ตอนที่ ๔ มันไม่ใช่ความรัก

เมียแต่งไร้รักของคุณหมอ

ตอนที่ ๔

มันไม่ใช่ความรัก

"ธีร์...คิดอะไรอยู่ลูก" วันนี้ธีรวัฒน์แวะมากินข้าวกับพ่อและพี่ชายที่บ้าน หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ธีรวัฒน์ก็เลือกที่จะมานั่งเงียบๆอยู่มุมประจำของเขา

"ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อ ผมก็คิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย เรื่องงานบ้าง เรื่องทั่วไปบ้าง ตรงนี้มันสงบดี"

"ธีร์ พ่อรู้ว่าลูกไม่เชื่อในชีวิต ไม่เชื่อในความรัก แต่ผ่านมาหลายปีแล้วนะลูก ธีร์ควรก้าวออกมาได้แล้ว ยิ่งลูกผูกมันไว้กับใจตัวเอง ลูกจะยิ่งเจ็บปวด"

"ผมไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงคนนั้น และไม่มีวันรักผู้หญิงคนไหนอีก"

ผ่านมาสิบเจ็ดปีแล้ว ภาพนั้นยังฝังใจเขาเสมอ วันนั้นเขาแค่เผลอเตะลูกบอลออกนอกบ้าน นั่นทำให้เขารู้ว่าแม่เขามีผู้ชายอีกคน ทั้งสองจูบกันดูดดื่มในรถ แม้จะเด็กมากแต่ก็รู้ว่าสิ่งที่คนทั้งสองกำลังทำมันไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนเขาทำกัน

'แม่ครับ' ธีรวัฒน์เดินไปเคาะกระจกรถ นั่นทำให้ทั้งสองผละออกจากกันแทบทันที

'ทำไมออกมานอกบ้านล่ะธีร์...' กนกพรแม่ของเขาพยายามทำทุกอย่างให้ปกติ เธอแต่งงานกับเธียรชัยเพียงเพราะเขาให้ความสุขสบายกับเธอ และเธอทดแทนบุญคุณนั้นด้วยการมีลูกชายให้เขาสองคน นั่นคือธีรชัยและธีรวัฒน์

'แม่ทำอะไรอยู่?" ธีรวัฒน์ไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับตั้งคำถามแทน

'มันไม่ใช่เรื่องของเด็กอย่างแก'

'แต่สิ่งที่แม่ทำมันผิดต่อพ่อ'

'มันไม่ใช่เรื่องที่แกต้องมาสั่งสอนฉัน ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูพ่อแก ฉันเนี่ยล่ะจะเป็นคนส่งแกลงนรก'

'ไม่ผมจะบอกพ่อ' ธีรวัฒน์พูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังวิ่งเตรียมเข้าไปฟ้องเธียรชัย แต่ก็ยังช้ากว่ากนกพร เธอคว้าร่างเล็กที่เตรียมวิ่งไปสร้างปัญหาให้เธอ ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นไปกลางถนน และโชคไม่ได้เข้าข้างธีรวัฒน์นัก เมื่อมีรถยนต์วิ่งผ่านมาพอดี แม้จะไม่ได้เร็วมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้ร่างของธีรวัฒน์บาดเจ็บสาหัส ตั้งแต่นั้นมาธีรวัฒน์ก็ไม่เคยเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่อีกเลย ทันทีที่เขาฟื้น เขาบอกทุกอย่างกับเธียรชัยทันที

'พ่อรู้อยู่แล้ว?' ธีรวัฒน์ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นท่าทีแปลกใจบนใบหน้าพ่อของเขาเลยสักนิด

'พ่อแค่อยากให้พวกลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์ โดยเฉพาะแกตาธีร์ พ่อรู้ว่าแกรักแม่แกมาก' คำพูดที่เหมือนจะเรียบนิ่งแต่คนฟังกลับสัมผัสถึงความเจ็บปวดในจิตใจของผู้พูดได้อย่างดี

'พ่อรู้มานานแค่ไหนแล้ว?' ธีรวัฒน์ถามอีกครั้ง

'นาน...นานมากแล้ว'

'แล้วพ่อจะอดทนทำไม ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข..'

'แต่นั่นแม่แกนะธีร์'

'ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของผม ตั้งแต่ที่คิดจะฆ่าผมแล้ว' น้ำเสียงเด็ดขาดของธีรวัฒน์ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนรู้ดีเรื่องความใจเด็ดและเด็ดขาดของธีรวัฒน์อย่างดี

'ธีร์...'

'พี่ครับ ถ้าผมจะให้พ่อหย่ากับผู้หญิงคนนั้น พี่คิดว่าไงบ้างครับ' ธีรวัฒน์หันไปถามธีรชัย เขาเองก็อดสงสารพ่อไม่ได้ พ่อเขาแบกรับความเจ็บปวดมานานเกินไป เพียงเพราะอยากให้เขาสองคนพี่น้องมีครอบครัวที่สมบูรณ์

'พี่แล้วแต่พ่อ' ธีรชัยหันไปสบตากับเธียรชัย ราวกับว่าเขาจะสามารถยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้อย่างเต็มใจ

'ผู้หญิงคนนั้นสุขสบายบนควาทุกข์ใจของพ่อมานานแล้ว พ่อไม่ต้องกังวลว่าพวกเราจะเป็นเด็กมีปัญหา พวกเราเคารพการตัดสินใจของพ่อเสมอ' ธีรวัฒน์ย้ำอีกครั้ง

'ตกลง พ่อจะหย่ากับกนกพร ขอบใจพวกลูกมากนะที่เข้าใจพ่อ' เธียรชัยตัดสินใจได้ทันที ไม่ใช่ว่าเขารักกนกพร แต่เพราะเขารักลูกทั้งสองถึงยอมทน ปิดหูปิดตาเป็นคนโง่เช่นทุกวันนี้ แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องอดทนอีก

'พวกแกรวมหัวกัน อยากเห็นชีวิตฉันชิปหายมากสินะ แกไอ้ธีร์ ไอ้ลูกทรพี ทำไมรถไม่ชนแกให้ตายๆไปซะ' กนกพรเข้ามาทันได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แม้เรื่องนี้เธอจะเป็นคนผิด แต่เธอก็ไม่ได้อยากกลับไปใช้ชีวิตลำบากแบบที่ผ่านมา พื้นเพเธอมาจากครอบครัวยากจน โชคดีที่ตอนนั้นเธียรชัยตกหลุมพรางแต่งงานกับเธอ เธอจึงมีชีวิตสุขสบายเช่นทุกวันนี้ แต่จะให้เธอกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมเธอทำใจรับไม่ได้ การใช้ชีวิตที่ขัดสนใครจะไปอยากเจอกันล่ะ

'หยุด!!! นั่นไม่ควรเป็นคำพูดที่คุณใช้พูดกับลูกนะ'

'มันไม่ใช่ลูกฉัน ถ้ามันเป็นลูกฉันมันจะอยากให้ชีวิตแม่ของมันชิปหายไหม!!' กนกพรแผดเสียงลั่นห้องพักผู้ป่วย ทำเอาเหล่าหมอและพยาบาลวิ่งกรูเข้ามา

'เกิดอะไรขึ้นคะ ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ งดใช้เสียงค่ะ'

'เป็นแค่พยาบาล อย่ามาเสือก!!!'

ภาพความวุ่นวายในวันนั้น ธีรวัฒน์ยังจำมันได้ดี

"กับพิมพ์ชนก เราไม่ได้รักกันอย่างที่พ่อคิดหรอกครับ" ธีรวัฒน์สลัดความทรงจำที่เจ็บปวดในอดีตออก ก่อนจะแก้ต่างกับพ่อ

"ไม่รักสักนิดเลยเหรอ แต่งงานกันมาสามเดือนแล้ว พวกแกสองคนยังไม่รักกัน อย่าบอกพ่อนะว่าเรื่องบนเตียงแกก็ยังไม่เปิดสนาม สร้างแมทช์กระชับมิตร"

"พ่อ!!!..ผมไม่ได้ไปเตะฟุตบอลนะ อีกอย่างมันคนละเรื่องกัน"

"ยังไงล่ะไอ้เสือ สรุปพ่อจะมีลูกชายเป็นเสือหรือลูกหมาว่ะเนี่ย" เธียรชัยแซวขำๆ

"ไม่เอาล่ะ ผมกลับบ้านดีกว่า" ธีรชัยเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม แต่พลิกข้อมือดูเวลาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหนีเธียรชัยไปเสียดื้อๆ

"เอ้า ไอ้ลูกคนนี้"

ธีรวัฒน์กลับถึงบ้านก็เกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว ป่านนี้พิมพ์ชนกคงเข้านอนแล้ว ร่างสูงก้าวเข้าห้องนอนด้วยความเงียบเชียบ ราวกับว่าไม่อยากรบกวนคนที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียง แต่ให้ตายเถอะ ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าแพรสีขาวที่แนบไปตามรูปร่างสมส่วนของร่างบางมันยั่วยวนผมเกินไป บางครั้งผมรู้สึกว่าผมมีความต้องการเรื่องแบบนั้นกับภรรยาตัวเองมากเกินไป แต่ก่อนสัปดาห์ล่ะสองครั้งช่วงนี้บางคืนอาจจะมีถึงสามครั้งด้วยซ้ำ แม้จะโหมงานมาหนักขนาดไหน แต่ผมกลับขวนขวายในร่างบางนี่ตลอดเวลา ผมเกลียดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่พิมพ์ชนกก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนผมแค่ชอบร่างกายเธอเท่านั้นแหละ ก็แค่ภายนอกเท่านั้นไม่ใช่ความรักสักนิด

ร่างสูงสลัดความคิด ถอดเสื้อสูทที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ก้าวขึ้นเตียงหาร่างบางที่กำลังหลับอย่างไม่สนใจว่าเธอจะตื่นไหม ตอนนี้เขาต้องการ และมีเพียงเธอที่จะช่วยเขาได้

"คุณธีร์ กลับมาแล้วเหรอคะ" พิมพ์ชนก็สะดุ้งตื่นทันที อาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสเธอไว เธอจึงรู้สึกตัวง่าย หญิงสาวลืมตาขึ้นมาก็เห็นร่างสูงคร่อมร่างของเธอไว้แล้ว

"ทำ..ได้ไหม?" คำพูดที่แทบจะเหมือนเดิมออกจากปากหนา ไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจนัก แต่สัปดาห์นี้เขาทำกับเธอติดต่อกันมาคืนที่ห้าแล้วนะ

"ได้ค่ะ" ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธ เขาทำหน้าที่สามี ส่วนเธอก็ทำหน้าที่ภรรยา ความต้องการทางร่างกายถือเป็นเรื่องปกติ ส่วนความรู้สึกช่างมัน ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับชีวิตคู่ของพวกเธออยู่แล้ว

ริมฝีปากหนาฉกชิม ควานหาความหวานในโพรงปากบางอย่างคุ้นเคย แต่มันไม่เคยพอเลยสำหรับเขา นิ้วเรียวหนาเกียวสายเสื้อตัวบางก่อนจะรูดให้พ้นร่างบางที่ไม่บางอย่างที่คิด อกสวยอวบอัดมันใหญ่เกินกว่าร่างบางนี่ไปนิด สะโพกพายรับกับเอวคอดเป็นอย่างดี มือหนาบีบเคล้นอกนุ่มราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทำเอาปากบางอดห่อปากด้วยความเสียวไม่ได้ นับว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่เขาทำ ปกติธีรวัฒน์ไม่ใช่คนยุ่มย่ามกับส่วนที่ไม่จำเป็น

"ได้ไหม?" เขาเอ่ยเสียงพร่า แม้จะไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่พิมพ์ชนกก็พยักหน้าอย่างจำยอม ริมฝีปากหนาครอบดูดนมของเธออย่างทารกหิวกระหาย มือหนาที่ลูบไล้ตามลำตัวก่อนจะไปหยุดที่จุดสงวน นิ้วเรียวหนาลูบผ่านปุ่มเสียวของเธออย่างตั้งใจ ทำเอาพิมพ์ชนกบิดเร้าอย่างเสียไม่ได้

"คุณธีร์...อ๊ะ.."

"ร้องออกมาพิมพ์ ไม่ต้องอาย" เสียงกระเซ่าที่เขาพูดออกมาทำให้พิมพ์ชนกอดขายหน้าไม่ได้ เธอจะไม่ร้องอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่มีทาง

"ครางออกมาสิพิมพ์ ผมชอบได้ยินเสียงคุณคราง" นิ้วเรียวหนาสอดเข้าร่องรักอย่างตั้งใจ จากหนึ่งเป็นสอง ขยับเข้าออกตามจังหวะที่คุ้นเคย อาจจะเพราะนิ้วมันสั้นกว่าอาวุธของเขา พิมพ์ชนกเลยอดที่จะเด้งสะโพกตามนิ้วไม่ได้ ราวกับกลัวมันหลุดออก

"คะ คุณธีร์ อ๊าาห์"

"อยากได้อะไรพิมพ์ บอกผมสิ"

"อย่าแกล้งพิมพ์เลยค่ะ ขอร้องใส่เข้ามาเถอะ" พิมพ์ชนกร้องขอเสียงหลง

"ใส่อะไรล่ะพิมพ์ ผมก็ใส่ไปตั้งสองนิ้วแล้ว" ธีรวัฒน์ไม่เคยรู้สึกว่าการมีเซ็กซ์ครั้งไหนสนุกเท่าครั้งนี้ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม คนใต้ร่างเขาก็ไม่เหมือนเดิม

"คะ คุณธีร์~"

"ถ้าคุณไม่บอก ผมจะใส่ถูกได้ยังไงล่ะ" จู่ๆธีรวัฒน์ก็หยุดการสาวนิ้วเข้าออก

"ขะ ขะ ของคุณธีร์ ใส่เข้ามาเถอะคะ พิมพ์ไม่ไหวแล้ว"

ธีรวัฒน์ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะจับท่อนเอ็นของเขาสอดใส่ร่างบางอย่างคุ้นเคย สองร่างเสพสุขกันอยู่ไม่นานก็ผละออกจากกันด้วยความเหนื่อยล้า

"ผมไปอาบน้ำก่อนนะ" เขากันไปบอกร่างบางที่นอนหอบอกกระเพื่อมโดยไร้อาภรณ์ปกปิด บ้านว่าเขาอยากจะทำอีกครั้งเหรอเนี่ยธีรวัฒน์สลัดความคิดนั้นทันที แต่เพราะรู้สึกร้อนวูบวาย พิมพ์ชนกกันมาสบตากับเขาจึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว

"ค่ะ คุณธีร์อาบก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวพิมพ์อาบทีหลังได้" พิมพ์ชนกตอบก่อนจะหันหลังให้เขาทันที ช่วงนี้สามีของเธอเหมือนคนตายอดตายอยากมาจากไหนไม่รู้ จับเธอกินแทบทุกวัน และภาวนาว่าวันนี้ขอให้มันแค่ครั้งเดียวพอ พรุ่งนี้เธอมีประชุมบอร์ดบริหารและยังต้องพบลูกค้ารายใหญ่ ต้องใช้พลังงานอย่างมาก แต่ถ้าหากเธอสวมบทบาทเป็นเพียงพนักงานธรรมดา สิบรอบก็มาเถอะ พิมพ์ชนกก็ไม่กลัวสักนิด ธีรวัฒน์พยักหน้ารับก่อนจะรีบลุกไปอาบน้ำ หากนานกว่านี้สักเสี้ยวนาที เขาคงจับพิมพ์ชนกกดลงเตียงและทำมันอีกครั้งแน่ๆ