๔ อาการของคนหวงห่วง (๓)

กลิ่นหอมของสบู่โชยมาตั้งแต่ที่สามีเดินออกจากห้องน้ำ หล่อนอยากลุกไปโอบกอดเขาจากทางด้านหลังแต่ก็รู้สึกวิงเวียนจนต้องล้มตัวลงนอนอีกครั้ง พะอืดพะอมคล้ายอยากอาเจียนแต่ก็กลืนน้ำลายเพื่อให้อาการเหล่านั้นหายไป ค่อยพยุงกายลุกนั่งบนเตียง ปรับการมองเห็นให้เป็นปกติแล้วก้าวลงจากเตียง

อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยที่ร่างหนายังคงแต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับไปทำงาน เธอเลือกชุดเดรสที่สวมใส่ง่ายแล้วมานั่งแต่งหน้าโดยทาแค่ครีมกันแดดกับเขียนคิ้วและทาแป้งทาปากเท่านั้น เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากนอนอย่างเดียว

“เป็นอะไรทำไมหน้าซีด” รีบท้วงเมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามาใกล้ หน้าตาดูซีดเซียวแม้ว่าหล่อนจะแต่งหน้าแล้วก็ตาม ทั้งยังเดินเซจนเขาต้องรีบเข้าไปประคองอีกต่างหาก อาการแปลกไปจากทุกวันจนน่าสงสัย

“ไม่รู้ค่ะ เหมือนจะไม่สบายเลย” ว่าแล้วก็พยายามเดินไปยังบันไดเพื่อลงข้างล่าง ต้องคอยจับราวไม่ให้ตัวเองร่วงเสียก่อน เขาเห็นอย่างนั้นก็เดินตามแทบจะตัวติดกับหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่เห็นหล่อนเคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

“ไปทำงานหรือเปล่า”

“ไปค่ะ แค่นี้เองกินยาเดี๋ยวก็หายแล้ว ณิไม่อยากนอนอยู่บ้านยังมีงานหลายอย่างต้องทำ” รีบบอกเขาแล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างระมัดระวัง แต่รู้สึกอ่อนแรงทั้งยังง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น เกือบก้าวพลาดยังดีที่ชายหนุ่มโอบเอวบางเอาไว้ทันก่อนเธอจะร่วงลงไป

“ระวัง...ไปไม่ไหวหรอก ขึ้นไปนอนเถอะ” นึกเป็นห่วงทั้งยังกังวลจนแสดงออกทางสีหน้า แต่กลับโดนหล่อนขืนตัวออก

“ไม่เอา บอกแล้วไงว่าณิไหว” ยืนกรานเช่นเดิมแม้ว่าสภาพตอนนี้จะเดินแทบไม่ไหวก็ตาม หล่อนยังมีงานอีกหลายอย่างต้องทำจึงไม่อยากนอนพักอยู่บ้าน แต่เหมือนสามีจะไม่ยอมให้เธอไปทำงานเพราะจ้องเขม็งทั้งยังเอ่ยเสียงแข็งอีกต่างหาก

“บอกว่าไม่ไหว ขึ้นไปนอนพักผ่อนถ้าดีขึ้นค่อยไป”

“แต่ว่า...”

“จะขึ้นไปดีๆ หรือให้พี่อุ้ม” คราวนี้เขาไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ ร่างบางจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมทำตามสามีพร้อมเอนกายซบเขาเต็มที่ ใช้โอกาสอันดีเพื่ออ้อนให้รวิกานต์ตามใจตัวเอง

“ก็ได้ค่ะ” ประคองณิรชาเพื่อกลับไปยังห้องนอน ยกผ้าห่มขึ้นแล้วให้เธอนอนลงบนเตียง ค่อยคลุมทับหญิงสาวพร้อมปรับอุณหภูมิไม่ให้เย็นจนเกินไป เปิดม่านเล็กน้อยให้แสงแดดอ่อนเข้ามาสักหน่อย เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยก็หันมามองเธอ แล้วพบว่าภรรยานอนหลับสนิทเสียแล้ว

ค่อยเดินมายืนข้างเตียงพร้อมนั่งลงจ้องดวงหน้าสวยอย่างหลงใหล มุมปากแต้มรอยยิ้มมองเธอด้วยแววตาเอ็นดู ปัดเส้นผมที่ปรกหน้าหล่อนออกค่อยลุกจากเตียงเสียงเงียบ ให้ความเป็นส่วนตัวกับอีกฝ่ายพร้อมปิดประตูเสียงเบา

“ทำข้าวต้มไปเสิร์ฟคุณณิบนห้องแล้วก็คอยเช็คด้วยนะว่ากินยาหรือเปล่า” เดินเข้าไปในครัวแล้วบอกอาการคร่าวๆ ของภรรยา แม่บ้านรับคำเสียงหนักแน่นแล้วก็แปลกใจพอสมควรเพราะไม่เคยเห็นเขาแสดงความเป็นห่วงต่อคนรักออกหน้าออกตาขนาดนี้

“ค่ะคุณรวิ”

ชายหนุ่มนึกเป็นห่วงคนที่นอนอยู่บนบ้านแต่ตนเองก็มีงานต้องทำจึงไม่อาจทิ้งงานเพื่อมาเฝ้าได้ จำต้องไปที่บริษัทแล้วเคลียร์เอกสารที่กองพะเนินจนนึกเหนื่อยอกเหนื่อยใจ ปกติชอบทำงานแต่วันนี้ใจอยากกลับบ้านอย่างเดียว

ยิ่งใกล้เที่ยงเขาก็ยิ่งกระวนกระวายมากกว่าเดิม พรูลมหายใจเมื่อเอกสารแผ่นสุดท้ายถูกเซ็นไปแล้ว เลขานุการยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามรับแฟ้มจากเขามาถือไว้ เจ้าตัวเห็นอย่างนั้นก็เกือบหลุดยิ้มด้วยความดีใจที่งานเสร็จสิ้น จึงต้องรีบถามเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะว่างหลังจากนี้

“เอกสารมีแค่นี้เหรอครับ”

“ใช่ครับ...ส่วนนี่เป็นวาระการประชุมตอนบ่ายถ้าคุณรวิไม่อยากเข้าผมไปแทนได้นะครับ” บ่อยครั้งที่เจ้านายเหลือบมองนาฬิกา แล้วยังโทรศัพท์ไปถามคนที่บ้านถึงอาการของภรรยา ทำให้ทราบโดยไม่ต้องถามว่าณิรชาคงไม่สบาย

เป็นห่วงเมียกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย...คนสนิทคิดในใจ

“ฝากด้วยนะครับ” ปกติจะไม่ค่อยฝากคนอื่นเข้าประชุมแทน เขามักเข้าประชุมเองตลอดแต่คราวนี้กลับโยนให้คนสนิททันที

ห่วงหญิงสาวจนอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าอาการของเธอดีขึ้นบ้างหรือเปล่า

“ครับ”

ลุกจากเก้าอี้ก็สวมเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้อง ตอนเที่ยงคนเยอะเพราะพนักงานออกไปรับประทานอาหารข้างนอก แต่ทุกคนก็ยังหันมาทำความเคารพและทักทายเขาไม่ขาด ชายหนุ่มเป็นที่รักของคนทั้งบริษัท ด้วยความใจดีอ่อนโยนและสุภาพ ทั้งยังดูเข้าถึงง่ายไม่เหมือนคุณธนนท์ปภพที่พนักงานต่างหวั่นเกรงเป็นอย่างมาก

รถยนต์แล่นมาจอดหน้ามุขของบ้านด้านหลังที่อยู่ลึกสุด ชายหนุ่มรีบลงจากรถโดยที่แม่บ้านไม่ทราบสักคนว่าเขาจะกลับ จึงค่อนข้างตกใจรีบออกมาต้อนรับ แต่สิ่งแรกที่ร่างสูงถามถึงกลับเป็นภรรยาทำให้รู้ว่าเป็นห่วงหล่อนมากแค่ไหน

“คุณณิเป็นยังไงบ้าง”

“กินข้าวกินยาตอนเช้าแล้วค่ะ ส่วนตอนเที่ยงยังไม่ได้กินเพราะขึ้นไปแล้วเธอหลับไม่มีใครกล้าปลุก” พอทราบอย่างนั้นก็พยักหน้าก่อนเหลียวไปเห็นถาดอาหารที่เตรียมไว้สำหรับคนป่วย จึงเดินไปหยิบมาถือพร้อมหันไปบอกเสียงเรียบ

“ผมจัดการเอง” เดินขึ้นบนห้องโดยมีสายตาอีกสองคู่มองตาม

ไม่เคยเห็นเจ้านายของตนเป็นเช่นนี้มาก่อน บ้านที่เคยไร้สีสันขาดชีวิตชีวา ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

บางทีอาจจะได้ต้อนรับคุณหนูตัวเล็กในอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็เป็นได้...