บทที่9

หลิวหยาง ตื่นมาอีกทีก็ช่วงบ่าย เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อให้สดชื่นแล้วเดินออกมาเพื่อจะดูว่ามีอะไรที่ต้องทำอีกหรือไม่

พอเดินพ้นประตูห้องออกมา ก็เห็นชายใส่ชุดสูทดำ ยืนอยู่ที่ห้องรับแขก2คน เขาโค้งคำนับให้หลิวหยาง

"คุณชายหลิว ตื่นแล้วเหรอ?"

( แน่ะ!!!รู้ยันเราหลับ! )

"เอ่อ ครับ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณชายหรอก เรียกหลิวหยางเฉยๆก็ได้ เรียกแบบนั้นผมไม่ชิน"

"ไม่ได้หรอก คุณชายหลิว เป็นถึงแฟนของหัวหน้า จะให้พวกเราเรียกแบบนั้นไม่ได้"

หลิวหยางถอนหายใจ

"พวกคุณมีอะไรกับผมหรือเปล่า?"

"หัวหน้าให้พวกผมมาคอยดูแลคุณชายหลิว"

( เฮอะ! มาดูแลหรือมาคุม!กันแน่! )

"ไม่ต้องมาดูแลก็ได้ครับ ผมบอกตรงๆผมอึดอัด!"

"อึดอัดก็ต้องทน"

( ห๊ะ! แบบนี้ก็ได้เหรอ นี่กูทำอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ย?! ) เขาคิด

"หัวหน้าสั่งให้พวกเราพาคุณชายหลิว

ไปซื้อของน่ะ ซื้อพวกอาหารที่ต้องทำ และของใช้ที่จำเป็น รวมของคุณชายหลิวด้วย ขาดเหลืออะไรคุณชายซื้อได้เลย"

คนของหนิงหลงพูด พร้อมกับยื่นบัตรเครดิตให้เขา

"นี่เป็นบัตรที่เอาไว้ใช้จ่ายครับ"

หลิวหยางรับบัตรมาด้วยท่าทางเซ็งๆ

"ไปกันเถอะครับ หัวหน้าจะกลับมาช่วงเย็นๆ คุณชายหลิวต้องเตรียมทำอาหารไว้ให้หัวหน้า เรารีบไปซื้อของกันเถอะ!"

หลิวหยางได้ยินแบบนั้นก็เกิดความคิดทันที ( ใช่ออกไปจากที่นี่ เราก็หนีได้แล้ว )

คิดแล้วก็ยิ้มมุมปาก

"ป่ะ เรารีบไปกันเถอะ"

หลิวหยางเดินออกไป พร้อมกับชาย2คนที่เดินตามหลัง หลิวหยางเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี วันนี้แหล่ะเขาต้องหนีให้ได้...

ภายในห้างที่เขาเคยทำงาน หลิวหยางเดินเลือกซื้อของ สายตาก็คอยเหลือบมองชายชุดดำที่เดินเข็นรถเข็นตามหลังเป็นระยะๆ

"พวกพี่รอผมซักเดี๋ยวนะ ผมจะไปห้องน้ำหน่อย"

ชายชุดดำพยักหน้า หลิวหยางรีบเดินออกไปตรงไปยังห้องน้ำ พอลับตาชายชุดดำ

เขาก็รีบเดินไปทางประตูหลังที่ใช้เฉพาะพนักงาน ที่นี่เขารู้จักสถานที่ดี

ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะหนีออกไป

พอมาถึงประตูด้านหลัง เขารีบเดินออกไป

แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงกระแอมเบาๆดังขึ้น

"อะแฮ่ม จะรีบไปไหนท่าทางรีบร้อนนะ!" หลิวหยางหยุดกึก หันไปมองก็เห็น

ซีซวนและเฟยหลง ยืนพิงผนังสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ( กูอยากตายยยย!! ฆ่ากูที!! ) หลิวหยางคิดอย่างหงุดหงิดและถอดใจ

กับการหลบหนีที่ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า และก็เหมือนเดิม จบด้วยการถูกคล้องแขนแล้วลากเขากลับเข้าไปภายในห้างตามเดิม

( ฮืออออ กูอยากตาย! ) คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัว เขากลับไปหาชายชุดดำตามเดิม

จ่ายเงินเสร็จเขาก็ ไปนั่งกินข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง โดยมีชายชุดดำ ซีซวน และเฟยหลงนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ ( ขนาดกินข้าวยังต้องคอยเฝ้า นี่ถ้ากูนั่งขี้ ไม่คอยมาเช็ดตูดให้เหรอวะ! ) หลิวหยางพูดประชดในใจ ท้ายที่สุดเขาก็ต้องยอมกลับไปที่คอนโดตามเดิม

หลิวหยาง จัดข้าวของที่ซื้อมาเข้าตู้เย็น แล้วออกไปทำงานบ้านฆ่าเวลา

รอให้ถึงช่วงเย็นค่อยเตรียมทำกับข้าว

หลิวหยางจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

ก็เข้าครัว เพื่อเตรียมมื้อเย็น เขาทำกับข้าว4อย่าง แล้วก็จัดอาหารบนโต๊ะ

ทุกอย่างเรียบร้อย เขาถึงกับถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาไม่ได้เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจมากกว่า

...ร่างบางเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เฉยเมย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความรู้สึกใดๆ

เธอถอดรองเท้าทิ้งไว้หน้าประตู

ถอดเสื้อสูทโยนไปบนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟาแล้วหลับตาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน

หลิวหยางเห็นภาพตรงหน้า พลันก็รู้สึกบางอย่าง เขาเดินไปเทน้ำเย็นๆแล้วส่งให้เธอ

"น้ำเย็นๆครับ หัวหน้าจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง"

เขาพูดกับหนิงหลง เรียกเธอว่าหัวหน้าตามคนอื่นๆ หนิงหลงผงกหัวขึ้นมองหน้าเขา

แล้วรับน้ำมาดื่ม

"ปลุกชั้นตอน 3ทุ่มนะ"

แล้วก็ลุกเดินไป

"ผมทำกับข้าวไว้แล้วนะ มากินก่อนซิ"

"จะนอน!" 2พยางค์สั้นๆที่มาจากเธอ

"อะไรกันเนี่ย! กลับมาท่าทางยังกับไปออกรบมาอย่างนั้นแหล่ะ" หลิวหยางพึมพัม

แล้วก็ปลีกตัวไปทำอย่างอื่นต่อ

พอถึงเวลาปลุก หลิวหยางไปเคาะประตูเรียกหนิงหลง แต่เงียบ จากเคาะประตูกลายมาเป็นทุบ ปังๆๆ แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ

หลิวหยางยืนนิ่งอยู่สักพัก

"จะเรียกต่อ หรือปล่อยให้นอนดีเนี่ย ถ้าไม่เรียกตื่นมานางจะอาละวาด

แล้วเอามีดปาดคอฆ่าเรามั้ย?"

คำถามผุดขึ้นในหัว ในที่สุดก็ตัดสินใจเรียกอีกครั้ง แต่ก็เงียบเหมือนเดิม

หลิวหยางเลยถือโอกาสค่อยๆเปิดประตู ประตูไม่ได้ล็อค เขามองเข้าไปในห้อง

เห็นร่างบางๆนอนขดอคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม

เขาค่อยๆย่องเข้าไป เหมือนนักย่องเบา แล้วไปยืนข้างๆเตียงใกล้กับเธอ

"หัววว หน้าาาา" เขาเรียกเบาๆ

"ขี้เซาชะมัด!"

หลิวหยางเอื้อมมือไปเขย่าตัวเธอเบาๆอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รู้สึกตัว เขารู้สึกผิดปกติ

"คนเราไม่น่านอนหลับเหมือนคนตายขนาดนี้

"เอ๊ะ! หรือว่าจะตาย!"

เขาคิด พลางยื่นนิ้วไปที่จมูกของเธอ

ไอร้อนที่พ่นออกมาจนเขารู้สึกได้

ก็ชักมือออกแล้วยื่นมือไปแตะที่หน้าผก

"เฮ้ย! ตัวร้อนขนาดนี้ เป็นไข้แน่ๆ

แถมไข้สูงด้วย!"

เขาพูดออกมา

"ใช่ต้องตามคนของเธอ ต้องโทรตาม อ้าว!โทรไม่ได้ เบอร์ไม่มี ทำไงดีๆๆ

คิดซิคิด อย่ามาตายในห้องนี้นะ

เพราะมีเราแค่2คน ไม่งั้นเราโดนข้อหาฆ่าคนตายแน่ๆ ยิ่งเป็นพวกมาเฟีย เราโดนฆ่า

ปิดปากชัววว์

"เขายิ่งพูดยิ่งกังวล เดินวนไปวนมา จากนั้นก็ออกจากห้องไป เดินไปที่หน้าลิฟท์

ว่างเปล่าไม่มีคน เขากดลิฟท์ลงไปชั้นล่างเผื่อจะเจอคนของเธอ เงียบ ว่างเปล่า

มีแต่คนดูแลที่เค้าเตอร์ พร้อมกับ รปภ

ที่เดินตรวจตราภายในคอนโด และด้านนอก

"เฮ้ย!! ทีอย่างนี้หายหัวกันไปหมด!

อ่าาา ใช่แล้วได้โอกาสหนี เราต้องหนี"

แต่พอเขาก้าวออกพ้นประตูของคอนโด

ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะภาพของหญิงสาวที่นอนหน้าแดง ไข้ขึ้นคุดคู้อยู่ในผ้าห่มมันวนเวียนอยู่ในหัว

"เฮ้อ!! ทิ้งไม่ลงอีก"

เขาหันกลับเดินเข้าไปภายในคอนโดอีกครั้งกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นเดิม

"ทำไมเราโง่วะ มีโอกาสแต่ไม่หนี

บ้าชะมัด! มาเป็นคนดีอะไรตอนนี้"

เดินไปก็ด่าตัวเองไป หลิวหยางเข้าครัวอีกครั้ง เขาไปทำซุปและข้าวต้มร้อนๆไว้ให้เธอ หลิวหยางเข้าไปในห้องพร้อมชามใบหนึ่ง

ใส่น้ำอุ่นวางไว้บนหัวนอน แล้วรีบหาผ้าเพื่อมาชุบน้ำเช็ดตัวให้เธอ เขาค่อยๆทำเหมือนกับว่าจะกลัวเธอตื่น หนิงหลงนอนหน้าแดง

ตัวสั่นเล็กน้อยที่ถูกเช็ดตัว...

"แม่ หนูจะเป็นคนดูแลและปกป้องแม่เอง"

หนิงหลงละเมอเพราะพิษไข้ หลิวหยางมองคนที่ละเมอ

( ตอนนี้เธอดูน่ารัก อ่อนโยนเหมือนหญิงสาวทั่วๆไปเลยนะ ถ้าอ่อนโยนแบบนี้ตลอดก็คงดีไม่น้อย ) หลิวหยางคิดแล้วใช้มือลูบหัวเธอเบาๆอย่าลืมตัว เขาเช็ดตัวให้เธออีกครั้ง

หวังจะให้ไข้ลดแล้วก็ทำท่าจะลุกออกไป

ฝ่ามือร้อนๆจับที่แขนของเขาแล้วดึงเขาลงมา พลางกอดเขาไว้

"แม่ อย่าร้องไห้หนูจะอยู่ข้างๆแม่คอยปกป้องแม่เอง"

คนพูด พูดทั้งหลับตาพร้อมกับน้ำตาไหลลงมา หลิวหยางถึงกับตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดเธอ ตอนนี้เขาใจเต้นแรง กลัวก็กลัว สงสารก็สงสาร เขาค่อยๆคลายมือเธอออกแล้ว

ยันกายลุกขึ้น ใช้มือค่อยๆเช็ดน้ำตา

ให้เธอ หลิวหยาง ถือชามใส่น้ำเดินออกไป

เสียงเปิดประตูดังขึ้น หลิวหยางรีบเปิดประตู พอเห็นเป็นคนสนิทของหนิงหลง เขาก็ถอนหายใจโล่งอก รีบลากเขาเข้ามา

"หัวหน้ายังไม่ตื่นเหรอ?" ฉางควนถามขึ้น

"ยัง เธอเป็นไข้ ตอนนี้ไข้สูงมาก

พวกพี่รีบพาไปโรงพยาบาลเถอะ

โทรหาพ่อแม่เธอด้วย" ทั้ง4มองหน้ากัน

"หัวหน้าไม่ชอบไปโรงพยาบาลพวกเราเคยพาไปตอนที่หัวหน้าป่วย เธออาละวาดโรงบาลแทบแตก ไม่พอแค่นั้นพวกเราโดนยำเละ โทษฐานขัดคำสั่ง ถ้าป่วยเธอจะแค่กินยา นอนจนกว่าไข้จะลด"

"นี่หัวหน้าพวกพี่สมองยังปกติดีอยู่เปล่า ป่วยไข้สูงขนาดนี้ยังจะดื้อด้านอีก"

"นี่ถ้าหัวหน้ามาได้ยินที่นายพูดแบบนี้นะ มีหวังเป็นศพแน่ๆ"

"ตอนนี้ช่างเถอะ งั้นโทรไปบอกพ่อแม่หัวหน้าซิ พวกเขาจะได้พาหัวหน้าไปโรงพยาบาล หัวหน้าคงไม่อาละวาดหรอก"

"นี่ยิ่งแล้วใหญ่ หัวหน้าสั่งเด็ดขาดห้ามบอกนายใหญ่และแม่ของเธอ ข้อนี้น่ากลัวกว่าเยอะ" จางหมิ่นบอก

"โอ๊ยย อะไรวะเนี่ย อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ ผู้หญิงอะไรเรื่องเยอะ!! เดี๋ยวก็ได้ไข้ขึ้นตายกันพอดี!"

"แล้วนายจะหงุดหงิดทำไม?"

( เออนั่นซิ เราจะหงุดทำไม? )

"จะไม่ให้หงุดหงิดได้ไงล่ะ เรื่องชีวิตคนไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ อีกอย่างถ้าตายที่นี่

ผมก็จะตกเป็นผู้ต้องสงสัยฆ่าหัวหน้ามาเฟียน่ะซิ ซวยหนักเลย เอางี้ผมจะพาไปโรงพยาบาลเอง ถ้าจะฆ่าผมก็ฆ่าเถอะ เพราะตอนนี้ผมก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่ละ"

"อย่าไปเลย นายยังไม่เคยเจอตอนหัวหน้าโกรธจัด ทางที่ดีให้หัวหน้ากินยา เช็ดตัวแล้วนอนพักเถอะ ถ้าหัวหน้ารู้สึกตัวค่อยว่ากันอีกที อาจจะตามหมอมาที่นี่"

"ตอนนี้ผมอยู่ในฐานะอะไร?"

"เอ่อออ ก็ฐานะแฟนปลอมๆของหัวหน้าไง"

"ใช่!! ในเมื่อผมอยู่ในฐานะแฟนผมย่อมมีสิทธิ์ที่จะคิดและตัดสินใจได้ใช่มั้ย?"

เงียบไม่มีเสียงตอบรับ

"งั้นผมขอใช้สิทธิ์นี้สั่งพวกพี่ เตรียมรถ! เราจะไปโรงพยาบาลกัน ไปซิครับ!"

หลิวหยางเดินเข้าไปในห้อง อุ้มร่างบอบบางที่หลับไม่ได้สติไว้ในอ้อมแขน ตัวเธอยังร้อนเป็นไฟ เขาสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ออกมาจากตัวเธอ

เนื้อตัวของเธอในอ้อมแขนอ่อนปวกเปียก

ไร้เรี่ยวแรง

"ทำไมเราต้องห่วงยัยซอมบี้คลั่ง!คนนี้ด้วยนะ บ้าชะมัด! แต่ช่างเถอะถึงมือหมอแล้วค่อยหาวิธีหนีใหม่ละกัน"

"รถพร้อมแล้วใช่มั้ย?"

"อื้ม" "งั้นรีบไปเร็ว!"

ซีซวนและฉางควนมองหน้ากัน

"นี่หัวหน้าโดนผู้ชายอุ้มเป็นครั้งแรกเลยนะ สงสารชะตากรรมหลิวหยางจริงๆ

หวังว่าจะไม่โดนฆ่านะถ้าหัวหน้ารู้

แค่ผู้ชายโดนตัวยังโดนยำเละ

นี่อุ้มเลยนะ บรื๋ออ!"

ซีซวนพูดกับฉางควร

ภายในรถ หลิวหยางนั่งกอดเธอไว้แนบอกเพราะเธอตัวสั่นหนาวด้วยพิษไข้ เขาอุ้มร่างบอบบางวางบนตักเขา แล้วกอดเธอไว้แน่น

ร่างของหนิงหลงซุกอยู่กับอกกว้าง

ของเขาเหมือนเด็กน้อย ซุกอยู่ในอกของ

พ่อแม่พื่อน

"นี่ยัยซอมบี้อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ

เดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว อดทนไว้"

เขากระซิบพูดกับเธอเบาๆ เฟยหลงที่ขับรถเหลือบมองทั้งคู่ผ่านกระจกมองหลัง แล้วแอบยิ้มน้อยๆ

( สงสัยผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่ถูกส่งมาปราบพยศของหัวหน้าแน่ๆ )

เฟยหลงคิดแล้วอดยิ้มไม่ได้

รถจอดสนิทหน้าโรงพยาบาล หลิวหยางอุ้มเธอวิ่งเข้าไป ตรงไปที่ลิฟท์ บุรุษพยาบาลวิ่งตามมาพร้อมเตียงคนไข้ ลิฟท์ยังไม่ลงมาซะที หลิวหยางเป็นห่วงร่างบางที่นอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขน เขาพาเธอวิ่งไปที่ลิฟท์อีกฝั่งนึง

บุรุษพยาบาลก็วิ่งตามเขาไปอีก ครั้นจะตะโกนเรียกก็กลัวผิดกฏห้ามเสียงดัง พวกเขาก็ได้แต่วิ่งตาม หลิวหยางมองลิฟท์ทั้ง2ฝั่งที่เขากด ลิฟท์ตัวแรกลงมาพอดี เขาวิ่งย้อนกลับไป ทีนี้มี4ลูกน้องคนสนิทกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมา บุรุษพยาบาลจำต้องเข็นเตียงย้อนกลับมาหาเขาอีกรอบ

"เฮ้ๆ! นี่จะเล่นวิ่งไล่จับหรือไง หยุดเดี๋ยวนี้" ร่างของหลิวหยางก้าวเข้าไปในลิฟท์ พอดีกับที่บุรุษพยาบาลมาถึงพอดี พวกเขาเข็นเตียงเขาไปในลิฟท์ แล้วนั่งหอบแฮ่กๆกับพื้น

"นี่!นายจะวิ่งไปถึงไหนกัน! เหนื่อยจะตายอยู่แล้วว!"

หลิวหยางมองพวกเขาอย่าง งงๆ

"เอ้า วางเธอลงบนตียง ผมจะได้เข็นพาเธอไปหาหมอ"

หลิวหยางจึงค่อยๆวางเธอลง แต่มือหนาๆนุ่มๆก็ยังจับมือเล็กๆของเธอไว้ไม่ปล่อย

หนิงหลงถูกเข็นเข้าห้องตรวจ หลิวหยางและลูกน้องคนสนิทของเธอรออยู่หน้าห้องตรวจ

หลิวหยางเดินวนไปวนมา เขานึกไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกกระวนกระวาย และเป็นห่วงยัยซอมบี้คลั่งคนนี้ ทั้งที่เจอกันแค่ไม่กี่วัน คุณหมอเปิดประตูออกมา

"เธอเป็นไงบ้างครับ?"

"ตอนนี้เธอยังหลับอยู่ ร่างกายเธออ่อนเพลียมากน่าจะมาจากพักผ่อนไม่เพียงพอ

แล้วพอมาเป็นไข้หวัดใหญ่ก็เลยทรุดมากกว่าคนปกติ ตอนนี้หมอฉีดยา ให้พยาบาลเช็ดตัวเพื่อให้ไข้ลดและเปลี่ยนชุดแล้ว คนไข้คงต้องอยู่ที่โรงพยาบาลจนกว่าจะหายเป็นปกติ

นะครับ ร่างกายเธอต้องการ การพักผ่อนมากๆ"

"พวกเราขอห้องพักที่ดีที่สุด ชั้นที่คนอยู่น้อยๆไม่พลุกพล่าน หรือจะให้เหมาทั้งชั้นก็ได้"เฟยหลงพูด เพราะเขาเป็นห่วงว่า ถ้าพวกแก๊งค์อื่นรู้ว่าเธอเข้าโรงพยาบาล หรืออยู่ชั้นที่คนเข้าออกพลุกพล่าน เธออาจจะถูกลอบฆ่าได้ง่ายๆในตอนที่ร่างกายเธออ่อนแอแบบนี้ พวกที่ต้องการฆ่าเธออาจจะแฝงตัวมากับคนอื่น เพราะฉะนั้นการอยู่ชั้นที่ไม่มีคนหรือยอมเหมาทั้งชั้น จะสะดวกกับการส่งคนคอยคุ้มกันมากกว่า เฟยหลงเดินไปหาคุณหมอแล้วกระซิบบางอย่าง คุณหมอถึงกับหน้าตาตกใจ รีบพยักหน้าทันที โดยที่หมอเป็นคนจัดการเรื่องห้องพักด้วยตัวเอง และกำชับพยาบาลให้ปิดเรื่องที่หัวหน้าของชิงหลงป่วยเป็นความลับ

แล้วพยักหน้าให้เฟยหลงและคนอื่นๆตามเขาไป บุรุษพยาบาลเข็นเธอออกจากห้องตรวจตามหมอและคนอื่นๆไปติดๆ

"ชั้นนี้แหล่ะครับเป็นชั้นห้องVIPที่ดีที่สุด ไม่ค่อยมีคนไข้ขึ้นมาพัก ผมจะจัดการปิดการเข้าออกชั้นนี้เอง"

เฟยหลงตบไหล่หมอเบาๆ

"ขอบคุณหมอมากๆ ผมจะส่งคนมาคอยคุ้มกันชั้นนี้ คงไม่ว่ากันนะครับ"

"เอ่ออ ครับ ครับ"

"อ้อ มีอีกอย่างหมอช่วยทำบัตร

เฉพาะขึ้นมาชั้นนี้ให้พวกเราด้วย ต้องป้องกันการลอบขึ้นมาด้วย"

"ได้ครับ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยหมอจะให้พยาบาลเอามาให้นะครับ"

"อีกเรื่อง ขอพยาบาลพิเศษสัก2คนมาดูแลหัวหน้าด้วยตลอด24ชมที่อยู่ที่นี่"

"โอเค งั้นหมอขอตัวไปจัดการก่อนนครับ"

"เชิญ!"

หลิวหยางได้ยินคำนี้ ทำไมมันถึงได้แตกต่างจากคำว่า เชิญ ที่ใช้กับเขานักนะ คิดแล้วก็ส่ายหัวน้อยๆ