ตอนที่ 2 ผู้ปกครองใจดี?

"พอดีนารามีเรื่องจะมาเรียนคุณท่านน่ะค่ะ"

"ว่ายังไง"

"นาราจะขอไปฝึกงานที่เชียงใหม่นะคะ นาราอยากไปมากๆ เลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวานสดใส แสดงท่าทางว่าเธออยากไปมากๆ ให้คุณท่านเห็นใจ

"เอาสิลูก อยากไปที่ไหนก็ไปเถอะ เดี๋ยวแก่แล้วได้อยู่แต่บ้านเหมือนยายนะลูก" คุณท่านแทนตัวเองว่ายายเพราะอายุเยอะกว่าแม่นาราตั้งหลายปี อีกอย่างเธอแก่แล้ว ลูกชายก็ยังไม่มีเมียสักที ก่อนตายคงไม่ได้เห็นหน้าหลานหรอก จึงได้เอ็นดูนาราเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ๆ ยังไงอย่างงั้น

"ขอบคุณค่ะคุณท่าน" นารารู้อยู่แล้วว่าคุณท่านใจดี เธอจึงเลือกที่จะบอกกับท่านก่อนใครคนอื่นยังไงล่ะ

"แล้วบอกตาเคนหรือยัง พี่เราว่ายังไงบ้างไหม" ข้อนี้จึงทำให้นาราเงียบไป หญิงสาวเพียงแค่อมยิ้มออกมาบางๆ เท่านั้น เธอยังไม่ได้บอกผู้ปกครองของตัวเองหรอก

ก็นับตั้งแต่วันที่แม่ของเธอเสีย อีกฝ่ายก็อาสาดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับเธอทั้งหมด คราแรกเธอจะขอออกไปใช้ชีวิตด้านนอกเพราะเกิดเกรงใจขึ้นมา แต่พอโดนดุไปครั้งนั้น ทำให้นาราเลิกคิดที่จะย้ายออกไปอยู่ที่ไหนอีกเลย แล้วคนที่ดุเธอจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่บุคคลที่ตั้งตนเองขึ้นมาเป็นผู้ปกครองใจดีของเธอ จากนั้นมานาราก็เชื่อฟังอีกคนมาตลอดเลย

"บอกพี่เราด้วยแล้วกัน" เมื่อเห็นเด็กสาวนั่งนิ่งก็พอเข้าใจได้

"นาราว่าจะบอกคุณเคนก่อนไปน่ะค่ะคุณท่าน" เธอจึงได้มาหาที่พึ่งก่อนไง

"บอกแต่เนิ่นๆ เถอะนะนารา" เพราะเธอรู้จักนิสัยลูกชายตัวเองดี เคนเป็นคนชอบทำอะไรมีแบบมีแผน เกรงว่าปุบปับจะทำให้อีกฝ่ายไม่เข้าใจ

ก็ในเมื่อลูกชายเคยคุยกับเธอเอาไว้ก่อนหน้าแล้วว่า หากนาราเรียนจบจะให้น้องไปทำงานที่บริษัทด้วย ไม่แน่ใจว่าจะอยากให้เข้าไปตอนฝึกงานเลยไหม หรือจะให้น้องได้ใช้ชีวิตให้เต็มที่ก่อนโดยไปฝึกงานที่ไกลๆ ข้อนี้เธอไม่อาจรู้ได้

ถึงมันจะแค่ไม่กี่เดือนก็ตาม เธอไม่อยากเป็นฝ่ายอนุญาตตามใจตัวเอง เพราะถือว่ายังไงลูกชายก็เป็นผู้ปกครองของเด็กน้อยคนนี้

อีกอย่างเธอไม่รู้จะอยู่ได้ถึงวันไหนกัน อนาคตก็ต้องเป็นลูกชายที่จะดูแลนาราจนกว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ซึ่งก็หมายถึงตอนที่นารามีแฟนแล้วแต่งงาน

"ค่ะ เดี๋ยวนาราจะลองคุยกับคุณเคนดูค่ะ"

เสียงรถที่วิ่งเข้ามาในขอบเขตของบ้าน แสงไฟจากรถยนต์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านทางกระจกใส ทำให้คนทั้งสองที่เพิ่งจบบทสนทนากันไปหมาดๆ หันไปมองพร้อมกัน

"พี่เราคงมาแล้วล่ะ"

เมื่อคุณท่านว่าอย่างนั้นนาราลุกขึ้นยืนตึงตังเตรียมตัวจะเดินกลับขึ้นห้องนอน เพราะเหตุการณ์อะไรบางอย่างในวันนั้นทำให้เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ

"งั้นเดี๋ยวนาราจะบอกคุณเคนอีกทีนะคะ ตอนนี้นาราง่วงมากๆ เลยค่ะ ขอตัวขึ้นไปนอนก่อนนะคะคุณท่าน"

"อืมๆ ไปเถอะ" หญิงสูงวัยมองตามหลังเด็กน้อยที่เดินออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันกลับมาสนใจทีวีตรงหน้าต่อ