ตอนที่ 3 ใครอนุญาต

@ย้อนกลับไปเมื่อเดือนก่อน

กลางดึกคืนนั้น เด็กสาวที่เพิ่งทำรายงานเสร็จไปเมื่อตอนห้าทุ่มเกิดหิวกลางดึกขึ้นมา นาราจึงได้ลงมาหาอะไรกินในครัว

เธอเอาขนมปังโฮลวีทที่วางอยู่บนหลังตู้เย็นออกมาทาแยมรสสตอเบอรี่ลงไปเล็กน้อย แล้วยืนกัดกินตรงนั้นพร้อมนมจืดหนึ่งกล่องในมือ พอกินเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ทำการล้างไม้ล้างมือเสร็จสรรพ ปิดไฟในห้องครัวแล้วเดินออกมามุ่งขึ้นสู่ห้องนอนของตัวเอง

พอเปิดประตูเข้าไปกลับทำให้นาราต้องหยุดชะงักเท้าเอาไว้ ขาเรียวทั้งสองข้างแทบก้าวไม่ออกเมื่อเจอใครบางคนมานั่งอยู่บนเตียงนอนของเธอ

นารามองคนที่มองมานิ่งๆ สบตากันด้วยความรู้สึกประหม่า สักพักก็ได้กลิ่นที่ลอยคละคลุ้งออกมาคล้ายว่าเป็นแอลกอฮอล์ สงสัยเขาคงไปดื่มมา

แต่เขาไม่เคยเข้าห้องของเธอกลางดึกแบบนี้เลยสักครั้ง ยอมรับว่าครั้งนี้ตกใจไม่น้อย หัวใจเธอเต้นเร็ว

นาราทำท่าว่าจะหันหลังเดินออกจากห้องเมื่อรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ แต่ร่างเล็กกลับโดนคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน

ร่างบางลอยละลิ่วถูกนำไปวางลงบนที่นอนพร้อมอีกฝ่ายลงมาคร่อม วางแขนทั้งสองข้างลงกักขังเธอเอาไว้ เบียดเสียดอะไรบางอย่างลงมาทาบทับตรงน้องสาว นาราสัมผัสได้ว่ามันแข็งแรงเกินไปจนน่ากลัว

"อื้อคุณเคน!" นาราทักท้วงการกระทำของอีกฝ่ายเสียงสั่น มือเล็กดันหน้าอกของเขาออกห่างแต่ไม่ได้ผล

"ทำไมต้องหลบหน้าฉัน!" เพราะตั้งแต่วันที่เขาเอ็ดเธอเรื่องย้ายออกไปอยู่ด้านนอก นาราไม่แม้แต่จะเฉียดเดินเข้ามาใกล้เขาเลย หากไม่ใช่สถานการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัว

"เปล่านะคะ นาราไม่ได้หลบค่ะ" หญิงสาวหลบสายตาบอกน้ำเสียงอู้อี้ผ่านลำคอคล้ายคนกำลังโกหกอะไรบางอย่างอยู่

"เธอหลบ! เธอไม่เหมือนเดิมนารา" หากไม่ใช่เพราะเธอต้องนั่งกินข้าวเช้าโต๊ะเดียวกันกับเขา หรือเพราะเขาต้องแวะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยก่อนไปทำงาน เขาแทบไม่ได้อยู่ใกล้เธอจนมันผิดสังเกตไป

"คุณเมา..หรือเปล่าคะ" รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังอยากถาม ด้วยสิ่งที่กังวลในใจมันทำให้นาราพึงระวังตัวเอง

"เมา!" ก็คนกินเหล้าเขาไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ใช่แบบขาดสติ ที่จะไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

"งั้นคุณไปนอน.."

"ไม่ต้องมาไล่!" นาราเงียบปากลงไป จนกระทั่งพักหนึ่งอีกฝ่ายเขาผละออกไปเอง แล้วเดินออกจากห้องของเธอไปเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่แผ่ซ่านตามหลังจนน่ากลัวเอาไว้ให้คนในห้องหวั่นใจเล่น

ตั้งแต่วันนั้นมา ไม่ว่าเจอหน้ากันคราใด หัวใจนาราไม่เคยเต้นเป็นปกติเลยสักครั้ง