บทที่3

เหมยตื่นแต่เช้า ออกไปซื้อกับข้าวที่ตลาด จากนั้นก็กลับมาลงมือทำอาหารเช้าแบบง่ายๆเหมือนทุกวัน กลิ่นข้าวต้มที่เธอทำปลุกให้หลี่เฉิยและลลิซตื่น "หอมจังเลยแม่"

ลลิซที่ลุกขึ้นพูดกับแม่ของเธอก่อนเดินเข้าห้องน้ำ

"คุณทำอะไรเหรอ?" หลี่เฉินถามเหมยที่กำลังง่วนกับการทำข้าวต้ม "ตื่นแล้วเหรอ? ฉันกำลังทำข้าวต้มน่ะ" ลลิซเดินออกมาจากห้องน้ำ ไปหอมแก้มแม่ของเธอ

"หอมจนหิวเลยแม่" แล้วเธอก็เดินมาหาหลี่เฉิน "คุณตื่นแล้ว หนูจะพาไปห้องน้ำ คุณจะได้ล้างหน้าล้างตา จะได้สดชื่น" เธอพยุงหลี่เฉินให้ลุกขึ้นแล้วพาไปห้องน้ำ เล็กๆแคบๆภายในห้อง หลี่เฉินมองดูถังน้ำที่วางอยู่พร้อมกับขันน้ำ พลางคิดในใจ (ใช้ยังไงหว่า? ) ฝักบัว อ่างล้างหน้า ชักโครก ไม่มี มีแต่ส้วมซึมที่ต้องนั่งยองๆ ซึ่งมาเฟียอย่างเขาล้วนแต่ไม่เคยใช้

"นี่คุณมองอะไร ห้องน้ำดีที่สุดก็ได้แค่นี้แหล่ะ" ลลิซพูดกับเขา "เอ่อ คือว่า ฉันไม่ได้รังเกียจห้องน้ำของหนูหรอก เพียงแต่ว่า ฉันใช้แบบนี้ไม่เป็นน่ะ" ลลิซมองหน้าหลี่เฉิน พร้อมกับหยิบขันน้ำขึ้นมา

"นี่เค้าเรียกว่า ขันน้ำ ใช้ตักน้ำแบบนี้ ไม่มีน้ำอุ่น ไม่มีฝักบัวให้คุณหรอก"

แล้วลลิซก็เดินไปทำท่าทางการใช้ส้วมซึมให้หลี่เฉินดู

"ส่วนส้วมนี่เค้าใช้แบบนี้ ถ้าคุณปวดขี้ คุณก็ต้องนั่ง ถ้าปวดฉี่ก็ยืนฉี่ได้ อย่าลืมล้างให้ด้วยล่ะ" ลลิซอธิบายเสร็จก็เดินออกไป หลี่เฉินแอบหัวเราะลลิซนิดนึงตอนเธอสาธิตการใช้ให้เขาดู ไม่นานหลี่เฉินก็เดินออกมา

ลลิซเข้าไปช่วยพยุงเขาให้นั่งพิงสบายๆกับพื้นห้อง

"ลิซ ข้าวต้มเสร็จแล้วลูก ช่วยแม่ยกไปที" ลลิซรีบเดินไปยกหม้อ และถ้วยข้าวต้มมาวางตรงกลางห้อง

"เดี๋ยวหนูมานะแม่ จะไปยืมเสื้อพี่ไม้มาให้คุณคนนี้หน่อย" แล้วก็รีบเปิดประตูไปที่ห้องของไม้ ก๊อกๆๆ "พี่ไม้เปิดให้ลิซหน่อย" ประตูเปิดออกมา "พี่ไม้ ลิซขอยืมเสื้อยืดสักตัวได้มั้ย จะเอาไปให้คนเจ็บใส่น่ะ"

"คนเจ็บ? ใครเจ็บ?แม่ลิซหรอ? พี่เหมยเป็นอะไร?"

"ไม่ใช่แม่หรอกใครก็ไม่รู้ เมื่อคืนเขาโดนปล้น หนูเลยช่วยเขาไว้ เสื้อเขาขาดเพราะถูกแทงเลยมายืมเสื้อของพี่ไม้นี่แหล่ะ"

ว่าพลางเดินไปเลือกเสื้อของไม้

"ลิซยืมตัวนี้นะ อ้อ ล้างหน้าแล้วไปกินข้าวกัน แม่ทำข้าวต้มหมูรีบตามมานะ" แล้วก็เดินกลับห้องยื่นเสื้อยืดตัวใหญ่ให้หลี่เฉิน

"นี่เสื้อ หนูเอามาให้คุณใส่ก่อน คุณน่าจะพอใส่ได้" หลี่เฉินมองเสื้อในมือของลลิซ

"ฉันใส่ตัวเดิมก็ได้" "ไม่ได้ เสื้อตัวเดิมทั้งขาดแล้วก็เปื้อนเลือดเต็มไปหมด ใส่ตัวนี้ไปก่อนอย่างน้อยก็ดีกว่าตัวเก่า" หลี่เฉินหยิบเสื้อมาใส่อย่างว่าง่าย ( ทำไมต้องทำตามที่เด็กคนนี้บอก นี่มาเฟียนะ ) หลี่เฉินคิดในใจพลางหัวเราะน้อยๆกับความพ่ายแพ้ให้แก่เด็กตัวเล็กๆ

เสื้อยืดที่คิดว่าดูตัวใหญ่แล้ว สำหรับหลี่เฉินยังคับแน่นอยู่นิดหน่อย เพราะร่างกายที่กำยำ รูปร่างสูงของเขา ไม้เดินเข้ามาในห้อง

"วันนี้ตื่นกันแต่เช้าเลยนะพี่เหมย ข้าวต้มห๊อม หอม"

"มากินด้วยกันซิไม้ กำลังร้อนๆ" ไม้รีบไปนั่งร่วมวง เหมยตักข้าวต้มใส่ถ้วยแล้วยื่นให้หลี่เฉิน "คุณกินเยอะๆนะ อาจจะไม่อร่อยเท่าไหร่"

"คุณไม่ต้องกังวล ผมกินง่ายอยู่ง่าย ต้องขอบคุณมากๆที่ให้ความช่วยเหลือผม"

"ไม่เป็นไร คนไทยมีน้ำใจเสมอแหล่ะ"

"อื้อ เห็นลิซบอกว่าคุณโดนปล้นเมื่อคืน คุณจำพวกนั้นได้มั้ย? จะได้ไปแจ้งความ"

ไม้ถามขึ้นมา "ผมลืมไปแล้วล่ะ ช่างมันเถอะ เล็กน้อย" หลี่เฉินตอบเรียบๆ

"ต่อไปต้องระวังไว้นะ สังคมสมัยนี้อยู่ยากยิ่งคุณเป็นต่างชาติยิ่งต้องระวัง" เหมยพูดขึ้น

"ครับ" คำตอบรับสั้นๆออกจากปากของหลี่เฉิน หลังจากกินเสร็จแล้ว หลี่เฉินเอ่ยขอยืมโทรศัพท์

"ผมขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้มั้ย?"

เหมยหยิบโทรศัพท์เก่าๆหน้าจอแตกยื่นให้หลี่เฉิน เขารับโทรศัพท์มา กดเบอร์โทรหาลูกน้องคนสนิททันที"ฮัลโหล"ปลายสายรับ

"ถังซิ่น นี่ฉันเอง" หลี่เฉินบอกปลายสาย ถังซิ่น ลูกน้องคนสนิทที่ติดตามเขามานาน ถึงกับถอนหายใจโล่งอกที่ติดต่อหลี่เฉินได้ "หัวหน้า! ตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่ไหน? ผมติดต่อหัวหน้าไม่ได้ ตามหาทั้งคืน เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าหรือเปล่า?"

"ก็มีนิดหน่อย"

"แล้วตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่ไหน?!" หลี่เฉินหันไปถามเหมยถึงที่อยู่ จากนั้นก็บอกถังซิ่น

"ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้ครับ"

"ฉันจะให้คนไปรับพวกนายมาละกัน

แล้วค่อยคุยกันตอนพวกนายมาถึง! รอที่หน้าโรงแรมนะ" หลังจากวางสายเสร็จ

"ผมจะขอรบกวนอีกสักเรื่องได้มั้ยครับ"

"มีอะไรเหรอคะ?"

"ผมจะรบกวนพวกคุณไปรับคนของผมที่โรงแรมโซฟิเทลได้หรือเปล่า? เพราะพวกเขาคงจะไม่รู้จักที่นี่"

"งั้นผมไปรับพวกเขาก็ได้" ไม้อาสาไปรับเอง

"ขอบคุณมากครับ ผมจะจ่ายค่ารถให้หลังจากพวกเขามาถึงแล้ว"

"โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆกันคนไทยมีน้ำใจเสมอ งั้นผมไปเลยละกัน"

หลังจากที่ไม้ออกไป พักใหญ่ก็กลับมาพร้อมกับผู้ชายมาดขรึม5คน "ทางนี้ครับพี่" ไม้บอกพลางเดินนำทางพวกเขาเข้าซอยเดินมาจนถึงห้องเช่าของลลิซ

"หัวหน้า!!" ถังซิ่น อุทานออกมาหลังจากเห็นลลิซกำลังทำแผล เปลี่ยนผ้ากอซให้หลี่เฉิน ถังซิ่น เป็นคนสนิทของหลี่เฉิน เขารักและเคารพหลี่เฉิน ความจงรักภักดีของถังซิ่น ที่ติดตามหลี่เฉินมานานหลายปี ทำให้หลี่เฉินไว้วางใจถังซิ่นมาก ถังซิ่น รีบเข้าไปในห้องนั่งใกล้ๆหลี่เฉิน สายตามองไปทางลลิซ เหมย อย่างไม่ไว้ใจ

"หัวหน้า เกิดอะไรขึ้น ทำไมหัวหน้าถึงบาดเจ็บขนาดนี้ ใครเป็นคนทำ ผมจะไปเด็ดหัวพวกมันเอง!"

"ช่างเถอะ ฉันปลอดภัยแล้ว ต้องขอบคุณ ลลิซ ที่ช่วยฉันไว้" ถังซิ่นและอีก4คนที่เหลือ หันไปโค้งขอบคุณ เหมยและลลิซ

"หัวหน้า ผมจะพาไปโรงพยาบาล ให้หมอรักษาปล่อยไว้นานแผลอาจจะติดเชื้อ"

หลี่เฉินพยักหน้ารับ

ถังซิ่นหยิบเงินจำนวนหนึ่งส่งให้กับเหมย

"นี่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆครับ" เหมยปฏิเสธไม่รับเงิน "คุณเก็บไปเถอะ พวกเราไม่ได้ต้องการเงิน เรื่องแค่นี้ช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยเหลือกัน"

"ผมยังอยู่ที่เมืองไทยอีกหลายวัน ถ้าผมจะแวะมาที่นี่ได้มั้ย?" หลี่เฉินหันไปถามเหมย

"ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่รังเกียจห้องเช่าเล็กๆเก่าๆ" หลี่เฉินยิ้ม ถังซิ่นยื่นเงินให้ไม้เป็นค่ารถ "รับไปเถอะ อย่าปฏิเสธนะ" ไม้รับเงินมาใส่กระเป๋าไว้

"งั้นผมจะไปเรียกแท็กซี่ให้นะ" ไม้ออกไปได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับแท็กซี่

ถังซิ่นพยุงหลี่เฉินขึ้นแท็กซี่แล้วรีบไปโรงพยาบาลทันที

หลังจากที่หลี่เฉินออกไปแล้ว เหมยก็หยิบเสื้อของหลี่เฉินขึ้นมาเพื่อจะเอาไปซัก เงินจำนวนหนึ่งที่ถังซิ่นให้เธอก็ร่วงลงพื้น เขาแอบใส่ไว้ใต้เสื้อของหลี่เฉิน "แม่ถ้าเขาเต็มใจให้เราก็เก็บไว้เถอะ" ลลิซพูดกับแม่ของเธอ

ทางด้านหลี่เฉินเมื่อถึงโรงพยาบาล หมอก็ทำการรักษาแผลและเย็บแผลให้ใหม่ หมอให้เขานอนรักษาที่โรงพยาบาล3วัน

"หัวหน้าคนที่ทำร้ายหัวหน้าผมจะจัดการพวกมันเอง"

ในตอนนี้แววตาที่แข็งกร้าวของหลี่เฉินก็ปรากฏออกมา

"เอาแค่สั่งสอนเบาๆก็พอ ผู้หญิงที่อยู่กับฉันเมื่อคืน มีรอยสักรูปผีเสื้อที่หลังมือ" เขาไม่คัดค้านลูกน้องคนสนิท ใครที่ทำกับเขา คนคนนั้นต้องชดใช้ หลี่เฉินบอกรูปร่างลักษณะ แม้แต่การแต่งตัวของเธอให้ลูกน้องคนสนิทฟัง "ครับ หัวหน้า"

"นายช่วยสืบเรื่องราวของ เหมยและลลิซให้ฉันที" "ทำไมละครับหัวหน้า พวกเธอมีปัญหาอะไรกับหัวหน้าด้วยหรือเปล่า?"

"เปล่าหรอก ฉันรู้สึกถูกชะตากับพวกเธอก็แค่นั้น" แต่ในใจของเขารู้สึกเรียกร้องถึงผู้หญิงชื่อเหมยแบบไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยหวานของเธอวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด

"พวกนาย2คนอยู่กับหัวหน้า ส่วนฉันจะออกไปตามหาพวกนั้น" ถังซิ่นเดินออกไป คืนนี้เขาและลูกน้องอีก2คน กำลังเดินไปร้านที่หลี่เฉินนั่งตามคำบอกของหลี่เฉิน พวกเขาต้องเริ่มหาจากจุดนี้ ลลิซ ที่เดินหาลูกค้าเพื่อแนะนำร้านให้นักท่องเที่ยว เดินผ่านมา ก็หยุดทักทายถังซิ่น "เฮ้ พี่ หัวหน้าของพวกพี่เป็นยังไงบ้าง เธอพูดพลางเดินไปที่โต๊ะของเขาแล้วนั่งลง

"หมอให้นอนรักษาตัวสัก3วัน เออ ขอถามหน่อย หนูพอจะรู้หรือเห็นคนที่ทำร้ายหัวหน้าของพี่มั้ย?"

"หนูไม่เห็นหรอก หนูเจอหัวหน้าพวกพี่นั่งอยู่ที่พื้นแล้ว หนูก็อยากรู้ว่าใครมันเป็นคนทำเหมือนกัน เลวมาก เสียชื่อคนไทยหมด!! แล้วพี่ล่ะจะเอาเรื่องพวกมันมั้ย?"

"แน่นอน ก็คงต้องสั่งสอนซะหน่อย แต่อย่าพูดไปนะ พวกพี่ก็กำลังมองหาอยู่ หัวหน้าบอกว่า ผู้หญิงที่เป็นนกต่อ มีรอยสักรูปผีเสื้อที่หลังมือ แล้วหัวหน้าก็เจอหล่อนที่ร้านนี้ พวกเราเลยมาที่นี่เผื่อจะเจอ" "งั้นเอางี้ หนูจะช่วยอีกแรง แต่คุ้นๆรอยสักรูปผีเสื้อที่หลังมือ เหมือนจะเคยเห็น" ลลิซพูดพลางทำท่าคิดไปด้วย

"ใช่แล้ว! ต้องเป็นผู้หญิงคนนี้แน่ๆ หนูเคยเห็น มันขายยาด้วยนะ มันชอบเดินแถวๆนี้

แหล่ะ ส่งยา ขายยาด้วย" "ดีเลย งั้นช่วยหน่อยได้มั้ย ตามหามันให้พี่หน่อยแล้วบอกมันว่าพี่ต้องการยาบอกมันจ่ายไม่อั้น ถ้าเจอให้โทรหาพี่ที่เบอร์นี้ทันที!"

ลลิซพยักหน้า เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจะต้องเข้าไปช่วย เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ที่เธอรู้สึก คือ ความอบอุ่นของหลี่เฉินที่อยู่ในตัวของเขาทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ลลิซออกเดินตามหาผู้หญิงคนนั้นอยู่พักใหญ่

ก็เจอเธอนั่งอยู่ที่บาร์ ลลิซเธอมองหารอยสักที่หลังมือ แล้วก็มีจริงๆ ลักษณะการแต่งตัวก็คล้ายกับที่ ถังซิ่นบอกก่อนเธอจะเดินออกมา

ลลิซเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ สั่งน้ำอัดลมมาแก้วนึง ลลิซเริ่มเปิดฉากทักทาย

"พี่มาคนเดียวเหรอ?"

ผู้หญิงในชุดสีแดงหันมามองลลิซ "อืมใช่ ทะเลาะกับผัว เบื่อๆเลยออกมานั่งอ่อยผู้ชายแก้เซง!"

"เฮ้อ หนูก็เหมือนกัน คืนนี้หาลูกค้าไปเที่ยวตามบาร์ ตามผับไม่ได้สักคน พอเจอก็ดันเจอคนที่อยากได้ของดี แล้วหนูจะไปหาที่ไหน พี่คิดดูดิ พวกนั้นบอกจ่ายไม่อั้นขอให้ได้ของดี แถมซื้อเยอะด้วยนะ สงสัยจะอัพยาวๆ เฮ้อ!!หนูเลยอดได้ตังเลย โคตรเสียดาย"

สาวชุดแดงถึงกับตาโต ที่ได้ยินว่าจ่ายเงินเพื่อซื้อยาไม่อั้น! เธอโน้มตัวไปกระซิบลลิซ"พูดจริงเหรอ ที่ว่าจ่ายไม่อั้น" "ใช่พี่ถ้าหนูมีของดีนั่น คืนนี้หนูสบายเลย" "งั้นเอางี้ พี่ให้ค่าจ้าง น้องติดต่อพวกนั้นได้มั้ย บอกไปว่าพี่มีของดีมีเยอะด้วย" สาวชุดแดงกระซิบเบาๆพอได้ยินแค่2คน

"ห๊ะ! จริงเหรอพี่ แล้วพี่จะให้หนูเท่าไหร่?"

ลลิซแกล้งทำเป็นตื่นเต้นดีใจตามประสาเด็ก "ก็ให้จริงซิ พี่ให้500 เอาป่ะ" ลลิซพยักหน้า แต่ก็ถามเพื่อความแน่ใจอีกรอบ "พี่แน่ใจนะว่าพี่มีของดีจริงๆ" "จะโกหกทำไมล่ะ"

"งั้นหนูโทรคุยกับเขาก่อนว่าพวกเค้ายังอยากได้อยู่หรือเปล่า" ลลิซ เดินไปโทรศัพท์หาถังซิ่นทันที แล้วเล่าให้พวกเขาฟัง จากนั้นก็เดินไปหาสาวชุดแดง พร้อมกับเขียนเบอร์โทรยื่นให้เธอ

"พี่โทรคุยกับเขาเองนี่เบอร์โทร หนูทำได้แค่นี้นะ ถ้าแม่รู้เอาหนูตายเลย"

สาวชุดแดงควักเงินให้ลลิซ500 แล้วโทรไปคุยตามเบอร์ที่ให้ทันที คุยนัดแนะกันเสร็จเธอก็เดินออกจากบาร์ ไปรอถังซิ่นตามที่นัด