บทที่8

....หลังจากกลับถึงแฟลตแล้ว หลิวหยางก็อาบน้ำอาบท่าแล้วเข้านอน เขานอนพลิกไปพลิกมาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"เราจะทำยังไงดีวะเนี่ย อยู่ๆก็ต้องมาเป็นแฟนผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ แถมท่าทางก็เหมือนซอมบี้ในหนังไม่มีผิด น่าตาก็จัดว่าน่ารัก แต่ท่าทางทำไมน่ากลัวจนขนลุก"เขานอนพูดพึมพัมกับตัวเองในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ จนกระทั่งดึก เขาจึงคล้อยหลับไป

เมื่อขึ้นตื่นมา ในตอนเช้า หลิวหยางก็เตรียมตัวไปทำงานตามปกติ พอลงไปถึงชั้นล่าง ก็มีรถเก๋งสีดำเป็นมันจอดอยู่ แต่หลิวหยางก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่คิดว่ารถที่จอดคงจะมารอใครสักคนแถวๆนี้ พอเดินมาใกล้ๆ ผู้ชายในชุดสูทดำ ก็เดินมาดักหน้าเขา แล้วโค้งคำนับ จนหลิวหยางถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว

"เอ่ออ คือว่า มีอะไรหรือเปล่าครับ?

หลิวหยางถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

"คุณชายหลิวใช่มั้ยครับ?"

"เอ่อ ขะ ขะ คือใช่ครับแต่ผมไม่ใช่คุณชาย คุณคงทักผิดคนแล้ว"

"ไม่ผิดหรอกครับ หัวหน้าให้ผมมารับคุณชายไปส่งที่ทำงานครับ"

"ห๊ะ! มะ มะ ไม่ต้องผมไปเองได้"

"เชิญ! ครับ" คนของหนิงหลงไม่พูดอะไรมาก ได้แต่เชิญให้เขาขึ้นรถ

( เชิญ! คำนี้อีกแล้วเหรอ ชั้นเกลียดคำเน้! ) หลิวหลางบ่นในใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดเพราะกลัวตาย จึงได้แต่เดินคอตกขึ้นรถหรูไป...

"ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?"

"คุณจะถามอะไร?"

"คือ หัวหน้าของพวกคุณเป็นใครกัน

เหรอ?"

สำหรับคนธรรมดาอย่างหลิวหยาง แน่นอนว่าเขาไม่รู้จักและไม่รู้ว่า หนิงหลง นางหงส์ดำ เป็นหัวหน้าแก๊งค์ชิงหลงแน่นอน เพราะผู้ชายธรรมดา หรือคนทั่วๆไป มักจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ หรืออาจจะพอรู้เกี่ยวกับแก๊งค์มาเฟียอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครรู้ตัวตนของพวกเขา

"อยากรู้ไปทำไมกันครับ"

"ก็ ก็แค่อยากรู้จะได้ทำตัวถูก"

"หัวหน้าของพวกเราคือ หัวหน้าใหญ่แห่งแก๊งค์ชิงหลง ฉายาของเธอคือ หงส์ดำ!"

( เชี่ย!! มาเฟียเหรอวะเนี่ย เพิ่งเคยเห็นตัวจริงเมื่อคืน ดีไม่โดนฆ่า เวรกรรมอะไรของเราวะเนี่ย ดันมาเจอมาเฟียอย่างเธอ )

หลิวหยางนั่งบ่นอยู่ในใจ จากนั้นก็นั่งเงียบๆไม่กล้าพูดหรือถามอะไรอีก...

เมื่อรถขับไปจอดบริเวณหน้าห้าง

คนขับรถรีบลงมาเปิดประตูให้เขา

"เอ่อ ผมเปิดเองได้ไม่ต้องเปิดให้หรอก"

"ไม่ได้เป็นคำสั่งของหัวหน้า"

จากนั้นเขาก็โค้งคำนับแล้วขับรถออกไป พนักงานที่ทยอยกันมาต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น บางคนเข้ามาถามด้วยความอยากรู้

"หลิวหยาง ใครกันที่มาส่ง นั่งรถหรูมาทำงานเลยนะ เกิดอะไรขึ้น?"

"มะ มะ ไม่มีอะไรหรอก พอดีมีเหตุนิดหน่อยเขาเลยให้ติดรถมาด้วยน่ะ"

แล้วเขาก็เดินไปเตรียมตัวทำงานก่อนห้างจะเปิด ช่วงเที่ยงของวันนี้ หนิงหลง แวะเข้ามาดูหลิวหยาง แต่ไม่ได้บอกให้เขารู้ เธอต้องการดูพฤติกรรมและนิสัยของหลิวหยาง

เธอจะได้เตรียมความพร้อมให้เขาถ้าหากต้องพาไปเจอพ่อและแม่ของเธอ

พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินมาพูดคุยกับหลิวหยางและช่วยเขาจัดของ ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมาก หนิงหลงมองดูเงียบๆและก็เดินไป พอเลิกงานก็มีคนเดิมขับรถมารับหลิวหยาง เขาถอนหายใจด้วยความอึดอัด

และก็เป็นแบบนี้มาหลายอาทิตย์

หลังจากเซ็นสัญญากับหนิงหลง

จะมีคนตามรับตามส่งหลิวหยางทุกวัน

เขาขอร้องไม่ให้มา ยังไงก็ไม่เป็นผล

ซึ่งเขาก็ไม่สามารถขัดได้ หนิงหลงเองก็คอยมาสังเกตุดูเขาที่ห้างนี้ทุกวัน

จนเธอรู้สึกบางอย่างในใจ ทุกครั้งที่เห็นหลิวหยางกับพนักงานผู้หญิงคนนั้นพูดคุยหัวเราะกัน เธอจะรู้สึกหงุดหงิด และขัดใจเล็กน้อย เธอจึงต้องจัดการอะไรสักอย่าง..

ทางด้านหลี่เฉินที่ออกจากโรงพยาบาลมาแล้วก็ยังคงคิดแผนการสำหรับลูกสาวของเขา ยังไงเขาก็อยากให้ลูกสาวเจอคนที่ดูแลและรักเธอ เขาจะได้หายห่วง

หนิงหลงเดินไปหาหลิวหยางที่กำลังจัด

ของอยู่กับพนักงานสาวคนนั้นเหมือนทุกๆวัน

หนิงหลงเดินไปหยุดตรงหน้าเขา

หลิวหยางถึงกับสะดุ้งตกใจที่เห็นหน้าเธอ

"คุณมาได้ไง หรือมาซื้อของเหรอ?"

เขาละล่ำละลักถาม

"ฉันจะมาบอกนายว่า วันนี้ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

พูดจบเธอก็เดินไป

"ใครเหรอ?หลิวหยาง" พนักงานสาวถามขึ้น

"เอ่อ เจ้านายเก่าน่ะ ไม่มีอะไรหรอก

ทำงานต่อเถอะ"

คนของหนิงหลงมารับหลิวหยางตรงไปส่งเขาที่คอนโดทันที ฉางควนลงไปรอรับเขาที่ชั้นล่าง

"มาแล้วเหรอ ช้าไปนิดนึงนะ ป่ะรีบขึ้นไปเถอะ หัวหน้ากำลังรออยู่"

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของหลิวหยางที่เดินคอตกเข้ามา

"นั่งซิ วันนี้ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"นายต้องเริ่มงานได้ละ หน้าที่ของนายไงล่ะ"

"แล้วผมต้องทำยังไง ทำอะไรบ้าง?"

"เริ่มแรกนายต้องมาอยู่กับชั้นที่นี่

ส่วนงานที่นายทำตอนนี้ คนของชั้นไปจัดการลาออกให้นายแล้ว"

"เฮ้ย!! แบบนี้ก็ได้เหรอ ไปลาออกให้ผมโดยไม่บอกกันซักคำ!"

"ไม่จำเป็นต้องบอก เพราะตอนนี้ชั้นคือเจ้านาย ส่วนนายหลิวหยาง นายคือลูกน้องชั้น! นายต้องทำตามที่ชั้นบอก พ่อชั้นอาการดีขึ้น หรือว่าหายดี งานของนายก็จบ! ฉันไม่เอาเปรียบนายหรอก ทุกคนจะให้ความเคารพนายในฐานะแฟนของชั้น

แต่ระหว่างที่นายอยู่ที่นี่ หน้าที่ของนายต้องดูแลที่นี่ให้เรียบร้อย นายต้องทำอาหารให้ชั้น งานทุกอย่างที่นี่คือหน้าที่ของนาย!"

หลิวหยาง ต่อต้านเธอในใจพร้อมบ่น

( นี่ให้เรามาเป็นแฟน หรือเป็นเมีย หรือเป็นคนใช้วะ หน้าที่ทำกับข้าว ทำงานบ้านมันหน้าที่ที่ผู้หญิงต้องทำไม่ใช่เหรอ นี่เธอเข้าใจอะไร

ผิดมั้ยเนี่ย )

"หลิวหยาง นายฟังชั้นอยู่หรือเปล่า!"

"เอ่อ ฟะ ฟะ ฟังอยู่"

"อืมมมดี งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้เลย นายต้องอยู่ที่นี่ตั้งแต่คืนนี้ ส่วนห้องของนายชั้นให้คนจัดไว้ให้แล้ว"

"เดี๋ยวๆๆ นี่คุณจะให้ผมอยู่ที่นี่คืนนี้เลย

งั้นเหรอ ผมต้องกลับไปเก็บของก่อนซิ"

"ไม่ต้องกลับ คนของชั้นจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"

"โหหห นี่จัดการแม้กระทั่งที่อยู่ ข้าวของของผมเลยงั้นเหรอ อยากจะบ้าตาย!"

"ข้าวของเครื่องใช้ของนายที่มันเก่าแล้ว

ชั้นให้คนเอาไปทิ้งหมดละ พรุ่งนี้จะให้คนพาไปซื้อใหม่ก็แล้วกัน"

( ผู้หญิงอะไรเผด็จการชะมัด! )

หลิวหยางบ่นกับตัวเอง

"ตอนนี้นายจำเอาไว้ นายคือแฟนของชั้น เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไร ที่ทำให้ชื่อเสียงชั้นเสียหาย และอีกอย่างศัตรูของชั้นมีอยู่ทุกที่ ถ้านายจะไปไหนนายต้องไปกับคนของชั้นเท่านั้น

เพื่อความปลอดภัยของตัวนายเอง ชั้นยังไม่อยากให้นายตาย ก่อนงานของนายจะจบ เข้าใจใช่มั้ย?"

( โธ่เอ๊ย!! คิดว่าห่วงเราซะอีกที่ไหนได้กลัวเราทำงานไม่จบ!ชิ! ) หลิวหยางได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าพูดอะไรตามที่คิด เพราะเขายังอยากมีลมหายใจอยู่

ในตอนนี้เขาก็ได้แต่ภาวนาในใจขอให้พ่อเธอหายป่วยเร็วๆเขาจะได้ไปจากที่นี่และได้อิสรภาพคืนซะที..

"เอาล่ะไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าทำตามหน้าที่ที่ฉันด้วยบอกล่ะ"

ทุกคนออกไปจากห้องทำงาน

เฟยหลงพาหลิวหยางไปที่ห้องที่ได้จัดเตรียมไว้ พอเข้าไปในห้องก็ต้องทำให้เขาอึ้ง ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องที่เขาอยู่ถึง2เท่า ข้าวของถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ รวมทั้งข้าวของของเขาที่ยังหลงเหลือ

หลิวหยางถอนหายใจ นึกขอบคุณหนิงหลงเช่นกัน ที่ถึงแม้จะเป็นคนเฉยเมย จอมบงการ ชอบออกคำสั่งและบังคับ

แต่ก็ดูเป็นผู้หญิงที่เอาใจใส่รายละเอียดเช่นกัน อย่างน้อยก็ยังทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

แต่เขาก็ยังกังวลอยู่ดี เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากพัวพันกับมาเฟีย เขาหยิบเงินที่หนิงหลงวางบนโต๊ะ แล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

( หนี!!ใช่เราต้องหนี เป็นทางเดียวที่จะเป็นอิสระ ไปตายเอาดาบหน้า ดีกว่าตายเพราะถูกมาเฟียฆ่า ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจ ) หลิวหยางคิดในใจ เพราะยังไงมาเฟียในความคิดของเขาก็เป็นพวกป่าเถื่อน มีแต่การฆ่ากันตาย

เมื่อเก็บกระเป๋าแล้วเขาก็ค่อยๆย่องๆออกจากห้องแล้วรีบเดินไปที่ลิฟท์

พอไปถึงหน้าลิฟท์ก็มีเสียงทักขึ้นจากด้านหลัง

"คุณชายหลิวจะไปไหนเหรอ?"

หลิวหยางถึงกับสะดุ้งหันไปตามเสียงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

( ตายแน่กู คืนนี้ได้ตายจริงๆซะแล้ว ) เขาบ่นในใจ "เอ่อ คือ คือว่าผะ ผะ ผม....

"ไม่ทันได้พูดจบ ชายในสูทดำก็ตรงมาหาเขา คว้าแขนคนละข้างของเขา แล้วลากเขากลับไป...

"ปล่อยโผ้มมมม ปล่อยผมไปเถอะคร้าบ!!"

หลิวหยางตะโกนบอก เงียบไม่มีเสียงตอบ ประตูถูกเปิดออก ร่างของหลิวหยางถูกโยนเข้าไปข้างใน หลิวหยางเดินคอตกหมดเรี่ยวหมดแรงกลับเข้าไปในห้องตามเดิม

เช้านี้เขาตื่นมา พร้อมขอบตาที่ดำคล้ำ เพราะนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน เขาเข้าครัวไปดูว่ามีอะไรพอจะทำมื้อเช้าได้บ้าง

ว่างเปล่า ภายในตู้เย็นมีแต่น้ำเปล่า

เบียร์ ไข่ และไส้กรอกเท่านั้น

เขาจึงหยิบไข่ และไส้กรอกมาทำมื้อเช้าเตรียมไว้ให้กับ หนิงหลง ด้วยท่าทางเหม่อลอย

หนิงหลงเดินออกมามองไปที่โต๊ะอาหาร

เห็นมื้อเช้าแบบง่ายๆวางอยู่ และเห็นหลิวหยางกำลังง่วนกับการทำงานบ้าน จึงเอ่ยทัก

"เป็นไง หลับสบายดีใช่มั้ย?" หลิวหยางหันมาช้าๆ ด้วยสภาพที่เหมือนซอมบี้ในหนัง ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก แววตาว่างเปล่า

ขอบตาดำคล้ำ

หนิงหลงถึงกับสำลักกาแฟที่ดื่มเข้าไป

"นี่นายหลับฝันดีขนาดนี้เลยเรอะ!"

"ดีกะผีน่ะซิ!" เขาพูดเบาๆ

"ผมทำมื้อเช้าได้แค่นี้แหล่ะ เพราะในตู้ไม่มีอะไรเลย"

เขารีบบอกหนิงหลง เพราะยังเสียวสันหลังด้วยความหวาดระแวงเพราะกลัวเธอไม่พอใจ

( งานวันแรกถ้าไม่ถูกใจ จะโดนปาดคอตายมั้ยเนี่ย! ) เขาพึมพัมกับตัวเอง หนิงหลงไม่พูดอะไร กินมื้อเช้าที่อยู่ตรงหน้า

"ชั้นจะออกไปดูงาน อยู่ที่นี่ก็ทำตัวดีๆล่ะ"

หลิวหยาง พยักหน้าแล้วลงมือทำงานบ้านโดยไม่สนใจเธอ

สายๆหนิงหลงแต่งตัวตามแบบฉบับ

มาเฟียหญิง แล้วออกไปโดยไม่พูดอะไร

หลิวหยางมองแผ่นหลังของเธอที่ก้าวออกไป เขาแง้มประตูออกดู เมื่อไม่เห็นใคร

ก็กลับมาคิดหาทางหนีอีกครั้ง

แต่เขาไม่รู้ว่า คอนโดนี้ทั้งชั้นเป็นของหนิงหลง เธอซื้อไว้ทั้งหมด เพื่อให้ลูกน้องคนสนิทและลูกน้องคนอื่นๆที่ผลัดเปลี่ยนกันมาคอยคุ้มกันเธอได้พัก

ซึ่งหลี่เฉินพ่อของเธอก็มีหุ้นส่วนที่นี่ 50% ไม่ใช่เรื่องยากที่เธอจะเป็นเจ้าของที่นี่ทั้งชั้น

แต่เธอก็ทำตามระเบียบในการซื้อ

โดยไม่ใช้สิทธิ์ของพ่อเธอแต่อย่างใด

หลิวหยางคว้ากระเป๋าใบเดิมที่เตรียมไว้สะพาย แล้วแง้มประตูดูอีกครั้ง

"ทางสะดวก เธอออกไปแล้วคนของเธอก็คงตามไปด้วย เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้"

เขาเดินไปที่ลิฟท์ มองหาคนของหนิงหลงตามบริเวณนั้น แต่ไม่เห็นใคร จึงรีบกดลิฟท์ แล้วรีบกดไปยังชั้นล่างสุด เขาก้าวออกมาจากลิฟท์ด้วยหัวใจพองโต

"รอดแล้วโว้ยยย"เขาคิดอย่างตื่นเต้นดีใจ เดินมาได้นิดหน่อยก็มีเสียงทักทายขึ้น

"สวัสดีครับคุณชายหลิว จะรีบไปไหน?" หลิวหยางชะงัก หันไปมองเจ้าของเสียง

อีกแล้ว! ชายชุดดำ ยืนพิงผนังด้านข้างลิฟท์ กำลังมองมาที่เขา หลิวหยางเข่าแทบทรุด

( โธ่เว้ยยย อะไรกันวะเนี่ย!! ) เขาคิดกระฟัดกระเฟียด พร้อมกับชายชุดดำ2คนคล้องแขนเขาแล้วลากเขาไปที่ลิฟท์เพื่อพากลับเหมือนเดิม

"ปล่อยผมไปเถอะคร้าบบบบ ปล่อย

ปล่อยโผ้มมมมมม!"

ไร้เสียงตอบ เมื่อถึงชั้นที่เขาต้องอยู่ การลากก็เกิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับประตูถูกเปิดออก ร่างเขาถูกโยนกลับเข้าไปในห้องตามเดิมเหมือนเมื่อคืน

ชายชุดดำโค้งคำนับก่อนเดินจากไป

"ฮือๆๆ เวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย อยากออกไปจากที่นี่โว้ยยยยย" หลิวหยางเดินสำรวจไปรอบๆห้อง

"ใช่ซิ! ออกทางประตูไม่ได้ เราต้องออกทางระเบียง!" เขาพูดกับตัวเอง พลางเดินไปที่ระเบียงชะโงกหน้าลงไป

"เชี่ย!! ลืมไปนี่มันชั้น40 แล้วกูจะลงไปยังไง!" หลิวหยางทรุดนั่งลงกับพื้น เหมือนเดิม เขาเดินคอตกกลับไปที่เดิมคือห้องของเขา หลิวหยางทิ้งตัวลงบนเตียงหนุ่มๆ แล้วผล่อยหลับไปเพราะเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน....