เมียผมเป็นยากูซ่า..ผมเลยต้องซ่าตามเมีย

..... ลลิซ มาเฟียสาว จอมเย็นชา แต่ทว่าเธอเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย เธอเป็นลูกเลี้ยงของ หลี่เฉิน อดีตมาเฟียใหญ่ที่มีอิทธิพลมากของฮ่องกง แต่ได้วางมือและส่งต่อให้ ลลิซ

ลูกเลี้ยงคนเก่งของเขา หลี่เฉิน รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกแท้ๆ ลลิซเองก็รักและเคารพหลี่เฉิน ยิ่งกว่าพ่อแท้ๆของเธอซะอีก ลลิซและแม่ของเธอ เป็นสาวไทยที่หลี่เฉินพามาอยู่ด้วย จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับหลี่เฉิน

ก่อนหน้าที่หลี่เฉินจะเจอ ลลิซกับแม่ เธอก็ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่ แต่ครอบครัวไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิด เพราะพ่อของเธอติดเหล้าเมาและทุบตีเธอและแม่ทุกวัน บ่อยครั้งที่แม่เธอมักจะกอดเธอร้องไห้กับชีวิตที่บัดซบ เธอและแม่ต้องดิ้นรน ปากกัดตีนถีบเพราะฐานะที่ยากจน หาเงินได้จากการรับจ้างทั่วไป หลังเลิกเรียน

ลลิซ จะต้องไปช่วยแม่ของเธอที่ร้านอาหารเป็นประจำทุกวัน ครอบครัวที่มีแต่การทะเลาะเบาะแว้งทุกวัน ทำให้เธอกลายเป็นเด็กที่เย็นชา ไร้ซึ่งความสดใสเหมือนเด็กทั่วไปในวัยเดียวกัน ยกเว้นเวลาอยู่กับแม่เธอจะพูดคุย ออดอ้อนแม่ของเธอ

....ปัง!! เสียงประตูห้องเช่าดังขึ้นเพราะแรงถีบ ผู้ชายที่เดินเข้ามาพร้อมกับขวดเหล้าและกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งไปทั่ว เดินตรงไปจิกผมเหมยแม่ของลลิซ ที่กำลังพับผ้าอยู่

"อีเหมย เอาเงินมาให้กูเดี๋ยวเน้!"เสียงพูดอ้อแอ้ดังขึ้น

"ฉันไม่มีหรอก วันนี้ที่ร้านอาหารปิด ฉันไม่ได้ไปรับจ้างล้างจาน เงินที่มีก็เอามาซื้อกับข้าวหมดแล้ว"

" ตอแหล! กูรู้ว่ามึงมี เอามาให้กูเดี๋ยวเน้ไม่งั้นมึงได้กินตีนแทนข้าวแน่ๆ"

"ไม่มี ฉันบอกว่าไม่มี!"

ปั๊ก! เสียงถูกทุบกลางหลัง แล้วก็ตามด้วยเสียงอีกหลายๆเสียงที่ พ่อของ ลลิซ ประเคนให้แม่ของเธอ ลลิซ มองพ่อด้วยสายตาที่เกลียดชัง เธอกำมือแน่น มองไปทั่วๆห้อง เห็นขวดเหล้าที่ว่างเปล่าวางอยู่ เธอเดินไปหยิบขึ้นมาแล้วฟาดไปที่หัวของพ่อเธอ เพล้ง!! เสียงขวดแตกพร้อมกับร่างที่เมามาย ล้มลงพร้อมเลือดที่ไหลออกมาจากหัว ลลิซวิ่งไปหาแม่ของเธอ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอจะร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นแม่ถูกทุบตี แต่ปัจจุบันนี้ เธอกลายเป็นคนเย็นชา น้ำตาที่เคยไหลเหมือนจะแห้งเหือดไปจากตาของเธอ เธอกลายเป็นเด็กสาวที่เข้มแข็ง อดทน ถึก และอึด เพราะพ่อเธอหยิบยื่นสิ่งเหล่านี้ให้ทุกวันตั้งแต่จำความได้

"แม่เราไปจากที่นี่กันเถอะ อย่าอยู่เป็นกระสอบทรายให้พ่อที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้อีกเลย หนูไม่เรียนแล้ว หนูจะดูแลแม่เอง เราเก็บเสื้อผ้า แล้วรีบไปเถอะก่อนที่พ่อจะฟื้น"

เหมยเองก็คงเหลืออดเต็มทน เธอรีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าโดยไม่รอช้าและลังเลอะไรอีก

"ไปตายเอาดาบหน้ากันเถอะลูก ขืนอยู่เราคงได้ตายคามือพ่อของลูกแน่ๆ" หลังจากเก็บเสื้อผ้าเสร็จ 2แม่ลูกก็รีบออกไปจากห้องเช่านั้นทันที พวกเธอเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

สำหรับลลิซถึงแม้จะเดินไปโดยไม่รู้จุดหมายปลายทางแต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโล่งใจและเป็นสุขที่เดินออกมาจากขุมนรกนั่น เธอเดินไป คิดภาพแม่ที่ถูกซ้อมทุกวัน บางครั้งถูกซ้อมจนปางตาย ไม่เว้นแม้แต่เธอที่ถูกทุบตีจนหน้าตาบวมปูดไปโรงเรียนทุกวัน

"จากนี้ไปหนูจะดูแลแม่เอง" เธอคิดในใจ "คืนนี้เราคงต้องหาที่ปลอดภัยอยู่สักคืน แม่พอมีเงินที่แอบเก็บไว้ให้ลูกไปโรงเรียนอยู่บ้าง พรุ่งนี้ค่อยหาห้องเช่าเล็กๆอยู่"

เหมยพูดกับลลิซ พวกเธอเดินจนมาถึงสถานีตำรวจ "แม่เราเข้าไปขอพักที่สถานีตำรวจกันเถอะ อย่างน้อยก็ปลอดภัย"

ลลิซชวนแม่ของเธอ พร้อมกับจูงมือแม่เดินเข้าไป "แม่รอหนูอยู่ตรงนี้นะหนูจะไปขอตำรวจขอพักที่นี่สักคืน"ลลิซรีบเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ

"สวัสดีค่ะพี่ตำรวจ หนูกับแม่จะขอพักที่นี่สักคืนได้มั้ยคะ พรุ่งนี้หนูกับแม่จะไปแต่เช้าค่ะ" เหมยเอ่ยปากพูดกับตำรวจที่อยู่ตรงนั้น ตำรวจมองเธอและแม่อย่างสำรวจ"มาจากไหน แล้วจะไปที่ไหนกัน?"

คำถามออกจากปากตำรวจ สายตายังคงจับจ้องไปที่เธอและแม่

" คือหนูกับแม่หนีออกมาจากห้องเช่าค่ะ หนีพ่อออกมา" "หืออ แล้วทำไมต้องหนี"

ลลิซจึงเล่าทุกอย่างตามความเป็นจริง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่เธอเอาขวดเหล้าฟาดหัวพ่อ ตำรวจมองแม่ของเธอที่ยืนอยู่ ใบหน้าที่บวมปูดและรอยเขียวช้ำตามตัว ทำให้เขารู้สึกสงสาร จึงบอกให้เข้ามานอนพักในสถานีตำรวจ เหมยและลลิซ เดินเข้ามานั่งอยู่ที่มุมห้องภายในสถานี ตำรวจจึงเดินไปหายามาให้เธอ เพื่อทารอยช้ำให้แม่

"ขอบคุณมากๆนะคะ"ลลิซรับยามาแล้วรีบทาให้แม่ของเธอ "แล้วนี่กินอะไรกันมาหรือยัง? หิวมั้ย?"

"ยังไม่ได้กินค่ะ แต่หนูไม่หิว"

ลลิซตอบด้วยความเกรงใจ ซึ่งในความเป็นจริงหิวไส้แทบขาด แต่ตำรวจนายนั้นยังใจดีไปหาอะไรมาให้2แม่ลูกกิน ทั้งคู่กินอย่างหิวโหย เป็นภาพที่ดูหดหู่สำหรับคนที่ช่วยเหลือเธอในคืน

"แล้วนี่จะไปไหนกัน แล้วจะทำยังไงต่อไป?" ตำรวจถามเธอ

"พรุ่งนี้ฉันกับลูกจะหาห้องเช่าเล็กๆสักห้องน่ะจ่ะ แล้วก็คงหารับจ้างทั่วๆไป"เหมยพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก

" อ่ะ นี่ผมให้ ผมคงช่วยได้เท่าที่ช่วย ถ้ามีอะไรก็มาหาผมได้ที่นี่"

พูดพลางยื่นเงินให้2แม่ลูก 2000

"อาจจะไม่มากไม่มาย เพราะเงินเดือนตำรวจก็น้อย แต่อย่างน้อยก็อาจจะพอช่วยได้บ้าง"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณตำรวจ แค่ให้พวกเราได้อยู่ที่นี่ก็พอแล้วค่ะ"

"รับไปเถอะ เก็บไว้"

เขายัดเงินใส่ในมือของเหมย

เธอน้ำตาคลอ รับเงินมาแล้วรีบยกมือไหว้ขอบคุณ อย่างน้อยก็ทำให้เธอรู้ว่า ยังมีคนดีๆอยู่ในสังคม...

เหมยกับลลิซ ตื่นแต่เช้า พวกเธอขอเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา แล้วลานายตำรวจใจดีคนนั้นทันที

"ขอบคุณ คุณตำรวจมากนะคะ" แล้วทั้งคู่ก็แบกกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกไป จนมาถึงป้ายรถเมล์จึงได้นั่งพัก

"แม่เราจะไปหาห้องเช่าอยู่แถวไหนดี?"

"แม่ว่าเรานั่งรถเมล์ไปลงแถวๆสุขุมวิทดีกว่าที่นั่นเป็นแหล่งท่องเที่ยว เราค่อยหาห้องเช่าถูกอยู่ใกล้ๆแถวนั้น เผื่ออาจจะมีบ้าง อย่างน้อยถ้าเราได้ห้องเช่า แม่ก็ออกไปรับจ้างตามแหล่งท่องเที่ยวได้" เหมยพูดพลางลูกหัวลูกเบาๆ "หนูจะช่วยแม่ทำงานด้วย"

เหมยมองลูกด้วยความสงสาร น้ำตาเริ่มเอ่อออกมา "ลิซ แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกลำบาก ทำให้ลูกไม่ได้เรียน" ลลิซจับมือแม่ไว้ "อย่าคิดมากเลยแม่ แค่หนูได้อยู่กับแม่หนูก็ดีใจแล้ว หนูจะดูแลแม่เองนะ" เธอพูดพลางยิ้มให้กำลังใจแม่ของเธอ จากนั้นก็ขึ้นรถเมล์ไปลงที่สุขุมวิท

เหมยพาลลิซเดินเตร็ดเตร่หาห้องเช่าอยู่ครึ่งวัน

"ลิซ ไปหาอะไรกินก่อนเถอะลูก หนูคงหิวแล้ว" ข้าวกล่อง2กล่องของทั้งคู่ มื้อนี้คือมื้อแรกที่ข้าวตกถึงท้อง "แม่เดี๋ยวลิซไปถาม

วินมอร์เตอร์ไซค์ดูเผื่อเค้าจะรู้บ้างว่ามีห้องเช่าแถวไหน แม่นั่งพักรอลิซตรงนี้นะ" จากนั้นเด็กสาววัย 12 ก็วิ่งออกไป เหมยมองดูลูกที่ยืนคุยกับวินมอร์ไซค์อยู่พักนึง จากนั้นร่างเล็กๆก็วิ่งกลับมา พร้อมกับจูงมือเธอไปที่วินมอร์ไซค์อีกครั้ง

"เห็นลูกพี่บอกว่าหาห้องเช่าเหรอ มีห้องว่างข้างห้องผมน่ะ เค้าเพิ่งย้ายออก2วันที่แล้ว พี่สนใจจะไปดูมั้ย ค่าเช่าเดือนละ1000 ถ้าจะหาที่ถูกกว่านี้ไม่มีแล้วพี่ ที่นี่ถูกสุดละ แต่ห้องไม่ได้ใหญ่เท่าไหร่หรอกนะ ถ้าสนใจผมพาไปได้"

วินมอร์ไซค์เอ่ยปากบอกกับเหมย

"งั้นพาฉันกับลูกไปดูก็ได้"

2แม่ลูกซ้อนท้ายไปถึงห้องเช่า "รอตรงนี้เดี๋ยวผมไปบอกเจ้าของห้องก่อน" ไม่นานหญิงร่างอ้วนก็เดินมาพร้อมกับวินคนนั้น

"หาห้องอยู่เหรอ? ตอนนี้เหลือห้องนึง"

เธอพูดพร้อมเปิดห้องให้ดู

" ถ้าจะเช่าก็จ่ายล่วงหน้าเดือนนึงแล้วเข้าอยู่ได้เลย" 2แม่ลูกมองหน้ากันเหมือนจะปรึกษา แต่เหมยก็ตอบตกลง เพราะดีกว่าพาลูกเร่ร่อนอยู่ข้างถนน หลังจากจ่ายเงินแล้วเหมยก็เดินเอากระเป๋าไปเก็บในห้อง ลลิซเดินไปจ่ายเงินค่ามอร์ไซค์

"ไม่เป็นไร พี่ไม่เอาหรอก ช่วยๆกัน"

ลลิซมองหน้าอย่างซาบซึ้งแล้วเก็บเงินใส่กระเป๋า"ขอบคุณพี่มากเลยนะที่ช่วยหนูกับแม่ไม่งั้นคงได้นอนข้างถนนอีกคืนแน่ๆ พี่ชื่ออะไรเหรอ?" "พี่ชื่อ ไม้ อยู่ห้องติดกันกับน้องนี่แหล่ะ" " แล้วเราชื่ออะไร?" "หนูชื่อลลิซ เรียก ลิซเฉยๆก็ได้ แม่หนูชื่อแม่เหมย" "มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย?" "ไม่มีหรอกพี่ พวกหนูมีแค่เสื้อผ้าแค่นั้น" ไม้เดินไปนั่งอยู่หน้าประตูห้อง

" แล้วจะอยู่จะนอนกันยังไงล่ะเนี่ย แล้วพี่ทำไมหน้าตาเนื้อตัวช้ำขนาดนั้นล่ะ?" "เฮ้อ ผัวซ้อมมาน่ะ ถึงได้พาลูกหนีออกมา" เหมยตอบสั้นๆ "งั้นเอางี้เดี๋ยวผมเอาที่นอนมาให้ ผมมีอยู่2อันอาจจะเก่าหน่อยนะแต่ก็พอนอนได้อยู่" ไม้รีบไปหยิบที่นอนมาให้ทันทีที่พูดจบ "อ่ะพี่ ใช้ไปก่อนผมไม่ได้ใช้ละ" "ขอบใจมากนะ แล้วไม้อยู่คนเดียวเหรอ?" "อือ เมียผมหนีไปแล้ว อยู่กับผมมันลำบาก สงสัยจะทนไม่ได้ ฮ่าๆ" ไม้หัวเราะอย่าขมขื่น "แล้วพี่ไม้ไม่ไปขับรถต่อ

เหรอ?" "เดี๋ยวค่อยไปตอนเย็นๆก็ได้ คนเยอะหน่อย แล้วพี่เหมยจะทำอะไรต่อล่ะ?"

" ก็คงออกไปหารับจ้างทั่วๆไปแหล่ะ ทำอะไรได้ก็ทำไปก่อน ต้องตั้งหลักใหม่"

"งั้นเอางี้พี่ ผมรู้จักร้านอาหารแถวสุขุมวิท เดี๋ยวผมโทรถามให้เผื่อมีงานอะไรให้ทำ"

ไม้รีบหยิบโทรศัพท์เก่าๆโทรไปหาคนรู้จักที่ทำงานที่นั่น พูดคุยอยู่สักพักก็วางสาย

"เค้า ต้องการคนทำความสะอาดร้าน พี่ทำได้มั้ย?"

"ได้ๆ พี่ทำได้หมด"

"งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้เลย เดี๋ยวผมพาพี่ไป ค่าจ้างพี่ค่อยไปคุยกับเค้าเอาเองนะ"

"ขอบใจมากนะที่ช่วยเหลือพี่กับลูก"

"งั้นลิซจะไปช่วยแม่จะได้หาลู่ทางทำงานไปด้วย" 2แม่ลูกนั่งคุยกับไม้อยู่พักใหญ่ ไม้จึงขอตัวไปขับวินต่อ

"ถ้าไม่ได้พี่ไม้เราแย่เลยนะแม่ โชคดีที่ยังเจอคนดีๆอยู่บ้าง แม่หิวหรือยัง นี่ก็เย็นมากแล้ว ลิซไปซื้อข้าวก่อนนะ"

เหมยยื่นตังให้ลูก เด็กสาวร่างเล็กก็รีบวิ่งออกไปซื้อข้าวมื้อเย็นทันที...