บทที่5

รถของหลี่เฉินและหนิงหลงขับมาจอดหน้าคลับหรู ระดับไฮคลาส ที่มีนักท่องราตรีกระเป๋าหนักต่างมาใช้บริการกันมากมาย

ไม่เว้นแม้แต่นักธุรกิจแนวหน้าของฮ่องกง และ หลายๆประเทศที่มาใช้บริการ แต่ละคนต่างก็เป็นเมมเบอร์ของที่นี่ พวกเขายินดีจ่ายปีละหลายล้าน

หนิงหลงเดินล้วงกระเป๋าตามหลี่เฉินเข้าไป คนของหลี่เฉินโค้งคำนับตั้งแต่หน้าประตูทางเข้าจนกระทั่งเดินไปถึงห้องทำงาน ทุกคนมองเธอเป็นตาเดียวตั้งแต่ก้าวเข้ามา ใบหน้าขาวผ่อง ดวงตาดำขลับกลมโต ขนตายาวงอนเป็นแพ จมูกโด่งได้รูป ปากบางสีชมพู ผมสั้นรับกับใบหน้าสวย ที่ไม่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง รูปร่างสูงระหงของเธอ ดึงดูดความสนใจของเหล่านักเที่ยว แต่ใบหน้าสวยที่เย็นชา ปราศจากรอยยิ้ม เสริมให้เธอดูน่าเกรงขาม เธอเดินเข้าไปโดยไม่แม้แต่จะมองคนเหล่านั้น

หลี่เฉินเดินเข้าไปในห้องทำงานภายในคลับ ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหรา ภายในห้องมีจอภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดภายในคลับทุกมุม มีคนคอยดูอยู่หน้าจอ

"ถังซิ่น เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?"

หลี่เฉินถามลูกน้องคนสนิท

"เมื่อคืนคนของหงเฟยมาก่อกวนที่คลับของเราครับ เสียลูกค้าไปหลายคน แถมไปหาเรื่องแขกVIPของคลับเราด้วย ตอนนี้คนของเราจับตัวพวกมันไว้ที่ห้องใต้ดินด้านหลังคลับ"

หงเฟย หัวหน้าแก๊งค์หงซิ่ว มาเฟียคู่อริ แก๊งค์ชิงหลง ของหลี่เฉิน แต่ความยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลของหงเฟยยังเทียบไม่ติดกับกับหลี่เฉิน แต่หงเฟยก็จัดว่าเป็นแก๊งค์ที่โหดร้าย ป่าเถื่อนและแข็งแกร่งพอตัว

หงเฟยทำธุรกิจผิดกฏหมายแทบจะทุกอย่าง ทั้งค้ามนุษย์ แบงค์ปลอม ค้าอาวุธเถื่อน และเปิดไนท์คลับ คาสิโนแข่งกับหลี่เฉินเหมือนกัน แต่สำหรับหลี่เฉิน ธุรกิจสีดำ เขาวางมือไปแล้ว หันมาเปิดไนท์คลับและคาสิโนอย่างถูกกฏหมายแทน

แต่ความยิ่งใหญ่ก็มิได้ลดลงแม้แต่น้อย ถึงจะเป็นมาเฟีย แต่นับว่าหลี่เฉินก็ยังมีคุณธรรมอยู่บ้าง เขาจะไม่ทำร้ายใคร นอกจากถูกกระทำก่อน นอกจากนี้เขายังสนับสนุนเงินให้กับมูลนิธิเด็กกำพร้าทุกปี ปีละหลายล้านเพื่อเป็นทุนการศึกษาของเด็กๆ และยังช่วยเหลือโครงการต่างๆอีกหลายๆโครงการเพื่อการกุศล เพราะเหตุนี้เขาจึงมีคนเกรงใจและให้ความเคารพเขามากพอสมควร

"พาฉันไปหาพวกมันเดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงแข็งกร้าวดุดัน และท่าทางที่ดู

อำหิต เด็ดขาดของหลี่เฉิน ทำเอาหนิงหลงถึงกับเย็นวาบ เพราะแตกต่างจากหลี่เฉิน ที่ดูอ่อนโยน อบอุ่นที่เธอเคยสัมผัส

หลี่เฉินเดินเข้าไปภายในห้อง เห็นคนของหงเฟย 3 คนถูกมัดติดกับเก้าอี้ ใบหน้าบวมปูด

หลี่เฉินเดินไปหยุดตรงหน้าของทั้ง3 เขาใช้มือจิกผมดึงขึ้นมาให้มองหน้าเขา

"กล้ามากนะ ที่มาก่อกวนคลับของกู!! รนหาที่ตายชัดๆ แต่กูจะไม่ให้มึงตายหรอกนะ กูยังจะให้พวกมึงได้กลับไปหาหัวหน้ากระจอกๆของพวกมึง!"

หลี่เฉินหันไปมองถังซิ่น "หึๆ เอามีดมา!"

ลูกน้องคนสนิท หยิบมีดที่ดูคมกริบส่งให้หลี่เฉิน เขารับมีดมาแล้วมองไปทางคนของหงเฟย

"ไอ้หลี่เฉิน พี่หงเฟยเล่นงานแกแน่!"

หลี่เฉินแสยะยิ้ม "ให้มันมา!" แล้วบอกให้ลูกน้องหยิบมือของพวกมันวางไว้บนโต๊ะ ฉับ! เสียงมีดดังขึ้น พร้อมกับนิ้วคนของหงเฟยที่กระเด็นออกมา3นิ้ว

อ๊ากกก!! เสียงร้องที่เจ็บปวดดังขึ้น จากนั้นเสียง ฉับ ฉับ ก็ดังขึ้นอีกพร้อมกับนิ้วของอีก2คนที่กระเด็นหลุดออกมา เช่นเดียวกัน

หลี่เฉิน หยิบมีดที่เปื้อนเลือดขึ้นมา เช็ดที่ใบหน้าของพวกนั้น

"ถังซิ่น ลากพวกมันออกไป! แล้วส่งนิ้วของพวกมันไปให้ไอ้หงเฟย!" ทั้งหมดถูกลากไปพร้อมกับนิ้ว3นิ้วที่ใส่กล่องเล็กๆ สายตาของหนิงหลงสั่นไหวเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็น ตอนนี้เธอเข้าใจคำว่า เส้นทางมาเฟีย ชีวิตมาเฟียไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดแล้ว ยิ่งเห็นแบบนี้แทนที่หนิงหลงจะเลิกล้มความคิดที่จะก้าวเข้ามาเป็นมาเฟียแบบหลี่เฉิน แต่เธอกลับยิ่งเป็นห่วงพ่อของเธอ และยิ่งคิดที่จะปกป้องพ่อที่เธอเคารพ รัก และนับถือ

เธอจะเป็นตัวแทนของพ่อเธอ เพื่อให้พ่อได้พักและใช้ชีวิตที่มีความสุขกับแม่ของเธอ

"หนิงหลง ลูกเห็นแล้วใช่มั้ยว่าชีวิตแบบนี้มันไม่ได้สวยหรู ดูดี พ่อถึงไม่อยากให้ลูกเข้ามายุ่งเกี่ยว"

หนิงหลงเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่เฉิน เธอเงยหน้ามองเขา "พ่อ ไม่ต้องห่วงหรอก หนูจะทำหน้าที่แทนพ่อ หนูอยากให้พ่อได้พักและมีเวลาอยู่กับแม่ เรื่องงานพ่อวางใจ หนูจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง"

หลี่เฉิน ถอนหายใจ

"งั้นก็แล้วแต่ลูก แต่ถ้าไม่ไหวบอกพ่อได้ทุกเมื่อนะ" หนิงหลง พยักหน้า

"พ่อกลับไปพักผ่อนเถอะ ทางนี้หนูดูแลเอง"

หลี่เฉินตบไหล่หนิงหลงเบาๆ

"งั้นพ่อฝากด้วยนะ" หนิงหลงพยักหน้ารับ "ดูแล คุณหนูใหญ่ให้ดีๆนะ เข้าใจมั้ย?!"

"ครับหัวหน้า" หลี่เฉินเดินออกไปทางด้านหลังโดยมีลูกน้องของเขาเดินตามไปติดๆ หนิงหลงนั่งบนเก้าเก้าอี้ เธอหันไปถามคนของเธอ

"ฉางควน นายช่วยเล่าเรื่องพ่อให้ฉันฟังได้มั้ย? นายพอจะรู้หรือเปล่า?" "ได้ซิ หัวหน้า" ฉางควนและคนอื่นๆดึงเก้าอี้มานั่งใกล้ๆหนิงหลง"เมื่อก่อนตอนผมยังเด็ก ผมอยู่กับแม่ แม่ผมขายของที่ตลาด..............."

หนิงหลงถอนหายใจ

"ฉันให้นายเล่าเรื่องพ่อ ไม่ใช่เรื่องของนายนะฉางควน เอาเนื้อๆ น้ำๆไม่ต้อง!

"หนิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

"แฮะๆโทษทีหัวหน้า ผมเล่าเผื่อหัวหน้าอยากรู้"

ผั๊วะ!! ฝ่ามือหน้าของเฟยหลง ฟาดลงมาบนหัวของฉางควน

"นี่ ไอ้บื้อ หัวหน้าไม่อยากรู้เรื่องแกหรอก! ผมเล่าเองดีกว่าครับหัวหน้า คือเรื่องมันมีอยู่ว่า วันนั้นผมเลิกเรียนกำลังจะกลับบ้าน ผมแวะไปซื้อน้ำกับขนมแล้วก็เดินไปเรื่อยๆ......."

"นี่พวกนายกวนโมโหชั้นงั้นเรอะ! ห๊ะ! จะมีใครได้เรื่องสักคนมั้ย?! นี่พ่อให้พวกนายมาติดตามชั้นได้ยังไงเนี่ย! แต่ละคนไม่เต็มบาทสักคน!"

"ผมเล่าเองดีกว่า ให้ไอ้2คนนี้เล่าไม่ได้เรื่องหรอก..

คือนายใหญ่ เมื่อก่อนลำบากมากพ่อแม่นายใหญ่ถูกแก๊งค์ของเหอซิ่วฆ่าตาย เพราะเป็นหนี้แต่ดีที่หัวหน้าใหญ่รอดมาได้ หลังจากนั้นหัวหน้าใหญ่ก็เร่รอนนอนตามข้างถนน จนมาเจอ หนานชิงหัวหน้าใหญ่คนก่อนของแก๊งค์เรา หัวหน้าหนานชิงพาหัวหน้าหลี่มาอยู่ด้วย รักเหมือนลูก จนกระทั่งนายใหญ่หนานชิงตายเพราะถูกลอบฆ่า นายใหญ่หลี่จึงขึ้นมาเป็น

นายใหญ่แทน แล้วสร้างแก๊งค์หนานชิงของเราจนเป็นแก๊งค์ใหญ่ที่สุดของฮ่องกง จากนั้นนายใหญ่หลี่ก็ไปถล่มแก๊งค์ของเหอซิ่วที่ฆ่าพ่อแม่ของนายใหญ่จนราบคาบเพื่อแก้แค้นให้พ่อกับแม่ แล้วเข้ายึดทุกอย่างของแก๊งค์เหอซิ่ว จนกระทั่งยิ่งใหญ่ถึงทุกวันนี้ นายใหญ่หลี่เป็นเจ้านายที่คนของแก๊งค์เรารักและนับถือมาก เพราะหัวหน้าหลี่ดูแลทุกคนเท่าเทียมกันไม่เว้นแม้แต่ลูกน้องหางแถว นี่แหล่ะครับเรื่องราวคร่าวๆของนายใหญ่" ซีซวนเล่า หนิงหลงรู้สึกชื่นชมพ่อของเธอมาก เธอจะคอยดูแลพ่อคนนี้เท่าชีวิตของตัวเอง เธอคิด

"แล้วคาสิโนของพ่อใครดูแล?"

"พี่ถังซิ่นเป็นคนดูครับ ทั้งไนท์คลับและคาสิโน วันไหนที่นายใหญ่ไม่มาดูแลด้วยตัวเอง ก็จะมีพี่ถังที่คอยดูแล พี่ถังเป็นคนสนิทของนายใหญ่ ที่นายใหญ่เคยช่วยเหลือ พี่ถังเคารพพ่อของหัวหน้ามากเลยนะ" คืนนี้หนิงหลง พูดคุยในเรื่องธุรกิจเธอต้องการรู้รายละเอียดเพราะเธอสัญญากับตัวเองว่าจะช่วยดูแล ขณะที่กำลังพูดคุย คนดูแลไนท์คลับก็เปิดประตูเข้ามา

"หัวหน้า หงเฟยหัวหน้าแก๊งค์หงซิ่วมาขอพบนายใหญ่ครับ" หนิงหลงหรี่ตาลง

"มาเร็วดีหนิ ไม่ทันข้ามคืน! ให้มันเข้ามา" หนิงหลงตอบสั้นๆ

"หัวหน้าโทรบอกนายใหญ่เถอะ

หงเฟยรับมือยาก แถมเจ้าเล่ห์ มันคงมาเรื่องคนของมันแน่ๆ"

"หึ!ให้มันมา!"

ไม่นานประตูก็เปิดพร้อมกับชายวัยกลางคนและคนของเขาอีก5 คนเดินเข้ามา หนิงหลงเดินไปนั่งที่โต๊ะ ไม่มีท่าทีตกใจหรือหวาดกลัว "นั่งซิ หัวหน้าหง"

"ไอ้หลี่เฉินหายหัวไปไหน?!"

"มีอะไรคุยกับฉันก็ได้ ถ้าจะให้เดาคงมาเรื่อง สุนัขรับใช้ของหัวหน้าหง ที่เพิ่งถูกตัดนิ้วไปซินะ" หงเฟยกัดกรามแน่น

"รู้มั้ยฉันเป็นใคร?ถึงกล้าทำท่าทางสามหาวต่อหน้าฉัน!"

"จุ๊ๆๆ ใครจะไม่รู้จัก หงเฟยแห่งแก๊งค์

หงซิ่วกันล่ะ อ้อ ฉันหนิงหลง คุณหนูใหญ่ของแก๊งชิงหลง มีธุระอะไรก็ว่ามา" ลูกน้อง4คนของหนิงหลงถึงกับอึ้งที่เห็นหนิงหลง กล้าเผชิญหน้ากับหงเฟยแบบไม่เกรงกลัว

"หึ! แก๊งค์ชิงหลงที่ยิ่งใหญ่กล้าตัดนิ้วลงมือกับแขกที่มาเที่ยวงั้นเหรอ? อย่างนี้ยังมีเกียรติให้น่านับถืออย่างนั้นซินะ"

หงเฟยพูดด้วยความโมโห

"หึๆ!" หนิงหลงหัวเราะในลำคอ พลางลุกขึ้นสองมือล้วงกระเป๋าดูแล้วสง่างามแบบเท่ห์ๆ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหงเฟย

"ถ้าลูกค้าที่มาเที่ยวที่นี่ไม่สร้างปัญหา

คลับของเราก็พร้อมที่จะให้เกียรติทุกคน แต่สำหรับลูกค้ากระจอกๆที่มาก่อกวน ตัดนิ้วแค่นี้มันยังน้อยไป ถ้าเป็นฉันไม่ตัดแค่นิ้วแน่ๆ ฉันจะตัดแขนทิ้งด้วยซ้ำ!"

หนิงหลงพูดประชดแกมขู่น้อยๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอเอาจริง!

"แต่ที่ไอ้หลี่เฉินทำ มันคือคนของฉัน

ถ้าคนของฉันผิดฉันจะลงโทษเอง!"

"ถ้าคนของแก๊งค์ชิงหลง ไปก่อกวนที่คลับของหัวหน้าหง ผลที่ได้รับจากแก๊งหงซิ่วก็คงไม่ต่างกันหรอกจริงมั้ย? เพราะฉะนั้น ฉันขอเตือนไว้ตรงนี้เลยอย่าให้พวกมันเสนอหน้ามาที่คลับนี้หรือทุกๆที่ ที่เป็นของชิงหลงของเราก็แล้วกัน! ถ้าจะมาคุยเพื่อให้ชิงหลงของเรารับผิดชอบ บอกได้เลยไม่มีทาง!!!"

หนิงหลงพูดจบก็ยิ้มมุมปาก ดูแล้วช่างน่ากลัวจริงๆ

"เชิญหัวหน้าหงกลับไปเถอะ คุยไปก็ไร้ประโยชน์ ฉางควน ส่งแขก!"

"เชิญหัวหน้าหง"

หงเฟยเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ ไม่เคยมีใครหยามเขาได้ขนาดนี้ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วยิ่งไม่มีใครกล้ากับเขา นี่เป็นครั้งแรกเขาลุกออกไปด้วยความโกรธ...

ภายในรถ

"ไอ้หลี่เฉินไปเก็บเด็กที่ไหนมาเลี้ยง

เด็กเมื่อวานซืนกล้าขึ้นเสียงกับฉัน!

ปล่อยไว้ไม่ได้ ฉันจะให้มันรู้ว่าจุดจบของคนที่หยามฉันมันเป็นยังไง!"

หงเฟยพูดด้วยความโกรธแค้น...

ทางด้านหนิงหลง เมื่อหงเฟยกลับไปแล้ว เธอก็เดินมานั่งที่โต๊ะตามเดิม

"จางหมิ่น เตรียมตัวรับมือพวกหงซิ่วให้ดีบอกคนของเราให้พร้อม!"

"ครับหัวหน้า หัวหน้าเองก็ระวังตัวด้วยพวกนี้ชอบกัดลับหลัง อีกอย่างเจอกันครั้งแรกหัวหน้าก็เปิดศึกเลย หงเฟยคงหาทางเล่นงานหัวหน้าแน่ๆ"

"หึ!ใครที่เป็นศัตรูกับหัวหน้าใหญ่ฉันจะสู้และกำจัดให้หมด!"

หลังจากกลับจากคลับถึงบ้าน หลี่เฉินเมื่อได้รับรายงานจากลูกน้องในคลับก็นั่งรอหนิงหลงที่ห้องรับแขกเงียบๆด้วยความเป็นห่วง

"หนิงหลง"หลี่เฉินเรียกเธอเบาๆ

"พ่อ นี่พ่อยังไม่นอนอีกเหรอ?"

"ก็รอลูกกลับนั่นแหล่ะ ได้ข่าวว่าหงเฟยไปที่คลับคืนนี้ใช่มั้ย?"

หนิงหลงยิ้มให้เขา พยักหน้ารับเป็นคำตอบ

"ลูกต้องระวังตัวให้มากนะ หงเฟยมันเป็นพวกลอบกัด เจ้าเล่ห์" หนิงหลงนั่งข้างๆหลี่เฉิน จับมือเขาไว้

"หนูจะระวังตัว พ่อไม่ต้องห่วง ดึกแล้วพ่อไปนอนเถอะ ไม่ต้องกังวลอะไร"

หนิงหลงพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป

หลี่เฉินมองตามหลังหนิงหลงด้วยความเป็นห่วง แต่ในใจก็ชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ เพราะเหมือนเขาตอนที่ยังหนุ่มๆ

ด้านหงเฟย ที่กลับถึงบ้าน

"หัวหน้า จะจัดการกับ นังเด็กปากดีคนนั้นเลยมั้ยครับ? ผมจะได้บอกคนของเราให้เตรียมพร้อม"

"ยัง ยังไม่ใช่ตอนนี้ จัดการฉันทำแน่

แต่ดูพวกมันก่อนว่ามันจะเก่งอย่างที่ปากมันพูดหรือเปล่า! หึ!เด็กเมื่อวานซืน! ปล่อยมันไปก่อน! ตราบใดที่มันยังเสนอหน้าออกมาให้เห็น คนอย่างหงเฟยไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ จะกี่ปีก็ไม่สาย เราต้องสร้างแก๊งค์หงซิ่วให้ยิ่งใหญ่มากกว่านี้ ถึงตอนนั้นจะไปกวาดล้างไอ้พวก ชิงหลงก็ไม่สาย!"