๑ ท้อแต่ไม่ถอย (๒)

แต่ดูท่าคงไม่เมาเท่าไหร่ ถ้าเมาจริงไม่เดินได้ปร๋อแบบนั้นหรอก เดินเข้าไปในบ้านก่อนหล่อนเสียอีก จนร่างบางต้องหันไปบอกคนรถที่กลับดึกแทบทุกวันเพราะต้องดูแลเจ้านายของตน ถ้าเวลาไม่ล่วงเข้าสู่วันต่อมาเขาก็คงไม่ยอมกลับบ้านหรอก

“ไปพักเถอะค่ะ ณิดูแลเอง”

พูดจบก็เป็นคนปิดประตูด้านหน้าพร้อมกับบานหน้าต่างทั้งหมด หันมาอีกทีก็พบร่างสูงนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว หลับตาสนิทแต่ยังเห็นมือขยับนวดขมับคล้ายจะปวดหัว ไม่แปลกใจเพราะเขาเล่นดื่มเยอะจนกลิ่นลอยหึ่งทั่วรถขนาดนั้น หล่อนส่ายหน้าอ่อนใจปนระอาคนเมา

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเมากลับบ้าน ตั้งแต่แต่งงานกันมาก็นับครั้งไม่ถ้วน จนนึกสงสัยว่าจะมีสักครั้งที่กลับบ้านมาด้วยรอยยิ้มและอ้อมกอดแสนอบอุ่นบ้างไหม หรือสำหรับเขาแล้วการอยู่ด้วยกันมันฝืนใจจนไม่อาจทนมองหล่อนได้เต็มตา

คงต้องยอมรับผลของการกระทำเพราะเธอรั้นจะชอบเขาเอง...

“ขึ้นห้องนะคะพี่รวิ” เข้ามาช่วยประคองร่างสูงแต่ผลก็เหมือนเดิมคือถูกเขาสะบัดออก แทบไม่หันมามองหน้ากันด้วยซ้ำจนหล่อนเริ่มน้อยใจ ทว่ายังต้องเก็บอาการเอาไว้ไม่แสดงออกไป เจอหน้ากันทีไรไม่ค่อยพูดดีกันเลย

เขามักจะหลบตาแล้วก็ทำหน้าเหมือนเบื่อหน่ายตลอดเวลา อาจเป็นความโกรธที่ไม่ได้ลดลงตั้งแต่วันที่เราสองคนเปลี่ยนสถานะจากพี่น้องเป็นคู่นอน แล้วเลื่อนมาเป็นสามีภรรยาที่ถือใบทะเบียนสมรสอย่างทุกวันนี้

“รู้แล้ว” ลุกนั่งพร้อมกับลืมตาอย่างเชื่องช้า เธอเห็นอย่างนั้นก็ยืนมองด้วยความเป็นห่วง จะเข้าไปช่วยก็ไม่กล้าเพราะคงโดนชายหนุ่มผลักออกเหมือนเดิม

ความสุขเริ่มถูกความทุกข์กลืนกิน จนความสดใสของเธอค่อยหายไปทีล่ะน้อย จนไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันด้วยความสุขจากใจคือเมื่อไหร่

“พี่จัดการตัวเองได้ ณิไปนอนเถอะ” ลุกจากโซฟาก็คิดจะเดินขึ้นบนห้องด้วยตัวเอง แต่ก็เริ่มเซจนหล่อนต้องเข้ามาช่วยจับแขนเขา คราวนี้ไม่ว่าจะถูกสะบัดแรงแค่ไหนก็ไม่ยอมปล่อยเป็นอันขาด พร้อมสู้ตาเขากลับแล้วเอ่ยเสียงแข็ง

“ก็ณิอยากช่วยนี่คะ พี่เมาขนาดนี้จะอาบน้ำเองได้ยังไง” สภาพของเขาตอนนี้คงไม่สามารถเดินขึ้นบันไดเองได้โดยไม่มีคนคอยช่วยหรอก ถ้าไปคนเดียวกว่าจะถึงชั้นสองคงใช้เวลาเกือบครั้งชั่วโมง

“พี่ทำเองได้ก็แล้วกัน...หรืออยากช่วยเพราะหวังอะไร คิดว่าพี่จะโง่ซ้ำสองให้ณิใช้เป็นเครื่องมือเหมือนตอนบังคับให้พี่แต่งงานด้วยเหรอ” ใบหน้าคมหันมาสบตากับหล่อนก่อนภาพในอดีตจะฉายวนในหัวซ้ำอีกครั้งถึงวันที่เขาถูกแฟนสาวบอกเลิกจนต้องพึ่งน้ำเมาเพราะไม่มีสัญญาณมาก่อน

แอลกอฮอล์หมดไปหลายขวด สติของเขาที่เลือนรางจนแทบจำเรื่องราววันนั้นไม่ได้ กับผู้หญิงที่เข้ามาช่วยประคองให้ขึ้นไปพักบนห้องของโรงแรม รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่บนเตียงมีเธอเดินไปรอบห้องพร้อมกับความเย็นที่แตะบนใบหน้า เปลือกตาที่ปิดจึงค่อยเปิดออกอย่างเชื่องช้าเพื่อดูว่าใครเป็นคนดูแลตนในตอนนี้

กลับเห็นเพียงใบหน้าของอดีตคนรักที่บอกเลิกหลังเขามาถึงไทยได้ไม่กี่สัปดาห์ ไม่มีเหตุผลนอกจากแววตารู้สึกผิดจนเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก พยายามรั้งเอาไว้แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งกันไปราวกับระยะเวลาที่ผ่านมาไร้ค่าในสายตาเธอ

“เพียง...เพียงอยู่ไหน” ยกมือคว้าอากาศข้างหน้าก่อนหญิงสาวจะเดินมานั่งลงบนเตียงอีกครั้ง เช็ดใบหน้าเขาเรียบร้อยแล้วก็เช็ดตามลำคอและแขนแกร่ง ปลดกระดุมเสื้อเขาเพราะกลัวอีกฝ่ายอึดอัด ทั้งตนก็ต้องเช็ดตัวให้เขาด้วย

“พี่รวินี่ณิเองไม่ใช่พี่เพียง ระวังหน่อยสิคะ” เหมือนว่าเขาจะขยับตัวไปมาจนศีรษะเกือบชนหัวเตียง เธอจึงผวาคว้าแขนหนาเอาไว้แล้วปรามเสียงดังกว่าปกติ

หญิงสาวมาสังสรรค์กับเพื่อนหลังจากไม่ได้เจอกันนาน ไม่นึกว่าจะได้พบพี่ชายที่ควรมีความสุขกับแฟนสาว แต่เขาดันมานั่งดื่มเหล้าเพียงลำพังเหมือนคนอมทุกข์ เพื่อนแยกย้ายกันแล้วแต่เธอยังคงนั่งมองเขาจนชายหนุ่มฟุบหน้าลงบนเคาน์เตอร์บาร์จึงได้เดินเข้าไปหาแล้วให้คนพาเขามาพักบนห้องที่โรงแรม

เดาได้ทันทีว่าเขาคงมีปัญหากับแฟนอาจถึงขั้นเลิกรา เพราะหล่อนไปเมืองหลวงแล้วเจออีกฝ่ายอยู่กับชายอื่น ความสนิทสนมถึงขั้นโอบเอวหอมแก้มคงไม่ใช่คนรู้จักธรรมดา อยากบอกเขาแต่ก็ไม่กล้าเหมือนว่ารวิกานต์จะไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับเธอเหมือนเดิม

ระหว่างเราคล้ายมีกำแพงหนากั้นเอาไว้ จึงปล่อยให้เรื่องที่พบเห็นเป็นความลับไม่ยอมบอกเขา

จนวันนี้ที่เห็นอาการของอีกฝ่ายดูท่าจะหนักเอาการ...

“อือ...” ส่งเสียงร้องครางในลำคอยามผ้าเย็นถูกเนื้อตัว เปลือกตาที่ปรือแทบจะหลับมองเธอไม่เคลื่อนไปทางไหน

“เพียง...” แต่สิ่งที่เอ่ยออกมากลับเป็นชื่อของหญิงอื่น เธอถึงกับโยนผ้าขนหนูผืนเล็กใส่แผงอกกว้างด้วยความโมโหแล้วตะโกนเสียงดัง

“บอกว่าไม่ใช่พี่เพียง! ถอดเสื้อผ้าออกหน่อยค่ะเดี๋ยวณิจะเช็ดตัวให้” ไม่มีการทำอย่างอ่อนโยนอีกต่อไป เพราะเธอแทบจะกระชากเสื้อเขาออกจนรังดุมแทบหลุดออกมาด้วยซ้ำ แต่เหมือนร่างสูงไม่ได้สนใจเรื่องอื่นนอกจากหวังโอบกอดคนรักที่ทิ้งกันไป

เขาเห็นเธอเป็นใครอีกคนไปเสียแล้ว...

“ขอให้กลับก็กลับ รู้แบบนี้คงขอไปนานแล้ว กลับมาหากันแล้วใช่ไหม กลับมาหาผมแล้ว...” ผวากอดร่างบางทันทีโดยหล่อนไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนี ยอมให้กอดอยู่แบบนั้นฟังเขาพร่ำพรรณนาถึงความรักที่มีต่อหญิงอีกคน

“ทำไมพี่ไม่มองณิบ้างล่ะ ณิเอง...ก็รักพี่เหมือนกัน” รู้ดีว่าเขากำลังเมาแล้วคงลืมเรื่องที่เธอพูดจึงกล้าบอกรักอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นแล้วเลื่อนมือมาโอบกอดเขาเอาไว้เช่นเดียวกัน ซบหน้าลงบนบ่าแกร่งพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลริน ก่อนคิดบางสิ่งออกแววตาจึงกลับมามีประกายอีกครั้ง

“จะผิดไหมคะถ้าณิขอเห็นแก่ตัวสักครั้ง พี่จะยกโทษให้กันหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่าแต่เลือกจะผลักเขานอนลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมอีกฝ่าย ความรักผลักดันให้หล่อนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ก้มลงประทับริมฝีปากลงไปเพื่อชิมรสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์จากคนเมา