๑ ท้อแต่ไม่ถอย (๓)

“อื้อ” เสียงครางดังในลำคอก่อนที่เขาจะจูบตอบเช่นเดียวกัน ดวงตาคมปรือเล็กน้อยก่อนจะปิดลง ซึมซับความหวานที่แตกต่างจากทุกคน เธอยอมเปิดปากทำให้เขาใช้ลิ้นดันผ่านฟันสวยที่เรียงตัวกันเข้าไปหยอกล้อลิ้นนิ่มอย่างหยามใจ ความเจ็บช้ำในอกค่อยทุเลาลงทีละน้อย กลายเป็นผีเสื้อที่บินวนในช่องท้องจนชายหนุ่มกลับมามีพลังอีกครั้ง

กลายเป็นฝ่ายพลิกกับให้เธอนอนอยู่ข้างล่างบ้าง ดวงตาคมเปิดออกอย่างเชื่องช้าแต่ภาพตรงหน้าก็ยังมัวเหมือนเดิม เขาสะบัดศีรษะสองสามรอบก่อนจะเห็นเป็นแฟนตัวเอง จึงยกยิ้มมุมปากพร้อมเรียกชื่อของหล่อน

“เพียงดาว...” เขายังคงเอ่ยเรียกชื่อแฟนสาว จนเธอต้องแก้ไขความเข้าใจผิด “ณิรชาต่างหาก” ซึ่งดูเหมือนว่าคนเมาไม่อาจรับรู้ได้ จากนั้นสิ่งที่ไม่ควรเกิดก็ดำเนินไปจนถึงบทสรุป

เสื้อผ้าถูกทิ้งลงข้างเตียงพร้อมสองร่างที่เคลื่อนไหวบนเบาะนุ่ม หล่อนส่งเสียงครางอย่างไม่อาย มีอารมณ์ร่วมไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากความเอาแต่ใจของตัวเอง อิ่มเอมที่ได้ร่วมรักกับชายในดวงใจแม้จะเป็นช่วงเวลาที่เขากำลังอ่อนแอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่นอนด้วยเป็นเธอก็ตาม

เมื่ออารมณ์ปรารถนามอดไหม้ก็นอนกอดเขาตลอดคืน แล้วเช้าวันต่อมาก็ได้รับคำขอโทษจากรวิกานต์พร้อมแววตาที่สับสน ก่อนเราจะแยกย้ายโดยไม่ทราบว่ามีคนของคุณไตรเตชินเห็นแล้วนำความมาบอกเจ้าของไร่

การประชุมใหญ่ของสองบ้านจึงเกิดขึ้น โดยมีตัวต้นเรื่องทั้งสองคนนั่งอยู่คนล่ะฝั่งข้างบุพการีของตัวเอง สถานการณ์ค่อนข้างตึงเครียดพอสมควรเมื่อณิรชายอมรับถึงค่ำคืนของพวกเรา ซึ่งตอนนั้นฝ่ายชายแทบไม่มีสติแล้วทำไปตามสัญชาติญาณที่ถูกปลุกเท่านั้น

ทว่าเขาไม่อาจพูดอะไรได้นอกจากมองใบหน้าหวานอย่างไม่สบอารมณ์ อดกลั้นเอาไว้ห้ามตัวเองไม่ให้เอ่ยสิ่งใดที่กระทบต่อความสัมพันธ์ของสองครอบครัว เพราะรู้ว่าบิดากับคุณไตรเตชินสนิทกันมานาน เขาจะคิดถึงแต่ตัวไม่ได้

“แบบนี้กูไม่ยอมนะหนึ่ง!” ตบเข่าเสียงดังแล้วลุกยืนโวยวายใส่เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน จ้องรวิกานต์เขม่งแทบจะลุกขึ้นไปตะบันหน้าหากไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกของเพื่อน เอมไอรินเห็นอารมณ์ของสามีก็ต้องคอยดึงให้เขานั่งลงพลางลูบแขนหนาเพื่อปลอบให้เย็นลง

ตนพอจะมองออกถึงความรู้สึกของลูกสาวที่มีต่อฝ่ายชาย เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะรวดเร็วแทบตั้งตัวไม่ทัน เพราะหลังจากมีคนเห็นว่าทั้งสองออกจากห้องพักเดียวกันก็โหมข่าวกระหน่ำจนคนอื่นเอาไปพูดอย่างสนุกปาก

แล้วคนที่รักลูกยิ่งชีพมีหรือจะยอมอยู่เฉย จึงต้องมาพูดกับเพื่อนให้รู้เรื่อง ไม่อาจยอมให้ชื่อเสียงของณิรชาป่นปี้ได้ ลูกสาวที่เขารักและทะนุถนอมมาโดยตลอดจะเสียเพราะเรื่องผู้ชายไม่ได้เป็นอันขาด ไตรเตชินจึงต้องออกโรงเอง

“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ยกมือไหว้บิดาของหล่อนด้วยความรู้สึกผิด ทั้งที่ในใจก็นึกค้านว่าไม่ใช่ความผิดของเขาคนเดียวสักหน่อย

เป็นหล่อนต่างหากที่ฉวยโอกาสตอนเมา...แล้วรวบรัดจนเรื่องวุ่นวาย

แต่รู้ว่าถ้าเอ่ยออกไปความสัมพันธ์อันดีหลายสิบปีของบิดาอาจพังลง จึงต้องยอมรับไปก่อนโดยไม่เหลียวมองคนที่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดจาเอ่ยปัดสักคำ คล้ายกับหญิงสาวรอเวลานี้มานาน จนเขาไม่มั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแผนของเธอหรือเปล่า

หล่อนจะทำเพื่ออะไรกันล่ะ...

“มึงไม่ต้องห่วงหรอกไตร กูจะให้รวิรับผิดชอบทุกอย่างเอง...แต่งงานกับน้องซะ” ประมุขของเฟื่องรัตน์ภักดีเป็นคนเอ่ยเสียงเข้ม มองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยแววตาคมดุ เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่เขาโดนพ่อดุขนาดนี้จนรู้สึกน้อยใจที่ไม่มีใครฟังความจริงจากปากของตนเลยว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไร

“คุณพ่อ...” ครางเรียกท่านเสียงแผ่วเหมือนต้องการวอนขอความเป็นธรรม แต่ยิ่งโดนคุณธนนท์ปภพมองจ้องก็รู้ทันทีว่าตนเองไม่อาจพูดอะไรได้ เรื่องมาถึงขนาดนี้มีเพียงทางลงเดียวคือต้องยอมแต่งงานกับหญิงสาวไปก่อน เพื่อคลายความขุ่นหมองในใจของบิดาหล่อน

ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะไม่ได้พบกับคำว่าความสุขตลอดชีวิต เพราะไม่รู้คุณไตรเตชินจะจัดการกับบุคคลที่สร้างความเสื่อมเสียให้ลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างไรบ้าง

“เป็นลูกผู้ชายทำแล้วก็ต้องรับผิดชอบ” เห็นลูกชายเงียบไปจึงต้องสั่งเสียงเข้ม ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาเหมือนต้องการกดดัน แต่เขาเลือกจะมองหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งเธอก็ไม่กล้ามองชายหนุ่มโดยตรง คล้ายรับรู้กันว่าเรื่องราวคืนนั้นเป็นอย่างไร

เธออาจเป็นคนเริ่มก่อนแต่เขาก็สนองต่อจนจบ แล้วมันไม่ได้จบแค่บนเตียงแต่ลากยาวไปทั่วห้อง ฉะนั้นจะบอกว่าตัวเองเมาแล้วเกิดอารมณ์ก็ไม่ได้ หากบอกว่าเห็นเธอเป็นแฟนเก่าก็ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม ส่วนการปฏิเสธเป็นไปได้ยากโอกาสแทบจะเท่ากับศูนย์ เพราะถ้าเอ่ยออกไปความสัมพันธ์ของรุ่นพ่อแม่ก็อาจแตกหักได้

รวิกานต์คิดหาทางออกหัวแทบระเบิด พยายามจะเอ่ยออกมาเพื่อประวิงเวลาในการหาเลี่ยงงานแต่งที่เขาไม่เต็มใจ

“ผม...” สายตาที่จับจ้องมายิ่งกดดันชายหนุ่มมากกว่าเดิม ดวงตาคมพยายามจะมองไปยังร่างบางซึ่งยังคงนิ่งเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งที่เป็นคนทำให้เกิดเรื่องทั้งหมด ปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นนึกแค้นเคืองหล่อนเป็นอย่างมาก

แล้วมันคือจุดเริ่มต้นความเย็นชาที่สามีมอบให้แก่ภรรยา...