บทที่6

ผ่านไป2ปี ที่หนิงหลงดูแลธุรกิจแทนหลี่เฉิน ธุรกิจไนท์คลับและคาสิโน ก้าวหน้าไปมาก

แม้จะมีคนของหงเฟยหรือแก๊งค์อื่นมาคอยก่อกวน หนิงหลงก็สามารถจัดการได้เป็นอย่างดี มีบางครั้งที่มีการต่อสู้ ตีรันฟันแทงกัน แม้ว่าหนิงหลงจะบาดเจ็บกลับมาแต่พ่อและแม่ก็แทบไม่รู้เพราะเธอสั่งทุกคนห้ามปริปากพูด

อีกอย่างตอนนี้เธอซื้อคอนโดหรูและย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอจะกลับไปหาหลี่เฉินและแม่ก็ตอนที่เธอมีเวลา

หนิงหลงหรือลลิซ ในวัย20ปีตอนนี้ เธอเป็นผู้นำที่แข็งแกร่งตามรอยของหลี่เฉิน

จนเธอมีฉายาว่า หงส์ดำ!

แทบจะไม่มีใครเรียกชื่อเธอ นอกจากเรียก หงส์ดำแห่งแก๊งค์ชิงหลงซะส่วนใหญ่

"หัวหน้าคนของเราที่คาสิโนแจ้งมาว่า ทางคาสิโนกำลังจะเสียเงินให้นักพนันคนหนึ่ง ตอนนี้มันกวาดเงินไปแล้ว30ล้าน จะเอาไงดีครับหัวหน้า"

หนิงหลงที่นั่งอยู่ในห้องทำงานที่ไนท์คลับได้ยินลูกน้องคนสนิทรายงานก็รีบลุกขึ้นทันที

"ไปคาสิโนเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปดูสัหน่อย"

จากนั้นทั้งหมดก็รีบไปยังคาสิโน หนิงหลงเดินเข้าคาสิโนจากทางด้านหลังตรงไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิดทันที

"เปิดกล้องตรงที่คนคนนั้นเล่นให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!"

คนที่ทำหน้าที่รีบเปิดหน้าจอให้หนิงหลงทันที เธอมองดูผู้ชายที่อยู่ในกล้องที่กำลังเล่นโป๊กเกอร์อยู่สักพัก ยังจับความผิดปกติในการเล่นไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสักพักหนิงหลงจึงเห็นความผิดปกติบางอย่าง

ผู้ชายคนนั้นมักจะมองไปทางผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งคู่กับชายอีกคน จากนั้นก็มักจะเก็บไพ่ไว้ใกล้ๆกับแขนอีกด้านก่อนจะดึงมือที่ถือไพ่ออกมาอยู่ในท่าปกติ ซึ่งไม่สังเกตุดีๆจะจับความผิดปกติตรงนี้แทบไม่ได้เลย

"ฉางควน ซีซวน ไปจับตาดูคนคนนั้นไว้ มันเล่นตุกติกจริงๆ ถ้ามันจะเอาชิปไปแลกเงิน ไปเอาตัวมันมาแล้วพามันไปห้องใต้ดินด้านหลัง ผู้หญิงชุดแดงคนนั้นด้วย มันต้องร่วมมือกันแน่ๆ"

"ครับหัวหน้า" ทั้งคู่รับคำสั่งแล้วเดินออกไปทันที ผู้ชายรูปร่างสูง แต่งตัวดีลักษณะดูแล้วเหมือนคนญี่ปุ่นมากกว่าคนจีน

ยังคงนั่งเล่นและกวาดชิปบนโต๊ะจนเรียบทุกตาที่เล่น เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับชิปมากมายที่ได้ แล้วถือถาดชิปลุกออกจากโต๊ะ

"คืนนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันใหม่ ฮ่าๆ"

ไม่ทันที่เขาจะถึงจุดแลกชิป ซีซวนก็เดินไปประกบ พร้อมกับกระซิบเบาๆ

"เชิญทางนี้" สั้นๆแต่ได้ใจความสำหรับซีซวน คนของคาสิโนอีก2คนก็คล้องแขนแล้วพาเขาเดินไปยังห้องด้านหลัง ส่วนสาวชุดแดงที่นั่งอยู่กับผู้เล่นอีกคน ก็ค่อยๆแล้วลุกตามชายญี่ปุ่นคนนั้นไป แต่ทว่าฉางควนก็รีบเดินไปจับแขนแล้วค่อยดึงเธอให้ตามไป

"หัวหน้าเรามีอะไรจะสอบถามเธอหน่อย"

ทั้งคู่ถูกพามาที่ห้องโดยมี หนิงหลงนั่งพิงที่เก้าอี้ พร้อมกับยกขาพาดบนโต๊ะ

"คืนนี้รู้สึกนายจะมือขึ้นนะ"

ชายชาวญี่ปุ่นยิ้มน้อยๆ

"ก็นิดหน่อยน่ะ"

"ไม่นิดล่ะมั้ง รู้สึกจะเยอะซะด้วยซิ"

หนิงหลงพูดพลางหมุนจอแท็ปเล็ตไปทางเขาแล้วเปิดคลิปให้ดู

"อธิบายมาหน่อยซิ ว่านายไม่ได้เล่นตุกติกตามคลิปที่เห็น" หนิงหลงพูดช้าๆนิ่งๆแต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดัน เอาเรื่อง

"นี่คุณให้ผมดูอะไร? จะให้อธิบายอะไร?

อย่ากล่าวหากันชุ่ยๆซิคุณ ถ้ามีคนเล่นได้คุณก็จะกล่าวหาว่าเขาตุกติกโกงอย่างนั้นเหรอ? เฮอะ!"

เขาพูดออกมาในเชิงประชด แต่สำหรับหญิงสาวชุดแดงสีหน้าเธอเริ่มมีความกังวลพร้อมเหงื่อที่เริ่มผุดขึ้นมาเล็กน้อย

"งั้นเธอคงอธิบายได้ซินะ"

หนิงหลงหันไปพูดกับหญิงสาว

ยิ่งทำให้เธอตกใจหน้าซีดมากกว่าเดิม "เอ่อ คืนฉัน ฉันไม่รู้เรื่อง อะไรทั้งนั้น"

"งั้นเหรอ? เฟยหลงค้นตัวเดี๋ยวนี้!"

เฟยหลง รีบค้นตัวชายชาวญี่ปุ่นคนนั้น เขาเธอไพ่ที่อยู่ในแขนเสื้อจึงดึงออกมา

"หึ! ทีนี้จะอธิบายได้หรือยัง!"

ชายชาวญี่ปุ่นถึงกับหน้าถอดสี

เพราะเขาไม่ทันได้ทิ้งไพ่ก็ถูกพาตัวมาที่นี่ และหลักฐานก็มัดเขาจนดิ้นไม่หลุด

"ทำไมต้องอธิบาย แล้วไง! งั้นก็เอาเงินคืนไปซิเรื่องจะได้จบ!"

เขาเลื่อนถาดใส่ชิปไปตรงหน้าหนิงหลง

"เงินฉันเอาคืนแน่ แต่เรื่องไม่จบแค่นี้หรอกนะ นายโกงบ่อนของชั้นคิดว่าคืนเงินแล้วจะจบง่ายๆงั้นเหรอ ง่ายไปมั้ง! ส่วนเธอสมรู้ร่วมคิดกันโกงเธอต้องถูกลงโทษตามกฏของชั้น"

"ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้โกงอย่ามาปรักปรำฉัน" สาวชุดแดงรีบพูดพลางลุกขึ้นเพื่อจะหนีออกไป แต่ถูก จางหมิ่น จิกผมเอาไว้

"ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่รู้เรื่อง!" "เธอแน่ใจเหรอ? ถ้าเธอสารภาพ ฉันจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับเธอ แต่ถ้ายังปากแข็ง ฉันไม่รับประกันชีวิตของเธอแน่นอน!"

สาวชุดแดงตกใจจนตัวสั่นเพราะกลัวตาย

"ฉะ ฉะ ฉันยอมก็ได้ สัญญาว่าจะไม่ฆ่าฉันก่อนซิ!"

"ได้ฉันสัญญา" หนิงหลงรับปากพร้อมกระตุกยิ้ม "เขาให้ฉันคอยส่งซิกให้ จากนั้นเขาก็จะเปลี่ยนไพ่ในมือ เขาจ้างฉันมา ปล่อยฉันไปเถอะ"

"อีงูพิษ! แกเป็นคนมาเสนอแผนนี้ให้แต่กลับโบ้ยความผิดมาให้ฉัน มึงมันเลวมาก!" ชายชาวญี่ปุ่นด่าหญิงสาวตรงหน้า

"จางหมิ่น เอามีดมา!"

"ฉันไปได้หรือยัง!" หญิงสาวถาม

"ฉันยกเว้นโทษตายให้ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่ลงโทษ! ตัดมือหล่อน! แล้วสักลายสวยๆบนหน้าหล่อนซะ!!"

จางหมิ่นจับมือเธอวางบนโต๊ะ แล้วตัดมือของเธอออก ฉับ! มือขาดกระเด็นออกมา ปลายมีดแหลมกรีดไปตามใบหน้าของเธอ พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น!

"อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก!ลากตัวมันออกไป!" จากนั้นก็หันมามองทางชายชาวญี่ปุ่น"ถึงตานายละ!"

"ถ้าพวกแกทำอะไรฉัน พ่อฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ พ่อฉันเป็นนักธุรกิจมีอิทธิพลในญี่ปุ่น

เขาจัดการแกแน่ถ้าฉันมีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ!"

เขาพยามขู่ให้หนิงหลงกลัว

"งั้นก็ยิ่งดี พ่อแกจะได้รู้ว่าลูกไม่รักดีอย่างแกไปสร้างปัญหาอะไรไว้จนต้องถูกตัดแขน!! จางหมิ่นตัดแขนมัน!เดี๋ยวนี้!

ฉับ!! แขนกระเด็นหลุดออกมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

"จำไว้! คนอย่างหงส์ดำอย่าได้มาล้อเล่นกับฉัน เอามันออกไป!"

ร่างสูงถูกกระฉากออกมาแล้วถูกโยนออกไปทางด้านหลังคาสิโน

หนิงหลงถอนหายใจ

"ฉันจะกลับแล้ว พวกนายดูแลที่นี่ดีๆล่ะ" จากนั้นเธอก็ออกไป รถแอสตัน มาร์ตินขับออกไปจากคาสิโนอย่างรวดเร็ว

หนิงหลงเปิดประตูเข้าห้องมา

ก็ตรงไปนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน

ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

"มีอะไรเหรอพ่อ?" "พรุ่งนี้ลูกมาหาพ่อได้มั้ย พ่อมีคนจะแนะนำให้ลูกรู้จัก"

"อีกแล้วเหรอพ่อ หาผู้ชายมาให้หนูอีกแล้วใช่มั้ย? หนูยังไม่พร้อมจะคบใครตอนนี้"

หลี่เฉินพยามหาแฟนให้หนิงหลง

ภาพชายหนุ่มที่เธอสนิทผุดขึ้นมา แต่คงจะไม่ได้เจอกันอีกเพราะเขาหายไปจากเธอนานแล้ว

"เอาน่าหนิงหลง รู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหายหรอก พ่อกับแม่ก็แก่ขึ้นทุกวัน แม่ของลูกก็อยากให้ลูกมีใครสักคน จะได้ดูแลลูกได้"

"หนูดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องมีใครมาคอยดูแล หนูอยู่กับพ่อแม่แค่นี้ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว" หนิงหลงปัจจุบันนี้ เธอไม่เคยคิดจะมีใครทุกครั้งที่หลี่เฉินพูดเรื่องนี้

ภาพที่พ่อของเธอทุบตีแม่จนกระอักเลือดก็ลอยเข้ามาในความคิด เธอจึงไม่เปิดใจรับใคร รายนี้เป็นรายที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่พ่อเธอหามาให้ ทุกคนก่อนหน้านี้ที่ยอมมา เพราะกลัวพ่อของเธอ ซึ่งเธอรู้ดีว่าไม่มีใครกล้าขัด

ทุกคนจึงมาอย่างจำใจ หลังจากเจอกับเธอ ไม่เกิน2วัน ทุกคนก็หนีหายไปหมด

"ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้หนูต้องมาให้ได้!"

คำพูดแกมออกคำสั่งทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ "แล้วหนูจะเข้าไปก็แล้วกัน"

ช่วงบ่ายของอีกวัน หนิงหลงมาหาพ่อและแม่ตามนัด พอเข้าไปถึงในบ้านก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุยกับพ่อแม่ของเธอที่ห้องรับแขก

"มาแล้วเหรอลูก นั่งก่อนซิ นี่คุณ เฟิงฟู่ เป็นเจ้าของร้านเพชรที่พ่ออยากแนะนำให้รู้จักกันไว้" หนิงหลงปรายตามองไปที่เฟิงฟู่เล็กน้อยแล้วไปนั่งข้างๆแม่ของเธอ

"หนิงหลง ทักทายคุณเฟิง หน่อยซิลูก" เหมยกุ้ย รีบบอกลูกเพื่อไม่ให้เสียมารยาท

"ดี!" สั้นๆแต่ได้ใจความจริงๆสำหรับเธอ สำหรับบุคลิกที่ห้าวๆห่ามๆ เฉยเมย เย็นชา พูดห้วนๆนิ่งๆ ไม่มี คะ ขา เหมือนผู้หญิงทั่วๆไป แต่ก็ไม่ก้าวร้ายหรือหยาบคาย ทำเอาเฟิงฟู่ ถึงกับขนลุก สำหรับเธอ การพูด คะ ขา เธอจะพูดกับแม่และหลี่เฉินเท่านั้นในบางครั้ง

"อ่า สวัสดีครับคุณหนิงหลง ยินดีที่ได้พบกันนะครับ" "อือ" คำต่อคำจริงๆสำหรับเธอ

"ลิซ อย่าเสียมารยาทซิลูก" เหมยกุ้ยกระซิบเตือนลูกเบาๆ

"หนิงหลงคุณเฟิงจะพาลูกไปกินมื้อกลางวันน่ะ ลูกไปกับคุณเฟิงจะได้ทำความรู้จักกัน" หนิงหลงมองหน้าพ่อนิดนึง

"ก็ได้ ถ้าพ่ออยากให้หนูไป" หนิงหลงตอบรับหลี่เฉิน เธอไม่เคยขัดใจสักครั้ง แต่คนที่พ่อแนะนำจะทนได้หรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"งั้นไปเลยละกัน ไปซิ!เฟิงฟู่ นายไปกับฉัน ส่วนรถนายฉันจะให้คนขับไปส่ง เราได้รู้จักกันดีแน่ๆ"

เธอลุกเดินออกไปโดยมีเฟิงฟู่เดินตามไปติดๆ "หวังว่าลิซ คงจะไม่ออกฤทธิ์ออกเดชกับเฟิงฟู่นะคะ"

เหมยพูดกับหลี่เฉิน หนิงหลงนั่งรอบนรถ พอเฟิงฟู่ขึ้นมานั่ง เธอก็ออกรถทันที หนิงหลงขับรถแทบจะติดปีกบิน จนเฟิงฟู่นั่งเกร็ง

ใจหายใจคว่ำจนใจแทบจะหลุดออกจากร่าง

เอี๊ยด!!! รถจอดหน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง

"เรากินร้านนี้แล้วกัน ไปซิ!นั่งเป็นรูปปั้นไปได้!"เฟิงฟู่ได้สติรีบเดินตามเธอไป

( ผู้หญิงอะไร น่ากลัวชะมัด! ) เขาคิดในใจ พวกเขานั่งที่โต๊ะตรงมุมของร้านอาหาร

"น้องหนิงชอบทานอะไรเดี๋ยวผมสั่งให้"

"อะไรก็ได้"เฟิงฟู่สั่งอาหารที่เป็นเมนูหลักของร้านให้เธอทันที

"นี่นายอยากคบฉันจริงๆเหรอ

ถ้าไม่ก็ไม่ต้องฝืนใจหรอกนะ นายไปได้เลย ไม่ต้องเสียเวลา!"

"เราลองทำความรู้จักกันไว้ก็ดี คุณอาจจะชอบผมในสักวัน"

"ถ้าคุณรับฉันได้ ปกป้องฉันได้ เราก็ไปต่อแต่ถ้าไม่ เราก็จบ"

ระหว่างที่นั่งรออาหาร มีชาย3คนเดินมาที่โต๊ะของเธอ 3คนนี้คือคนของเธอเอง ซึ่งเธอวางแผนไว้ก่อนหน้านี้

"เจอตัวซะทีนะ หัวหน้าหงส์ดำ" หนึ่งในคนของเธอพูด ตีบทแตกจริงๆ!

"มีอะไร?""ไม่มีอะไรมากหรอก

หัวหน้าของเราให้มาเชิญตัวไปพบหน่อยน่ะ อยากตกลงเรื่องที่คุณตัดมือลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าเรา" ( ห๊ะ!!ถึงขนาดตัดมือกันเลยเหรอเนี่ย!! )เฟิงฟู้คิด

"แล้วถ้าไม่ไปใครจะทำไมล่ะ ไม่เห็นรึไง ชั้นมีแขกคนสำคัญ!"

"งั้นก็คงต้องเชิญแขกคนสำคัญไปด้วยซินะ" เฟงฟู่ถึงกับหน้าถอดสี เขารู้ว่าหนิงหลงและหลี่เฉินเป็นหัวหน้ามาเฟียแก๊งค์ใหญ่ ย่อมมีศัตรูค่อนข้างเยอะ

"เอ่อ งั้นพวกคุณไปทำธุระก่อนก็ได้ วันหลังเราค่อยนัดเจอกันนะ"

เฟิงฟู่พูดพลางลุกขึ้น

"เฮ้! นายจะไปไหนล่ะ ไหนๆเราก็จะคบกัน นายต้องอยู่ดูแลชั้นซิ! ว่าไง?"

เฟิงฟู่ ชะงักไปนิดนึง

( ชิบหาย!กูต้องมาซวยด้วยเหรอวะ! ) เขาคิดในใจ และได้แต่นิ่งเงียบ

"เอ้า!ว่าไง นายจะทำยังไง?! จะไปกับชั้นหรือจะปล่อยให้ชั้นไปคนเดียว"

หนิงหลงถามขึ้น"

เราค่อยมาเจอกันวันอื่นดีมั้ย วันนี้ดูแล้วคุณคงมีธุระสำคัญ"

เฟิงฟู่พยามปฏิเสธ หนึ่งใน3คนจึงพูดขึ้น "อย่าให้พวกเราต้องใช้กำลังในการเชิญเลยนะ ไปด้วยกันดีๆจะดีกว่า"

เฟิงฟู่ รีบลุกขึ้น

"ผมขอตัวไปห้องน้ำหน่อยนะครับ"

แล้วเขาก็รีบลุกออกไป พอหลุดมาจากตรงนั้น เขาก็รีบโทรหาหนิงหลง

"เอ่อ หนิงหลง พอดีผมมีธุระด่วนต้องรีบไป คุณคงไม่ว่านะ แล้วผมจะติดต่อมาทีหลัง

"เขารีบวางสายเมื่อพูดจบ แล้วเดินออกไปจากร้านทันที

"หึๆ!ขี้ขลาด!" อาหารมาเสริฟ

หนิงหลงและคนของเธอก็นั่งกินอย่างอร่อย จากนั้นเธอก็กลับคอนโด

"หัวหน้า ไปดูตัวว่าที่แฟนเป็นไงบ้าง?"

ซีซวนถามขึ้น หนิงหลงนั่งลงบนโซฟา แต่ไม่ตอบ

"ชั้นคงต้องทำอะไรซักอย่าง ไม่งั้นพ่อกับแม่คงคอยจับคู่ให้ชั้นไม่หยุด"

เฟิงฟู่หลังจากกลับถึงบ้าน แม่เขาก็เอ่ยปากถามขึ้น

"เป็นไงบ้างลูก? ราบรื่นดีมั้ย?"

"ดีอะไรกันล่ะแม่ ยังไม่ทันได้กินข้าวก็มีปัญหามาซะก่อน ผมไม่เอาด้วยกะแม่แล้วนะ ไม่ต้องให้ผมรู้จักกับคนอันตรายอย่างยัยนั่นอีก ผมยังไม่อยากตาย!"

หลังจากนั้นเขาก็หายไปจากหนิงหลงโดยสิ้นเชิง หลี่เฉินเองก็รู้ดีว่าไม่มีใครยอมคบกับหนิงหลงแน่นอนเขาจึงไม่เซ้าซี้

ผ่านไป2อาทิตย์ ที่เฟิงฟู่หายไป หลี่เฉินเลยต้องคิดแผนการใหม่ เขาอยากให้หนิงหลงเจอคนดีๆ เธอจะได้ออกจากวงการนี้ไปใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย นั่นคือความห่วงใยที่มีต่อเธอ เขาไม่อยากให้เธอมีชีวิตที่ต้องแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบเขา

"หนิงหลง" เสียงตามสายพูดกับเธอ

"คะแม่ มีอะไรหรือเปล่า?"

"ตอนนี้พ่อของลูกเข้าโรงพยาบาล รีบมานะ"

เหมยกุ้ยพูดพร้อมกับบอกชื่อโรงพยาบาล แล้วรีบวางสาย

หนิงหลงรีบไปโรงพยาบาลตามที่แม่เธอบอก

พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหลี่เฉินนอนนิ่งอยู่บนเตียง "แม่ พ่อเป็นอะไร?!"

เหมยกุ้ยมองหน้าเธอ

"พ่อเป็นมะเร็ง หมอเพิ่งบอกแม่เมื่อกี้" หนิงหลงตกใจ พ่อที่ดูแข็งแรงปกติแต่กลับมาเป็นมะเร็ง เธอรู้สึกกังวลไม่น้อย หลี่เฉินลืมตาขึ้น หันไปมองหน้าหนิงหลง

"ลูกมานานแล้วเหรอ?"

"ก็สักพักนึงแล้วค่ะ พ่อเป็นยังไงบ้าง?" "พ่อไม่เป็นไรหรอก แค่หน้ามืดแล้ววูบนิดหน่อย"

"ใครว่าไม่เป็นอะไรล่ะ คุณเป็นมะเร็ง"

เหมยกุ้ยรีบพูดขึ้นพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา หลี่เฉินจับมือเธอไว้

"ขอโทษนะที่ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด ผมไม่อยากให้ลูกกับคุณต้องไม่สบายใจ"

"พ่อ ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะ" หลี่เฉินยิ้มน้อยๆ "พ่อขอโทษ หนิงหลง"

"พ่อ พ่อต้องเข้ารับการรักษานะ หนูอยากให้พ่ออยู่กับหนูไปนานๆ"

"พ่อรู้ตัวดีหนิงหลง พ่อเป็นห่วงลูกนะ

พ่อพยามหาคนมาดูแลหนูแทนพ่อ แต่ก็ล้มเหลว"

"พ่อไม่ต้องหาแล้ว หนูจะเลือกด้วยตัวหนูเอง"

"จริงเหรอลูก พ่อดีใจนะ ถ้าลูกพร้อมเมื่อไหร่ก็พาคนที่ลูกเลือกมาหาพ่อกับแม่นะ"

แค่กๆๆ หลี่เฉินไอขึ้น

"หนูสัญญา พ่อไม่ต้องห่วง" หลี่เฉินยิ้มออกมา "ลูกกลับไปก่อนเถอะ พ่ออยากพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย"

"พักผ่อนนะพ่อ พ่อต้องหายหนูจะดูแลพ่อเอง"

พอเธอเดินออกไป หลี่เฉินดีดตัวลุกขึ้น

"ไปแล้วใช่มั้ย?"

"ค่ะ นี่ถ้าลูกรู้เธอคงโกรธมากแน่ๆ"

"ผมเพิ่งรู้นะว่าผมมีเมียเป็นนักแสดง

ตีบทแตกจริงๆ น้ำตาสั่งได้"

พูดจบหลี่เฉินก็หัวเราะแล้วใช้ผ้าเช็ดปากที่ขาวซีดด้วยฝีมือการแต่งของเมียรัก

"ถ้าลูกรู้ว่าฉันหลอกเธอต้องโกรธฉันแน่ๆ" "เอาเถอะน่า สักวันเธอจะเข้าใจ แต่ตอนนี้ผมหิวมากเลยคุณสั่งอะไรมาให้ผมหน่อยได้มั้ย?"

จากนั้นก็ใช้ผ้าขึ้นเช็ดหน้าและปาก

เช็ดเครื่องสำอางที่เหมยกุ้ยประโคมแต่งให้เขา ที่จะทำให้ดูเหมือนคนป่วยอีกครั้งจนหน้าเป็นปกติ....

หนิงหลงขับรถมาที่ไนท์คลับ เธอเดินตรงไปนั่งที่ห้องทำงาน

"หัวหน้า เป็นอะไรดูเครียดๆชอบกล" "พวกนายเคยรู้มาก่อนมั้ยว่าพ่อฉันเป็นมะเร็ง"

"หาา! มะเร็ง!" 4หนุ่มคนสนิทของเธอ พูดขึ้นพร้อมกัน

"นายใหญ่แข็งแรงจะตาย เป็นมะเร็งได้ยังไง?" จางหมิ่นพูด

"พ่อคงตั้งใจปิดบังทุกคน"หนิงหลงบอก

"เพื่อความสบายใจของพ่อฉันจะหาผู้ชายสักคนมาเป็นแฟน พ่อต้องการให้ฉันมีคนคอยดูแล"

แล้วเธอก็ทำท่าคิด พลางมองไปที่

ฉางควน เฟยหลง จางหมิ่นและ ซีซวน

( ถ้าปรึกษาพวกนี้จะได้เรื่องมั้ยเนี่ย มีแต่คนเอ๋อๆอ๊องๆ เก่งเรื่องเดียวเรื่องบู๊ล้างผลาญพวกนี้ลุยไม่ยั้ง กับเรื่องหื่นๆ แต่ก็น่าลองปรึกษาดูเผื่อมีไอเดียดีๆ ) เธอมองพวกเขานิ่งๆแล้วคิดในใจ

"เฟยหลง จางหมิ่น ซีซวน ฉางควน

พวกนายคิดว่าฉันควรจะไปหาผู้ชายที่ไหนมาเป็นแฟน แค่เป็นแฟนปลอมๆก็พอแล้ว"

ทั้ง4ลากเก้าอี้มานั่งใกล้เธอ

"หัวหน้า จะหาแฟนจริงๆเหรอ?"

ซีซวนถามขึ้น

"ใช่ เพื่อความสบายใจของพ่อ จนกว่าจะรักษามะเร็งจนหาย"

"ผมพอมีวิธีนะหัวหน้า" ซีซวนพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ยังไง? นายมีวิธีไหนซีซวน"

ซีซวนมองหน้าหนิงหลงแล้วพูดขึ้น

"ผมจะยอมเสียสละตัวเองเพื่อมาเป็นแฟน

เป็นผัวชั่วคราว ของหัวหน้าเองครับ ผมยอมใช้ความโสดแต่ไม่ซิงของผมเพื่อหัวหน้า นี่คือวิธีที่ดีที่สุด! ผมสัญญาผมจะเป็นแฟนและเป็นผัวที่ดีของหัวหน้า!"

พรู๊ดดด!! น้ำชาที่เพิ่งเข้าปากของหนิงหลงพุ่งออกมาเมื่อได้ยินวิธีของซีซวน

ผั๊วะ!! จางหมิ่นตบไปที่หัวของเขา

"ไอ้โง่!แผนปัญญาอ่อน!" ซีซวนลูบหัวตัวเองด้วยหน้าตาเหลอหลา

"นี่เป็นสุดยอดวิธีแล้วนะที่ฉันคิดได้"

"หุบปากได้แล้วซีซวน อย่าแม้แต่จะเสนอวิธีอะไรให้ฉันอีกเด็ดขาด!" หนิงหลงพูด

"คืนนี้พวกนายพาฉันไปหาคนมาเป็นผัว

ที่ที่มีผู้ชายเยอะๆ พวกนายรู้จักใช่มั้ย?"

ลลิซหรือหนิงหลง ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ20

เธอไม่เคยคิดเรื่องแฟนหรือเรื่องคู่ครองเลย เธอคิดแต่จะทำยังไงให้อยู่รอด

จึงไม่รู้และประสีประสาเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

"งั้นผมจะพาหัวหน้าไปที่ที่นึง ที่ที่ผู้หญิงชอบไปเที่ยวแก้เหงา หัวหน้าสามารถเลือกได้ตามใจชอบเลย ที่นั่นมีผู้ชายเยอะจนเลือกไม่ถูกเลยล่ะ" เฟยหลงพูดขึ้น

"งั้นคืนนี้เราจะไปที่นั่นกัน แต่ตอนนี้ฉันจะแวะไปดูที่คาสิโนสักหน่อย" เธอเดินออกไปโดยมีลูกน้องเดินตามไปไม่ห่าง

เธออยู่ที่คาสิโนสักพักหนึ่ง จึงเอ่ยกับเฟยหลง

"ไปกันได้แล้ว"

เฟยหลงขับรถพาเธอไปที่บาร์แห่งหนึ่ง

ที่มีแต่ผู้หญิงหน้าตาสะสวยแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด เซ็กซี่ขยี้ใจชาย เดินเข้าออกบาร์แห่งนี้ แต่ละคนแต่งตัวเหมือนมาประชันความสวย และความเซ็กซี่ อวดทรวดทรงองค์เอว

ต่างจากหนิงหลงที่ใส่กางเกง เสื้อเชิ๊ต

ทับด้วยสูทสีดำ เข้ารูปเท่ห์ๆ รองเท้าคัตชูมันวับสำหรับผู้หญิง ผมสั้นถูกเซ็ทให้เข้ากับใบหน้า ซึ่งดูยังไงก็เหมือนผู้ชายในร่างหญิง ถ้าไม่เพราะหน้าตาที่สะสวย จิ้มลิ้ม ขนตายาวเป็นแพ คนทั่วไปคงคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย

หนิงหลงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเท่ห์ๆเข้าไปในร้าน โดยมีลูกน้องเดินตามหลัง

พนักหนุ่มในบาร์รีบออกมาต้อนรับเธอ

พลางเหลือบมองคนของเธอ

"สวัสดีครับคุณคนสวยอยากนั่งมุมไหนดีครับ?"

เธอมองไปรอบๆก็เลือกโต๊ะมุมด้านในแล้วเดินไปนั่งบนโซฟานุ่มๆ

"เอ่อ สำหรับคุณผู้ชายต้องเป็นบาร์ด้านในนะครับ ตรงนี้เราให้เฉพาะผู้หญิง"

"นี่แกรู้มั้ยว่านี่คือใคร?! กล้าไล่พวกฉันไปที่อื่นงั้นเรอะ! ถ้าแกไม่อยากให้เกิดเรื่องพวกฉันต้องอยู่ที่นี่เข้าใจมั้ย?!"

"ฉางควน พอได้แล้ว ไปตามที่เขาบอกฉันอยู่ได้"

ฉางควนจึงได้หยุด

"ทางนี้ครับผมจะพาไป พนักงานหนุ่มมองพวกเขาแบบกล้าๆกลัวๆ จากนั้นก็มีพนักงานอีกคนมารับช่วงต่อ

"จะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?" "วิสกี้" พนักงานเดินไปและกลับมาพร้อมวิสกี้

"คุณต้องการน้องๆแบบไหนมานั่งเป็นเพื่อนดีครับ เรามีบริการไว้คอยดูแลลูกค้า อยากเรียกมาสักกี่คนเดี๋ยวผมดูแลให้ รับรองถูกใจแน่นอนครับ" หนิงหลงดื่มวิสกี้รวดเดียวหมด

"2คน แล้วเอาวิสกี้มาเพิ่มด้วย

"พนักงานรีบไปจัดการให้เธอทันที

หนิงหลงนั่งมองไปรอบๆบาร์ เห็นชายหนุ่มแต่ละคนคอยเอาอกเอาใจสาวๆพวกเธอก็ดูออดอ้อน ออเซาะ จนหนิงหลงรู้สึกขนลุก( หาผัวที่นี่ก็ได้เหรอ?ทำไมง่ายดายจัง ) เธอนั่งคิดเงียบๆ ไม่นานพนักงานบาร์ก็พาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา แต่งตัวดีแอบเซ็กซี่น้อยๆ

เสื้อเชิ๊ตเปิดกระดุมโชว์แผงอกที่แข็งแรงเข้ามาหาเธอ ทั้งคู่นั่งลงข้างๆเธอพร้อมวิสกี้ราคาแพงอีกขวดวางบนโต๊ะ พร้อมรินให้เธอ

พวกเขานั่งชิดจนหนิงหลงอึดอัด

"ขยับออกไปห่างๆชั้น!ที่ก็เยอะแยะ

นั่งเบียดอยู่ได้!

"ทำเอาหนุ่มๆอึ้งไป พวกเขาขยับไปเล็กน้อย

"ผมชื่อ จ้าวเฉียน ผมชื่อเทียนเล่อ"

ทั้งคู่แนะนำตัว ส่งสายตาหวาดหยาดเยิ้ม พร้อมกับเอื้อมมือจะไปจับมือเธอ หนิงหลงรีบดึงมือกลับ

"ฉันมาที่นี่ ฉันจะมาหาผู้ชายไปทำผัว!

มีใครพอจะเป็นผัวฉันได้มั้ย?"

คำถามและคำพูดห้วนๆตรงไปตรงมา ทำให้ทั้งคู่เกือบหลุดขำเธอออกมา พวกเขาขยับไปใกล้ๆเธออีกครั้ง พยามใช้ร่างกายบดเบียดเข้าหาหนิงหลง