๑ ท้อแต่ไม่ถอย (๕)

“พี่รวิ” เรียกสามีด้วยเสียงสั่นเครือ กลัวว่าตัวเองจะเป็นเพียงเมียที่กอดทะเบียนสมรสร้องไห้เพราะสามีไม่เหลียวแล

เธอไม่อยากเป็นแบบนั้นเลย

“ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะเอาอะไรกับพี่อีก...ปล่อยพี่ไปเถอะ” ปลดมือหล่อนออกแล้วหันมาสบดวงตาหวาน บอกอย่างตรงไปตรงหน้ากับน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

หล่อนอยากแต่งงานเขาก็ยอมแต่งแล้ว ตามใจหมดทุกอย่างแทบไม่มีส่วนในการตัดสินใจเลย ยอมอย่างที่ไม่เคยยอมใครมาก่อน ขอเพียงเรื่องเดียวที่ได้ตามใจตัวเองบ้างคือการแยกห้องนอนกับหญิงสาว

“แต่ณิ...” พยายามจะค้านเพราะอยากอยู่กับเขาในคืนเข้าหอ ทว่าทราบดีว่าเอาแต่ใจตัวเองมามากแล้ว จึงยืนนิ่งน้ำตาคลอเบ้าแล้วมองเขาเหมือนเด็กตัวเล็กที่โดนพ่อดุ

“ต่อหน้าคนอื่นพี่จะเป็นสามีที่ดีแล้วก็ให้เกียรติณิ แต่เราอยู่กันแค่สองคนก็ปล่อยให้พี่ได้หายใจสะดวกบ้างได้ไหม อยู่กับณิแล้วพี่อึดอัด เพราะการแต่งงานครั้งนี้พี่ถูกบังคับมันไม่ได้มาจากความเต็มใจ พี่ทำเพราะต้องรับผิดชอบที่ตัวเองขาดสติสัมปชัญญะหรือความยั้งคิดจนทำเรื่องแบบนั้นได้” พูดเป็นประโยคยาวครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่อง เหมือนระบายความในใจให้หล่อนฟังทำเอาหญิงสาวถึงกับสะอึกไม่กล้าเอ่ยค้านอีก

“อยู่ในที่ของตัวเองเถอะ...พี่ขอร้องล่ะ”

คืนนั้นจึงยอมปล่อยให้เขาออกจากห้องหอไปนอนที่อื่น ส่วนตนก็สวมชุดเจ้าสาวนอนบนเตียงกว้างที่มีกลีบกุหลาบโปรยเป็นรูปหัวใจแล้วร้องไห้ตลอดทั้งคืนจนหลับไป

ช่างเป็นการแต่งงาน...ที่เศร้าเหลือเกิน

แต่จะทำอะไรได้ในเมื่อเธอเลือกเอง

หลังจากงานแต่งที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ ทุกคนคิดว่าบ่าวสาวน่าจะไปฮันนีมูนกันหวานชื่น เพราะวันงานก็ดูยิ้มแย้มแล้วเจ้าบ่าวก็คอยดูแลเจ้าสาวเป็นอย่างดี ไม่คิดว่าผ่านมาเกือบสองสัปดาห์จะไม่มีความเคลื่อนไหวจากคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ฝ่ายชายทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนบ้านติดหนี้ทั้งที่เป็นเจ้าของบริษัทด้วยซ้ำ ส่วนฝ่ายหญิงก็ทำงานหนักเช่นเดียวกัน

บรรยากาศแปลกจากที่จินตนาการเอาไว้ ทำให้ผู้เป็นบิดาต้องสละเวลาทำงานมาที่ห้องของลูกชายเพื่อคุยเรื่องส่วนตัว ถึงจะมีตำแหน่งใหญ่แค่ไหนก็ต้องเคาะประตูก่อนเข้าห้องเสมอ พอได้ยินเสียงอนุญาตถึงได้เปิดเข้าไปพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

“ว่างหรือเปล่า” มองงานล้นมือของรวิกานต์แล้วถาม เจ้าตัวอยากบอกว่ายุ่งแต่รู้ดีว่าพ่อน่าจะยุ่งกว่าจึงวางงานทั้งหมดแล้วตอบตรงข้ามความจริง

“ครับ คุยได้ครับ” ท่านพยักหน้าพึงพอใจในคำตอบแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ไม่คิดจะอยู่นานเพราะมีนัดกับภรรยาสุดที่รักเอาไว้ ไม่อยากไปสายให้เธอต้องคอยจึงต้องจัดการเรื่องที่วุ่นวายให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง

“พ่อคุยไม่นานหรอก นัดกับแม่เขาไว้ว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอกน่ะ” รับรู้ถึงความหวานของพวกท่านเป็นอย่างดี แต่งงานกันมาหลายสิบปีก็ยังหมั่นเติมความรักให้กันตลอด จนเขานึกอิจฉาและอยากมีคู่ชีวิตแบบนี้บ้าง

แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ต้องการไปซะหมด...

“ครับ” พยักหน้าเป็นการรับทราบ

คุณธนนท์ปภพไม่อ้อมค้อม เลือกจะถามหลังได้ข้อมูลมาจากแม่บ้านที่ไปทำงานอยู่เรือนหอของคนทั้งสอง ความจริงก็ไม่อยากยุ่งแต่เกรงว่าถ้าปล่อยไปนานกว่านี้อาจเกิดเป็นปัญหาใหญ่ในภายภาคหน้า พอจะดูออกว่าบุตรชายไม่เต็มใจจะแต่งงาน แต่เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วก็ต้องรับผิดชอบ

เพราะฉะนั้นก็ควรรับผิดชอบให้หมดทุกเรื่องไม่ใช่หรือ ทั้งต่อหน้าและลับหลังเช่นกัน

“แยกห้องกับน้องเหรอ” คนเป็นลูกนิ่งเงียบไม่ตอบในทันที คิดว่าท่านต้องทราบในวันหนึ่งแต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ผ่านมาสองสัปดาห์ก็รู้ถึงการแยกห้องทั้งที่ไม่ได้เข้าไปใกล้เรือนหอของพวกเขาด้วยซ้ำ

คงมีคนเอาเรื่องไปเล่าให้ฟังสินะ...

“ผมไม่สะดวกใจจะนอนห้องเดียวกันครับ” ตอบตามความจริงเมื่อมีแค่ตนกับบิดาสองคน คุณธนนท์ปภพถอนหายใจเสียงเบา เข้าใจในมุมของบุตรชายแต่ก็นึกห่วงความรู้สึกของลูกสะใภ้เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะภรรยาที่คะยั้นคะยอให้เขามาออกหน้าพูดกับลูกเรื่องนี้ เพราะชอบสะใภ้คนนี้จนไม่อยากเสียไป ทั้งยังกลัวจะแตกหักกับบ้านบวรกานต์เดชอีก

“ไม่สะดวกใจแต่ก็แต่งงานแล้ว พ่อคิดว่าควรจะนอนห้องเดียวกันนะ ถึงแม่บ้านจะไม่เอาไปพูดข้างนอกแต่มันก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี คิดถึงจิตใจน้องบ้างสิ” ไม่แปลกใจเท่าไหร่กับคำพูดของบุพการี แต่การจะให้เขาทำตามก็อาจจะยากสักหน่อยเมื่อชายหนุ่มมีความคิดของตัวเอง

“แต่คุณพ่อก็ทราบว่าผมไม่ได้ต้องการแต่งงานกับณิแต่แรกอยู่แล้ว...มันคือความรับผิดชอบ” บอกเสียงเข้มถอดแบบจากบิดามาไม่ผิดเพี้ยนจนเขานึกว่านั่งส่องกระจกอยู่เสียอีก ทั้งสองสบตากันนิ่งโดยคนอายุน้อยกว่าทราบในทันทีว่าตัวเองอาจต้องพ่ายแพ้

“ถ้าอย่างนั้นก็รับผิดชอบให้ครอบคลุม อย่าทำแบบครึ่งๆ กลางๆ”

สุดท้ายก็ถูกบังคับเหมือนเคย

“ครับ ผมจะย้ายกลับไปห้องเดิม”

ยอมจำนนหมดทุกอย่างเพียงได้ยินคำว่ารับผิดชอบ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คำนี้มันจะหายไปสักที...