๑ ท้อแต่ไม่ถอย (๔)

“ครับ ผมจะแต่งงานกับน้องเพื่อรับผิดชอบการกระทำไม่เหมาะสมของผม” เน้นย้ำถึงประโยคนั้นเพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าการตอบตกลงครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของตนเลยสักนิด เขาทำเพื่อรับผิดชอบความผิดต่อหญิงสาว

คนหวงลูกอย่างไตรเตชินนั่งแทบไม่ติดแต่โดนคนรักดึงแขนเอาไว้แล้วส่งสายตาปรามตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นคงได้โวยวายจนตกลงอะไรไม่ได้เป็นแน่ ทางที่ดีคือควรให้นิ่งเงียบเพื่อดูทิศทางการตัดสินใจครั้งนี้ของบ้านเฟื่องรัตน์ภักดีที่เต็มใจออกมารับผิดชอบต่อชื่อเสียงของบุตรสาวตนที่เสียไป

“ณิ...” มารดาหันมาถามลูกสาวที่นั่งเงียบ แต่ยังเอ่ยไม่ทันจบก็ได้รับคำตอบจากสาวสวยโดยที่หล่อนแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

“ณิยินดีแต่งงานกับพี่รวิค่ะ” แล้วเรื่องก็จบไปแทบทันทีพร้อมการวางแผนงานแต่งของสองแม่ซึ่งตื่นเต้นกับงานเป็นอย่างมาก เนรมิตทุกอย่างภายในเวลาแค่สองเดือนจนออกมาสมบูรณ์เพอร์เฟค กลายเป็นที่เล่าลือของคนทั้งจังหวัดถึงความยิ่งใหญ่ของงานครั้งนี้

การส่งตัวเจ้าสาวเกิดขึ้นในเวลาต่อมาเมื่องานพิธีการทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่างแบบบางนั่งลงบนพื้นโดยข้างกายมีเจ้าบ่าวคอยอยู่ด้วยเสมอ คุณไตรเตชินน้ำตาคลอตลอดงานเมื่อคิดว่าต้องปล่อยมือลูกสาวให้คนอื่นดูแล ยังดีที่ไม่ใช่คนอื่นไกลเป็นลูกชายของเพื่อนสนิท หวังว่าในอนาคตจะมีเพียงเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับณิรชา

“ดีจังเลยได้พี่ณิมาเป็นพี่สะใภ้แล้ว วันไหนว่างศศิจะเดินไปเล่นด้วยที่บ้านนะคะ” ศศิกานต์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเมื่อได้พี่สะใภ้ที่ถูกใจ แทบไม่ต้องปรับตัวหรือทำความรู้จักกันใหม่เพราะรู้จักมานานแล้ว

หลังแต่งงานเธอก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านเฟื่องรัตน์ภักดีแต่ไม่ได้พักที่ตึกใหญ่ เลือกจะมาอยู่กับสามีที่เรือนริมน้ำซึ่งมีความเป็นส่วนตัว โดยจะกลับบ้านไร่ทุกวันหยุดหรือช่วงไหนมีงานก็ไปพักที่นั่น เธอยังทำงานที่คาเฟ่แล้วก็ดูแลงานในโรงบ่มไวน์และรีสอร์ท พยายามช่วยแบ่งเบาภาระของบิดาในด้านงานเอกสาร เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่ท่านรักและภูมิใจอย่างมาก

“มาได้ตลอดเลยนะ” พูดคุยกับน้องสาวสามีด้วยรอยยิ้มกว้างเมื่อพิธีส่งบ่าวสาวเข้าหอเสร็จสิ้น ค่อยลุกยืนอย่างเชื่องช้าเพราะกระโปรงยาวและหนัก เขาเห็นเช่นนั้นจึงเข้ามาช่วยประคองเพราะอยู่ใกล้เธอ สร้างรอยยิ้มให้แก่คนมองที่เห็นทั้งสองรักใคร่ ยกเว้นเพียงคุณไตรเตชินซึ่งหวงบุตรสาวเป็นทุนเดิมไม่ค่อยชอบใจกับความใกล้ชิดเท่าไหร่

แต่ทั้งสองแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันแล้ว จะไปขัดขวางก็คงโดนเมียเขกกบาลต่อหน้าธารกำนัลให้อับอาย จึงเลือกจะปล่อยไปก่อน

“ไปตลอดอยู่แล้ว รับรองว่าพี่ณิจะเจอหน้าน้องจนเบื่อเลยล่ะ” กอดแขนพี่สาวคนสวยพร้อมคุยกันอย่างสนุกสนาน ขณะเดียวกันบ้านบวรกานต์เดชก็เดินเข้ามายืนขนาบข้างลูกเขยพร้อมเสียงกระซิบที่ทำให้ร่างสูงถึงกับหายใจติดขัด

เขารู้สึกว่าคุณไตรเตชินน่ากลัวกว่าบิดาของตัวเองซะอีก

“ถ้าทำลูกสาวฉันเสียใจเมื่อไหร่...อย่าหวังว่าจะมีความสุขเลย” กัดฟันบอกเสียงเบาเพื่อให้ได้ยินกันสองคน คนฟังได้ยินแบบนั้นก็รีบผงกศีรษะรวดเร็ว ขอเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตอนนี้ก่อนแล้วกัน

“ครับ” คนพ่อพูดจบคนแม่ก็พูดต่อทันที ทว่าคุณเอมไอรินมีน้ำเสียงอ่อนนุ่มกับแววตาที่อ่อนโยน ฝากฝังลูกสาวไว้กับเขาจนชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบอย่างไร แต่คงจะให้เกียรติหล่อนในฐานะภรรยา แม้จะไม่ชอบวิธีการที่หญิงสาวทำกับตัวเองก็ตาม

“อาฝากน้องด้วยนะรวิ...ณิเป็นลูกสาวคนเดียวของอา เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งครอบครัว ทะนุถนอมน้องเหมือนที่อาสองคนทำมาตลอดนะ” รับรู้ถึงความหวังที่ถูกโยนมาที่ตนจนต้องรับคำอย่างเสียไม่ได้

“ครับคุณอา...”

“อาอะไรกันรวิ ต้องเรียกพ่อกับแม่ต่างหาก” คำเรียกที่ต้องเปลี่ยนจะขัดก็ไม่ได้จึงต้องตามน้ำไปก่อน

“ครับคุณพ่อคุณแม่” คุณเอมไอรินยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต่างจากพ่อตาที่หน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ค่อยสบอารมณ์แต่ก็ต้องตามน้ำไปก่อน ไม่อย่างนั้นอาจโดนแววตาดุจากภรรยาผู้เป็นที่รักก็ได้ ช่วงนี้ตนทำอะไรก็โดนบ่นตลอด เหมือนเอมไอรินเข้าสู่วัยทองอย่างไรไม่รู้

เมื่อผู้ใหญ่ออกไปข้างนอกพร้อมปิดประตูทำให้ห้องหอเหลือเพียงพวกเขาสองคน ร่างสูงเลือกจะปลดกระดุมเสื้อออกโดยที่หล่อนก็เมียงมองด้วยความเขินอาย คิดไปไกลว่าเขาอาจจะทำกิจกรรมร่วมกันในคืนเข้าหอก็เป็นได้

“พี่รวิจะไปไหนคะ” แต่เหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้เพราะร่างสูงเดินออกไปเปิดประตู จนเธอต้องผวารีบตามไปคว้าแขนหนาเอาไว้พร้อมถามด้วยความตกใจ

“นอนห้องนี้มันอึดอัด พี่จะออกไปนอนข้างนอก” ปลดมือเจ้าสาวออกแล้วบอกเสียงเรียบเหมือนไม่แยแส ต่างจากหล่อนที่ส่ายหน้าไม่ยืนยอม ถือเรื่องเคล็ดการนอนร่วมหอในคืนแรกของการเป็นสามีภรรยา จึงพยายามรั้งรวิกานต์เอาไว้

“ไม่ได้นะคะ คืนเข้าหอของเราพี่จะออกไปนอนข้างนอกได้ยังไง แล้วคนอื่นจะมองณิยังไงล่ะคะ” อ้อนน้ำตาคลอเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมอยู่ในห้องกับตนแล้วยังพยายามออกไปข้างนอก มือบางถูกปลดออกก่อนเขาจะเดินไปเปิดประตู

ทว่าถูกเจ้าสาวกอดไว้จากทางด้านหลังทำให้ต้องชะงัก ปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นพร้อมเอ่ยกับหล่อนด้วยเสียงเข้มกว่าปกติ

“จะมองแบบไหนก็เรื่องของเขาพี่ไม่สนใจ พี่สนแค่ตอนนี้พี่ไม่สะดวกใจจะนอนที่นี่กับณิ” ความโกรธของเขาตั้งแต่วันนั้นยังไม่คลายลง บ่วงที่รัดนัดจนทำให้ชายหนุ่มหายใจไม่ออกมันเริ่มจากหล่อนทั้งหมด แล้วแบบนี้เขาจะสะดวกใจอยู่ด้วยได้อย่างไร

จุดประสงค์ที่หญิงสาวทำไปเขาก็ไม่ทราบ...