บทที่7

"ฉันบอกแล้วให้ไปนั่งห่างๆ

แล้วฉันถามหูหนวกหรือไง?! ใครจะมาเป็นผัวให้ฉันได้บ้าง?"

"ก็พวกเรานี่ไงล่ะ พวกเราพร้อมที่จะเป็นผัวให้คุณคืนนี้ ถ้าคุณต้องการ"

เทียนเล่อพูดเสียงกระเส่าแล้วเอื้อมมือไปโอบไหล่เพื่อจะดึงเธอเข้ามากอด

หนิงหลงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นขึ้นมา

แฟนหรือผัวที่เธอต้องการไม่ใช่แบบนี้

นี่มันไม่ใช่ในแบบที่เธอคิด พอเห็นเทียนเล่อและจ้าวเฉียนเอื้อมมือมาจะกอด

หนิงหลงลุกขึ้นคว้าขวดวิสกี้ฟาดไปที่หัวของเทียนเหล่อและเตะเข้าที่ต้นคอของจ้าวเฉียนจนทั้งคู่สลบ!คาโต๊ะ

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงภายใบบาร์ก็ดังขึ้น บางคนก็ลุกวิ่งหนีไปอยู่ด้านใน

หนิงหลงยืนมองพวกเขาด้วยความโกรธ

"รนหาที่ตายชัดๆ กล้ามาแตะต้องตัวฉัน!" พนักงานบาร์รีบวิ่งมา ส่วนอีกคนก็รีบไปตามคนของเธอ

"นี่พวกคุณรีบไปดูแม่สาวที่มากับคุณหน่อยเร็ว! เธอจะฆ่าผู้ชายในบาร์แล้ว รีบไปเร็วเข้า!"

ทั้ง4รีบวิ่งมาหาเธอ พวกเขาเห็นผู้ชาย2คนนอนสลบอยู่กับพื้น แววตาอำมะหิตผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหนิงหลง

(ตายห่า หัวหน้าเอาซะสลบ หรือตายวะเนี่ย )

ซีซวนคิด

"พวกฉันเตือนแกแล้วนะถ้าไม่อยากให้เกิดเรื่องต้องให้พวกฉันอยู่ เป็นยังไง 2คนนี้เป็นศพไปแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้" เฟยหลงหยิบเงินมาปึกนึง ยื่นให้ผู้จัดการบาร์

"นี่ค่าเสียหาย แล้วค่ารักษา2คนนี้ ไปเถอะหัวหน้า" ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินออกไป ก็มีผู้ชายนับสิบคนเดินมาจากหลังร้าน

พวกเขาไม่รู้ว่า หนิงหลงคือหัวหน้ามาเฟีย ฉายาหงส์ดำที่หลายๆคนกลัว เพราะพวกเขาเป็นแค่นักเลงคุมร้านธรรมดาๆ ผู้ชายพวกนั้นยืนล้อมเธอกับลูกน้องไว้

"ก่อเรื่องแล้วจะหนีงั้นเหรอ มันไม่จบง่ายๆแค่นี้หรอก" หนิงหลงมองพวกนั้นด้วยท่าทางเฉยชา

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ถอยไปซะ!"

เธอเตือนพวกนั้น แล้วหันไปสั่งลูกน้อง

"พวกนายไปรอฉันข้างนอก"

"หัวหน้าไม่ได้นะ ทางนี้พวกเราจัดการเอง"

"บอกให้ออกไปหูหนวกรึไง!"

หนิงหลงตวาดลั่น นี่แหล่ะที่ทำให้ลูกน้องแต่ละคนรักและนับถือเธอ เพราะทุกครั้งเธอจะลงมือเอง เพราะเธอเป็นห่วงลูกน้อง นอกซะจากสู้กับพวกแก๊งค์ใหญ่ที่ทุกคนต้องช่วยกัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มักจะคอยปกป้องและออกหน้าลุยเสมอ หนิงหลงที่กำลังหงุดหงิดจึงอยากระบายอารมณ์

"เรื่องนี้ฉันเป็นคำทำ คนของฉันไม่เกี่ยว ลองพวกแกแตะต้องคนของฉัน รับรองแกไม่ตายดีแน่!"

"ยืนบื้ออยู่ทำไม ออกไปเซ่!"

หนิงหลงเตือน4คนสนิทอีกครั้ง

ทั้ง4จึงเดินออกไปสังเกตุการณ์อยู่ด้านหน้าบาร์ พร้อมกับจับปืนที่เอวไว้เพื่อความพร้อม

จากนั้นฉากต่อสู้ตลุมบอนก็เกิดขึ้น

ผู้ชายแต่ละคนที่สู้กับเธอต่างร่วงลงไปกองกับพื้นเหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น

บางคนก็แขนหัก ขาหัก

ไม่นานก็สงบลงพร้อมกับร่างที่นอนกองอยู่บนพื้น

"ใคร?! ใครกล้ามาก่อกวนบาร์ของอั๊ว!"

เสียงดังขึ้นจากประตูด้านหลัง พนักงานรีบวิ่งเข้าไปรายงาน

"แกกล้ามากที่มาสร้างปัญหาในบาร์อั๊ว!"

เขาพูดด้วยความโกรธที่คนคนของเขานอนสลบเหมือนศพกับพื้น คนของหนิงหลงเดินเข้ามา

"นี่ยังดีที่หัวหน้ากูไว้ชีวิตพวกมัน หัวหน้าจะกูปิดบาร์พวกมึงยังได้ พวกมึงรู้มั้ย นี่คุณหนูใหญ่หัวหน้าของชิงหลง!" พอพูดจบแค่นั้น เจ้าของบาร์ถึงกับหน้าซีด

( หงส์ดำ! นี่คือหงส์ดำที่คนร่ำลือกันเหรอเนี่ย! ) เขาคิดในใจ พลางเช็ดเหงื่อที่แตกพลั่ก

"เอ่อ ท่านหัวหน้าคนของเราโง่เง่าโปรดอภัยให้สักครั้งเถอะ"

หนิงหลงมองเฟยหลง

"จ่ายค่าเสียหายไป!"

เฟยหลงหยิบเงินอีกจำนวนหนึ่ง ส่งให้เจ้าของบาร์

"มิได้ๆ คนของเราผิดต่อหัวหน้าหงส์ดำ พวกเรารับเงินไว้ไม่ได้หรอก"

"บอกให้รับไปไงล่ะยืนเซ่ออยู่ทำไม!"

เจ้าของบาร์จึงจำใจยื่นมือที่สั่นเทาไปรับเงิน หนิงหลงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไป ภายในรถ

"เฟยหลง นี่พวกนายพาชั้นมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ห๊ะ! ฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายบาร์มาเป็นผัว! คิดว่าพ่อฉันจะดูไม่ออกเรอะ! ชั้นจะพึ่งพวกนายได้สักเรื่องมั้ย?!"

"ขอโทษครับหัวหน้า พวกผมคิดว่าหัวหน้าน่าจะหาผู้ชายจากที่นี่ได้

เผื่อมีสักคนถูกใจ" เฟยหลงพูดเสียง อ่อยๆ

"เอาล่ะๆ ช่างมันเถอะ ผู้ชายที่ฉันอยากได้คือคนปกติ ไม่ใช่ผิดปกติแบบพวกนาย"

หนิงหลงถอนหายใจ เธอคงต้องมองหาด้วยตัวเธอเองน่าจะดีกว่าพึ่งพาลูกน้อง เอ๋อๆอ๊องๆแบบนี้

"พรุ่งนี้สายๆมารับฉันหน่อย ฉันจะไปซื้อของบำรุงร่างกายไปฝากพ่อที่โรงพยาบาล" "ครับหัวหน้า"

...……..............................

สายๆ เฟยหลงและพวก ขับรถมารับหนิงหลงที่คอนโด เมื่อถึงจึงรีบโทรหาเธอ

"หัวหน้าพวกผมถึงแล้วครับ" หนิงหลงเดินออกมาตรงไปนั่งรถ จากนั้นรถ2คันก็ขับตามกันออกไป ที่ห้างใหญ่ ย่านดังของฮ่องกง

หนิงหลง เดินเลือกซื้ออาหารบำรุงร่างกาย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนจัดของใกล้ๆเธอ

ผู้ชายธรรมดาๆ แต่งตัวตัวด้วยชุดฟอร์มของห้างนี้ แต่ทำให้เธอสะดุดตา รูปร่างสูงน่าจะเกือบ190เซน ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด รอยยิ้มมีเสน่ห์ ผมสีน้ำตาลเข้ม

เขากำลังช่วยหยิบของให้ลูกค้าบ้าง

ในบางครั้ง เธอยืนสังเกตุอยู่พักนึง แล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นก็หยิบของใส่รถเข็นแล้วเดินออกไป

หลังจากเลือกซื้อของเสร็จ เธอก็หันไปพูดกับจางหมิ่น

"จางหมิ่นนายเห็นผู้ชายคนนั้นมั้ย?" หนิงหลงพูดแล้วชี้มือไปที่ผู้ชายคนนั้น

"ครับ มีอะไรเหรอหัวหน้า?"

"ไปสืบดูว่าเขาชื่ออะไร พักที่ไหน อยู่กับใคร แล้วมารายงานฉัน"

"หัวหน้า อย่าบอกนะว่า........"

"ใช่ คนนี้แหล่ะที่จะมาเป็นแฟนหลอกๆของฉัน สืบเงียบๆล่ะ อย่าทำอะไรให้เขากลัว งานนี้ฉันเชื่อมือนาย เพราะนายน่าจะสมประกอบมากที่สุด มากกว่าเจ้า3นี้ ไปจัดการได้ละ"

จางหมิ่นรีบเดินไป ทำทีหาของและพูดคุย

หนิงหลงเดินไปนั่งร้านกาแฟร้านหนึ่ง

เพื่อรอฟังข่าว.. เวลาผ่านไปสักพัก

จางหมิ่นเดินมารายงานกับหนิงหลง

พร้อมกับของในรถเข็นจำนวนหนึ่ง

เขาใช้วิธีเป็นลูกค้าที่ดีแล้วพูดคุยกับเขา

"ได้เรื่องแล้วหัวหน้า ผู้ชายคนนั้นชื่อ

หลิวหยาง เป็นพนักงานของที่นี่อยู่แผนกสโตว์ พักอยู่แฟลตเล็กๆเกือบถึงชานเมืองเขาอยู่คนเดียว โสดสนิท พ่อแม่เสียไปเมื่อ2ปีที่แล้ว"

หนิงหลงยิ้มมุมปาก

"แค่นี้ก็พอแล้ว ตกลงคนนี้แหล่ะที่จะเป็นแฟนหลอกๆหรือผัวหลอกๆของชั้น!"

"ป่ะไปโรงพยาบาลกัน" เธอเดินล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างอารมณ์ดี พอถึงโรงพยาบาลเธอตรงไปที่ห้องพักของหลี่เฉิน

"พ่อหนูซื้อของมาเยี่ยมพ่อ"

หลี่เฉินที่กำลังนั่งคุยกับเหมยกุ้ยอย่างมีความสุข ถึงกับตกใจที่เห็นลูกสาวเดินเข้ามา เขารีบแกล้งทำเป็นไอน้อยๆแล้วนอนลง

"วันนี้พ่อเป็นยังไงบ้าง?"

"ดีขึ้นแล้วล่ะ อีก2วันหมอก็ให้กลับบ้านได้ แล้วค่อยมาวางแผนการรักษาอีกที"

"หมอจะเริ่มรักษาพ่อได้เมื่อไหร่"

"ก็คงเร็วๆนี้ แต่พ่อจะยอมรักษาก็ต่อเมื่อลูกพาแฟนของลูกมาหาพ่อ" หนิงหลงถอนหายใจ "พ่อเรื่องนี้ต้องใช้เวลา แต่เรื่องชีวิตของพ่อสำคัญกว่า พ่อต้องรักษา แล้วหนูจะพาแฟนมาเจอพ่อเอง ตอนนี้ก็ดูๆอยู่แต่ไม่แน่ใจเขาจะชอบหนูหรือเปล่า? เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน"

หนิงหลงโกหกพ่อของเธอ

"นี่ลูกพูดจริงๆเหรอ ลิซ?" เหมยกุ้ยถามลูกสาวเธอ เธอจะเรียกชื่อเดิมของลลิซเมื่ออยู่ด้วยกันโดยไม่มีคนอื่น

"จริงค่ะแม่ แต่ก็แค่คุยๆยังไม่มีอะไรมาก"

"พ่อต้องพักผ่อนมากๆนะคะหนูเป็นห่วง"

เธอแกะเครื่องดื่มบำรุงร่างกายส่งให้หลี่เฉิน

"ดื่มสักหน่อยนะพ่อ ร่างกายจะได้แข็งแรง" หลี่เฉินรับมาแล้วดื่มจนหมดขวด

"งั้นพ่อขอนอนก่อนนะได้เวลาพักแล้ว"

"ค่ะ แล้วหนูจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ"

หลี่เฉินยิ้มให้เพราะวันนี้เธอพูดจาเพราะกว่าทุกๆวัน หนิงหลงออกจากโรงพยาบาลก็กลับคอนโด วันนี้เธอไม่ไปที่คลับหรือที่คาสิโน แต่ยังมีลูกน้องคนสนิททั้ง4ติดตามเธอตลอดเวลา พอเข้าห้องเธอก็คุยกับทั้ง4คนเรื่องของ หลิวหยาง

"เฟยหลง ซีซวน ฉางควน พวกนาย3คน ไปเชิญตัวหลิวหยางมาที่นี่หลังจากเลิกงาน ฉันจะคุยกับเขาสักหน่อย"

เธอพูดพลางรับวิสกี้ที่ซีซวนเทให้ดื่มรวดเดียวจนหมด

"ครับหัวหน้า" "หัวหน้าแน่ใจเหรอว่าเลือกหลิวหยางคนนี้ แค่พนักงานธรรมดาๆเองนะไม่มีอะไรเหมาะกับหัวหน้าซักนิด"

เฟยหลงพูดขึ้น

หนิงหลงมองหน้าเขาด้วยสายตาอำมะหิต

"แล้วผู้ชายหื่นๆในบาร์ที่แกพาชั้นไป มันเหมาะกับชั้นมากนักเรอะ นี่ชั้นไม่เล่นงานแกก็ดีแล้วนะ"

เฟยหลงรีบหุบปากเงียบทันที เพราะยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว...

เมื่อใกล้เวลาเลิกงานที่ห้างปิด ทั้ง3ก็รีบขับรถไปดักรอหลิวหยางที่ห้าง พอเห็นพนักงานเริ่มทยอยเดินออกมา พวกเขาก็มองหาหลิวหยาง พอเขาสะพายกระเป๋าเก่าๆเดินออกมาทั้ง3ก็ตรงไปหาหลิวหยางทันที

"หลิวหยางใช่มั้ย?" ซีซวนถามเขา

"เอ่อ ใช่ครับ พวกพี่มีอะไรกับผมงั้นเหรอ?" "หัวหน้าของเราอยาก เชิญ นายไปคุยธุระด้วยหน่อย"

คำว่า เชิญ ของพวกเขาคือ การพาตัวไปหรือแม้แต่จะต้องใช้วิธี จับตัวกลับไปก็ต้องทำ

"หัวหน้าพวกพี่? ใครครับ ผมว่าผมไม่เคยรู้จักพวกพี่มาก่อนนะ"

"อย่าพูดให้มาก ไปกับพวกเราเถอะ

อย่าปล่อยให้หัวหน้าต้องรอนาน"

หลิวหยางที่ไม่รู้จักพวกเขาก็รู้สึกกลัวๆขึ้นมาจึงพยามเดินเลี่ยง แต่ก็ถูกล้อมไว้

จากนั้น ซีซวนก็กอดคอเขาไว้แล้วกึ่งลากกึ่งบังคับให้เดินตามไปที่รถ แล้วก็ผลักเขาเข้าไปในรถ จากนั้นขับออกไปทันที

"พวกพี่บอกผมหน่อยได้มั้ย ว่าทำไมหัวหน้าพวกพี่ถึงอยากคุยกับผม ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน

ผมก็ไม่เคยทำอะไรให้ใครต้องโกรธถึงขนาดต้องจับตัวกันมาแบบนี้"

"หึ!อย่าเรียกว่า จับตัว นี่คือการ เชิญ มากกว่า"

"แบบนี้นี่นะเชิญ บังคับข่มขู่กันเห็นๆ"

"ไม่มีอะไรหรอกน่า แค่การพูดคุย

ถ้าจบด้วยดีนายสบายไปทั้งชาติ!"

หลิวหยางจึงนั่งเงียบๆด้วยใจเต้นระรัว เพราะฉางควนที่นั่งข้างๆ

หยิบปืนออกมาวางตรงหน้า...

ไม่นานรถก็มาจอดที่คอนโดหรู

พวกเขาพาหลิวหยางขึ้นลิฟท์ตรงไปยัง

ชั้น40ที่เป็นห้องชุดสุดหรู เสียงเคาะประตูดังขึ้น

จางหมิ่นเดินไปดูที่ตาแมวแล้วเปิดประตูให้

"มาถึงซะทีนะ"

"อ้าวพี่ที่คุยกับผมเมื่อวันนี้นี่นา

นี่พี่รู้จักกันเหรอ?"

"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย หัวหน้ารอนานละรีบเข้าไปเถอะ" จางหมิ่นพาหลิวหยางไปพบกับหนิงหลงที่ห้องทำงาน

"นั่งซิ หลิวหยาง" หนิงหลงพูดพลางหมุนเก้าอี้กลับมา หลิวหยางอึ้งไปเล็กน้อยกับใบหน้าที่น่ารักๆของเธอ

"นั่งซิ!" หนิงหลงพูดอีกครั้ง

หลิวหยางจึงได้สติ รีบนั่งลงอย่างลังเล

แล้วมองไปรอบๆ

"เอ่อ คือว่า มีอะไรกับผมงั้นเหรอ?"

หนิงหลงยิ้มน้อยๆ

"ฉันเชิญนายมาเพราะมีเรื่องอยากขอร้องให้นายช่วยหน่อย"

"ช่วย? ช่วยอะไร อย่างผมจะช่วยอะไรคุณได้" "ถ้านายยอมตกลง นายช่วยได้แน่นอน"

"แล้วจะให้ผมช่วยอะไร?" หนิงหลงมองหลิวหยางเพื่อชั่งใจและตัดสินใจอีกครั้ง

"เรื่องที่ชั้นจะให้นายช่วยคือ ช่วยมาเป็นแฟนชั้น"

"หาาาา! เป็นแฟน??!"

หลิวหยางพูดซ้ำอีกครั้งด้วยความตกใจ

( อยู่ดีๆก็ถูกจับตัวมา แล้วจะให้เป็นแฟนผู้หญิงที่ไม่รู้จักเนี่ยนะ! เธอสติดีหรือเปล่า?! )

หลิวหยางคิด

"คุณจะให้ผมเป็นแฟนคุณเนี่ยนะ

ไม่ไหวมั้ง ไม่เคยรู้จักกันซะหน่อย

คุณไปหาคนอื่นเถอะ ผมขอตัว"

หลิวหยางลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป

แต่ถูกลูกน้องของหนิงหลงยืนขวางเขาไว้

"กลับไปนั่งตามเดิม หัวหน้ายังพูดจบ!"

ฉางควนพูดพร้อมกับทำหน้าขึงขัง

หลิวหยางจึงจำใจกลับไปนั่งที่เดิม

"อย่าเพิ่งปฏิเสธ ชั้นให้นายมาเป็นแฟนชั้นแค่ในนามเท่านั้น เพราะชั้นไม่อยากให้พ่อกับแม่จับคู่ให้ อีกอย่างพ่อฉันป่วย ท่านอยากให้ชั้น

มีคู่ ท่านถึงจะยอมรักษาตัว

นายพอจะเข้าใจมั้ย?"

"อื่อฮึ" หลิวหยางพยักหน้า เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

"ฉะนั้นชั้นถึงอยากขอร้องให้นายช่วย

เพื่อความสบายใจของพ่อชั้น ถ้านายตกลง ชั้นจะมีให้ค่าจ้างนายก้อนหนึ่ง มากพอที่นายตั้งตัวได้เลย แต่นายจะต้องเป็นแฟนชั้นจนกว่าพ่อชั้นจะรักษาอาการป่วยจนดีขึ้น

หรือหายเป็นปกติ นายถึงจะได้ค่าจ้าง ตกลงมั้ย?"

"แล้วถ้าผมไม่ตกลงล่ะ คุณจะทำยังไง?"

ลูกน้อง3คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ชักปืนออกมาจ่อที่หัวหลิวหยางทันที

"ถ้าไม่ตกลง นายก็จะได้กินตะกั่วแทน

ข้าวน่ะซิ!" ..เฟยหลงพูด

"โอ้โห นี่เค้าไม่เรียกว่า ขอร้องแล้ว มันบังคับข่มขู่กันชัดๆ สรุปคือผมไม่มีทางเลือกเลยใช่มั้ย? ทำไมพวกคุณไม่หาคนอื่น ทำไมต้องเป็นผม??"

"ใช่ นายไม่มีสิทธิ์เลือก!! และนายก็เหมาะสมที่สุด" จางหมิ่นตอบสั้นๆ

หลิวหยางถึงกับกุมขมับ

"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ซวยจริงๆ"

เขาบ่นเบาๆ

"ว่าไงตกลงมั้ย? ถ้าตกลงชั้นจะจ่ายค่ามัดจำให้ส่วนหนึ่ง ที่เหลือจบงาน นายเอาไปได้เลย"

"ขู่กันถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ตกลงก็ตายซิ ปืน3กระบอกจ่ออยู่ที่หัวแบบนี้"

"ดี คุยง่ายๆจบสวยๆ จางหมิ่นไปเอาสัญญามา" จางหมิ่นรีบไปหยิบสัญญาที่ร่างไว้มาให้หลิวหยางเซ็น

"นี่ต้องเซ็นด้วยเหรอ?"

"เซ็นซะ!"

หลิวหยางหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นจนมือไม้สั่นไปหมด ..หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว

จางหมิ่นก็หยิบเงินปึกหนึ่งวางตรงหน้าหลิวหยาง

"นี่ค่ามัดจำ รับไปซะ แล้วอย่าคิดหนี หรือ ตุกติกล่ะ นายได้เป็นศพแน่ๆ เพราะหนียังไงก็หนีไม่พ้น!"

หนิงหลงพูดแกมขู่เล็กน้อย

"หมดธุระแล้ว นายไปได้ละ ถึงเวลาชั้นจะให้คนไปตามนายเอง จางหมิ่นไปส่งเขาด้วย!" หลิวหยางเดินออกไปอย่างมึนๆงงๆ

กับสิ่งที่เกิดขึ้น