ตอนที่ 4 ใครอนุญาต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้คนที่ยืนมองภาพเหตุการณ์ในอดีตบนเตียงนอนของตัวเองนิ่งสะดุ้งตกใจจนได้สติกลับมา รีบหันหลังเดินไปเปิดประตูทันที ทว่าพอได้เจอหน้าผู้เป็นที่มาของเสียงใจกลับเต้นตึกตักขึ้นมาอีก เมื่อพบว่าเป็นคนที่เธอพยายามจะหลบหน้าเขาจริงๆ แต่อีกฝ่ายกลับขึ้นมาหาเธอเองถึงห้องเสียอย่างนั้น

เขาอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแล็คสีเดียวกัน บนแขนนั้นมีสูทสีเข้มวางพาด ใบหน้าดูเหนื่อยล้าคงเพราะทำงานหนัก

"ทำไมถึงล็อกประตู" เคนถามอีกฝ่ายเสียงติดหอบเพราะเหนื่อย ทั้งจากงานที่เพิ่งเลิกมา และจากการเดินขึ้นบันไดมาเมื่อกี้ ถือวิสาสะเดินผ่านเจ้าของห้องเข้ามาโดยไม่ต้องมีใครอนุญาต พร้อมมือหนารั้งประตูปิดเข้ามาด้วยก่อนทำการกดล็อกลง นาราเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อย มองการกระทำของเขาเงียบๆ ไม่กล้าทักท้วงอะไร

มือหนาดึงเนกไทที่ทำให้ไม่สบายตรงช่วงคอออกหลังจากวางสูทพาดลงไปกับเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วปลดกระดุมคอเสื้อด้านบนลงมาอีกสองถึงสามเม็ด

คลายความรัดแน่นที่ข้อแขนทั้งสองข้างด้วยการปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วพับขึ้นมาสองทบ เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนราวกับเจ้าของเอง

เมื่อก่อนเขาสามารถเดินเข้าออกในห้องแห่งนี้ได้ตามอำเภอใจ แต่คราวนี้มันมีอะไรบางอย่างทำให้เขารับรู้ได้ว่าเด็กในอุปการะของตัวเองไม่เหมือนเก่า

"ยังไม่ตอบคำถามนะ" ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมอง เลิกคิ้วย้ำทวงคำตอบ

"เอ่อ..พอดีนาราลืมค่ะ" พอได้สติกลับมารีบตอบเขาทันที

"ลืม?" เด็กสาวมองอีกฝ่ายอย่างเกร็งๆ เมื่อเขาจดจ้องใบหน้าสวยหวานไม่ลดละ เธอจึงพยักหน้าออกมาช้าๆ

"คุณแม่บอกว่าเธอจะไปฝึกงานที่เชียงใหม่อย่างงั้นเหรอ" และข้อนี้ที่ทำให้นาราประหม่ากับเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อนอยู่ว่ามันจะเป็นอย่างเดิมไหม เธอจึงรักษาระยะห่างระหว่างเราเอาไว้ให้มากที่สุด วางมันลงก่อนแล้วหันกลับมาให้ความสนใจประโยคที่เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกที

เธอไม่คิดว่าคุณท่านจะรีบเล่าให้ผู้ปกครองของเธอฟังแบบนี้ ทั้งที่เธอบอกเอาไว้แล้วว่าจะบอกเขาเอง

"ทำไม!" เคนขมวดคิ้วแทบชนกัน มันเป็นทั้งคำถามและความไม่พอใจปนอยู่ในนั้น

"นาราคุยกับเพื่อนเอาไว้แล้วค่ะ" เด็กสาวตอบกลับเสียงเบา ทำไมสายตาของเขาถึงได้น่ากลัวขนาดนี้นะ

เมื่อได้รับคำตอบที่คลายความสงสัยลงไปได้บ้างแล้วคิ้วเข้มจึงค่อยๆ คลายออกจากกัน เข็มขัดถูกมือหนาดึงออกมาจากหัวกางเกงช้าๆ พร้อมเจ้าตัวที่คิดอะไรเงียบๆ ก่อนจะม้วนมันเข้าหากันแล้ววางลงด้านข้างตัวเอง พร้อมทั้งชายเสื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงสแล็คสีดำก็ถูกดึงรั้งออกมาด้วย จนผู้เป็นเจ้าของร่างกายได้รับความสบายตัว

แต่ที่ทำให้นาราตกใจมากกว่าก็คือ อีกฝ่ายไล้มือปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงมาจนหมด แผงอกเปลือยเต็มไปด้วยมัดกล้ามค่อยๆ ปรากฏออกสู่สายตาให้เธอเห็น

ยอมรับว่าพักหลังมานี้เขาชอบทำอะไรให้เธอตื่นเต้นได้ตลอดเวลาเมื่อคราวเจอหน้ากัน นารามองเสื้อเชิ้ตสีดำที่ถูกรั้งออกไปทางด้านหลังจนเขาจับมันไปกองอยู่กับเข็มขัดด้านข้าง

มองร่างสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร เปลือยท่อนบนอวดสัดส่วนขาวๆ เต็มสองตา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินมาทางเธอ พร้อมกับเท้าเรียวที่เริ่มขยับ หันหลังแล้ววิ่งไปที่ประตู