๓ แสดงความเป็นเจ้าของ (๑)

๓

แสดงความเป็นเจ้าของ

ถึงวันเดินทางหล่อนก็เตรียมกระเป๋าเพื่อนำขึ้นรถยนต์เพราะต้องนอนบ้านไร่หนึ่งคืน โดยที่เธอเป็นคนเตรียมทุกอย่างให้สามีด้วยความเต็มใจ ตอนแรกเขาก็ทักท้วงอยากทำเองแต่ณิรชาก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะจัดให้เอง จึงต้องยอมตามน้ำให้เธอเป็นคนจัดการทั้งหมด สร้างความสุขแก่คนเป็นภรรยาอย่างมากเพราะได้ทำหน้าที่นี้เป็นครั้งแรก

แต่งงานมาสี่เดือนแทบไม่เคยได้ออกไปเที่ยวไหนด้วยกัน แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ได้ไปเที่ยว แต่เป็นการกลับไปเยี่ยมบ้านภรรยาเป็นครั้งแรกก็ตาม

นั่นยิ่งสร้างความตื่นเต้นให้เขามากกว่าเดิมไม่ใช่หรือ...

ของทั้งหมดถูกนำขึ้นหลังรถตู้เป็นที่เรียบร้อย พวกเขารับประทานอาหารเช้าจนอิ่มก็เตรียมตัวออกเดินทาง ระหว่างใบหน้าหวานก็แต้มรอยยิ้มพร้อมกับชวนคุยตลอดเวลา ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับของข้างหลังที่เป็นกล่องขนาดกลางถูกวางอยู่ในถุงพลาสติกสีเข้ม

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเตรียมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วของข้างในคืออะไรกันแน่ จึงได้ถามทันที “นั่นอะไรคะ” ร่างสูงเหลียวมองตามนิ้วมือของหล่อนที่ชี้ไปยังสิ่งของ แล้วตอบเสียงเรียบเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ความจริงค่อนข้างตื่นเต้นกับการไปไร่พอสมควร

แน่ล่ะ...เป็นครั้งแรกที่จะไปเยือนถิ่นของหล่อนนี่น่า

แล้วบิดาของณิรชาก็ดูไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ด้วย การไปครั้งนี้จึงต้องมีของเพื่อผูกมิตรสักหน่อย แม้ภายนอกจะไม่แสดงอาการอะไรแต่ข้างในใจเขาเต้นเร็วแทบจะทะลุร้อยทั้งที่ไม่ได้ออกกำลังกายด้วยซ้ำ

“ของขวัญวันเกิดคุณแม่ไง ณิบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องไปวันเกิด” หันมาตอบด้วยท่าทีนิ่งจนเธอคิดว่าเขาทำไปตามหน้าที่เท่านั้น ชายหนุ่มดูไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนหล่อนเลยสักนิด เพราะตั้งแต่แต่งงานกันก็หวังให้เขาไปเที่ยวไร่เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำของเราช่วงเด็กตลอด

แต่เขาก็บอกว่างานยุ่งไม่มีเวลาว่าง...นึกแปลกใจเหมือนกันที่ครั้งนี้สามีตอบตกลงเร็วขนาดนี้

“ค่ะ ไม่คิดว่าพี่จะเตรียมของขวัญมาด้วย”

“ตามมารยาทก็ควรจะเตรียม” พูดจบก็มีสายเรียกเข้าจึงรีบรับแล้วเปลี่ยนภาษาที่สนทนาทันที เธอทราบว่าเขากำลังคุยงานจึงเหลียวมองนอกหน้าต่างไม่ได้ชวนคุยอีก ไม่รู้ทำไมนับวันยิ่งรู้สึกเหมือนว่าเราห่างกันไปทุกที

หัวใจของเขาแข็งดั่งหินผาจนเธอไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทำลายก้อนหินนั้นได้ด้วยซ้ำ หรือบางทีควรจะพอแค่นี้ กลัวว่าต่อไปภายภาคหน้าจะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นจนเราอาจแตกหักถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด หล่อนก็ทำได้เพียงภาวนาไม่ให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น

ขอให้เขาใจอ่อนในเร็ววันด้วยเถอะ...

“เป็นยังไงบ้างคะ พี่รวิไม่ได้มาบ้านไร่นานเปลี่ยนไปมากหรือเปล่า” เข้าสู่ทางเข้าไร่พอดีกับที่เขาวางสายจึงได้โอกาสสำรวจบรรยากาศโดยรอบ

รวิกานต์จำได้ว่าช่วงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นมักจะได้มาเล่นที่ไร่แห่งนี้ทุกช่วงวันหยุด บิดาพามาบ้างหรือติดสอยห้อยตามมารดาบ้าง ทุกครั้งที่มาไม่รู้สึกเหงาเพราะมีณิรชาคอยเล่นเป็นเพื่อนเสมอ เธอมักจะชวนไปปั่นจักรยานซึ่งเขาเป็นคนถีบส่วนหล่อนก็นั่งซ้อน หรือบางครั้งก็ชอบพาปีนป่ายต้นไม้จนโดนดุ กระนั้นเขาก็ยังจำได้ดีถึงความสุขในช่วงเวลานั้น

เกือบหลงลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ พอได้กลับมาที่นี่ก็เหมือนได้ย้อนความทรงจำของตัวเองด้วย

“เปลี่ยนนะ พื้นที่เยอะขึ้นแล้วก็ดูร่มรื่นขึ้นกว่าเมื่อก่อนด้วย คุณอา...คุณพ่อเก่งในการทำงานจริงๆ ให้พี่ทำคงไม่ไหวหรอก” นึกชมเจ้าของไร่หน้าโหดที่เปลี่ยนสถานะจากอาเป็นพ่อตาเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เขายังเป็นแค่หลานก็มองตาขวางเพราะไปเล่นกับลูกสาวของท่านบ่อย ตอนนี้เปลี่ยนสถานะมาเป็นลูกเขย ไม่อยากคิดเลยว่าตัวเองจะต้องเจออะไรบ้าง

ที่มั่นใจคงไม่ใช่รอยยิ้มแล้วเดินเข้ามากอดพร้อมคำต้อนรับอย่างแน่นอน

“คุณพ่อขยายพันธุ์ส้มกับไร่องุ่นค่ะ ตอนนี้ไวน์ที่ทำก็ส่งออกด้วยนะคะ ถ้าพี่อยากลองชิมเดี๋ยวณิจะพาไปห้องลับ” แววตาแสนซนของหล่อนทำให้นึกถึงช่วงวัยเด็กที่พวกเขาชอบไปเล่นทั่วไร่ ผู้ใหญ่ตามหากันนานกว่าจะเจอ

พวกเขาจึงมีห้องลับด้วยกันมากมาย ไม่เว้นกระทั่งห้องไวน์ที่คุณไตรเตชินทำไว้เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติผลไม้หมักแสนหวาน โดยไม่ทราบว่าลูกสาวก็มีกุญแจที่แอบขโมยพ่อไปปั๊มไว้อีกดอก ช่วงที่ทราบว่าเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตน หล่อนก็แอบดื่มไวน์ที่บิดาสะสมไว้หลายขวด ป่านนี้ท่านยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

แต่คืนนี้จะพาสามีลงไปที่ห้องลับบ้าง เผื่อรื้อฟื้นความหลังในวัยเด็กกันสักหน่อย

“มากันแล้วพ่อ” รถจอดเทียบหน้าบ้านก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูแล้วลงก่อนภรรยา ค่อยหันไปมองเธอพร้อมยื่นมือให้อีกฝ่ายจับจะได้ลงถนัด สร้างความดีใจแก่ร่างบางเป็นอย่างมากจนกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ด้วยซ้ำ