียงสองชั่วยามเท่านั้นสาวใช้คนสนิทของนางได้พาท่านหมอสามคนมาที่เรือน

“ข้าน้อยคารวะฮูหยิน”

“เชิญท่านหมอตามสบายเถิด ที่ข้าให้สาวใช้เชิญพวกท่านมาเพราะมีเรื่องอยากถาม”

“เชิญฮูหยินพูดมาได้เลยขอรับ”

“ช่วยตรวจชีพจรให้ข้าที ข้าอยากรู้ว่าร่างกายของข้าเหมาะกับการตั้งครรภ์หรือไม่” ซินเหยียบอกความต้องการของตัวเอง