บทที่2

....หลังจากได้งานที่ร้านอาหาร เหมยก็ไปทำงานตอนเที่ยงจนถึงดึก โดยมีลลิซคอยช่วยแม่ของเธอ หลังจากทำงานที่ร้านอาหารได้หลายเดือน

ลลิซก็คุ้นเคยกับแหล่งท่องเที่ยวและนักท่องราตรีที่เป็นชาวต่างชาติ ด้วยความขยันและช่างสังเกต ใฝ่รู้ของลลิซ เธอจึงหาลู่ทางทำงานได้ไม่ยาก โดยการพานักท่องเที่ยวไปตามร้าน ตามผับ ตามบาร์ โดยได้ค่าหัวคิวของนักท่องเที่ยวที่พาไป 200 ต่อคน คืนหนึ่ง

ลลิซหาเงินได้เยอะพอสมควรจากการแนะนำร้านต่างๆให้นักท่องเที่ยวและพาพวกเขาไป

"พี่ไม้ ลิซ ซื้อของกินมาฝาก"

เธอยื่นถุงของกินให้ไม้ ตอนนี้พวกเขาสนิทกันมาก ด้วยความเป็นคนมีน้ำใจของไม้

ลลิซกับแม่ ก็คอยดูแลช่วยเหลือไม้ไปด้วย ในความคิดของลลิซ ไม้คือพี่ชายที่ดีสำหรับเธอ

.....ผ่านไปปีนึงที่ลลิซกับแม่ทำงานที่สุขุมวิช ตอนนี้ลลิซ อายุ13 แล้วแต่เธอมีความคิดที่โตเกินตัวเพราะความลำบากที่เธอเจอ

"คืนนี้ พวกนายไปเที่ยวกันเถอะ ฉันอยากไปเที่ยวเงียบๆไม่ต้องตามมา"

เสียงพูดกับลูกน้องดังขึ้น

"ไม่ได้หรอกหัวหน้า ให้พวกผมตามไปด้วยดีกว่า"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันมาเที่ยว ที่นี่เมืองไทยไม่ใช่ฮ่องกง! พวกนายก็ไปเที่ยวพักผ่อนกันเถอะ ฉันเองก็อยากไปไหนมาไหนคนเดียวบ้างไม่ต้องห่วง"

พูดจบเขาก็ก้าวเดินออกไปจากห้อง หลี่เฉิน มาเฟียชื่อดังที่มีอิทธิพลของฮ่องกง วัย30 ปี บินมาพักผ่อนที่เมืองไทย เขาเดินไปนั่งที่บาร์แห่งหนึ่ง ไม่นานก็มีสาวสวยเดินมาคุยที่โต๊ะ หลังจากพูดคุยได้ไม่นานทั้งคู่ก็เดินออกไปพร้อมกัน

หญิงสาวพาเขาเดินลัดเลาะเข้าซอยเล็กเพื่อจะมาที่โรงแรม แต่อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากมุมมืด ในมือถือมีดยาวเล่มหนึ่ง

"เอาเงินมา กูบอกให้เอาเงินมา ไม่งั้นกูแทงไส้แตกแน่ เร็ว!"

คำขู่ของผู้ชายคนนั้นไม่ได้ทำให้หลี่เฉิน

กลัวหรือตกใจสักนิด เขายังยืนล้วงกระเป๋ามองไปยังผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

"รีบไปซะก่อนที่ฉันจะหักแขนนาย"

ประโยคสั้นๆแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว ทำให้อีกฝ่ายถึงกับขนลุกได้เหมือนกัน

"พี่จัดการมันเลย"

เสียงผู้หญิงที่พาหลี่เฉินมาพูดกับผู้ชายคนนั้น

"ไม่ให้ใช่มั้ย เฮ้ยออกมาเว้ย!"

ชายอีก2คนออกมาจากที่ซ่อน ในมือถือมีดคนละเล่ม

"ถ้าไม่อยากตาย เอาเงินมาให้หมด!"

หลี่เฉินไม่สนใจเขาหันหลังจะเดินออกไปด้วยท่าทางนิ่งสงบ "รนหาที่ตาย!" พวกนั้นพุ่งเข้าหาหลี่เฉินพร้อมมีดในมือ เขาหลบได้อย่างไว จากนั้นการตะลุมบอนก็เกิดขึ้น หญิงสาวเห็นท่าไม่ดีเพราะพวกของเธอกำลังถูกซ้อมจนสะบักสะบอม เธอหยิบสเปรย์พริกไทยฉีดไปที่หน้าของ หลี่เฉิน ทำให้เขาแสบร้อนที่หน้าจึงรีบยกมือปัดป่ายที่ใบหน้านั้น จนเป็นเหตุให้พลาดท่าถูกแทง เขาทรุดลงกับพื้นมือกุมท้องไว้พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา คนพวกนั้นรีบเข้าไปค้นตัวของหลี่เฉิน พวกนั้นได้เงินไปจำนวนหนึ่ง โทรศัพท์ นาฬิกาแบรนด์หรูอีกหนึ่งเรือนแล้วรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที หลี่เฉินนั่งกุมท้องที่ถูกแทงอยู่กับพื้น

ลลิซ ที่กำลังเดินอยู่ริมถนนเพื่อพูดคุยกับนักท่องเที่ยวเพื่อแนะนำร้านอาหาร ผับ บาร์ อยู่ๆก็ได้ยินเสียงเรียกจากซอยมืดๆที่เธอเดินมาถึง

"ช่วยย ด้วยย"

เสียงพูดดังขึ้นอยู่2ครั้งแล้วเงียบไป ลลิซคิดว่าหูเธอไม่ฝาดแน่ๆ จึงเดินตามหาต้นตอของเสียง จนกระทั่งไปเจอ หลี่เฉินนั่งกุมท้องอยู่

"คุณ!!ใครทำร้ายคุณ!"

หลี่เฉินมองดูลลิซที่ นั่งยองๆตรงหน้าเขา

"ถูกปล้น" คำตอบสั้นๆพูดออกไป ลลิซเห็นหน้าที่แดงก่ำ เหมือนถูกของร้อนๆสาด จึงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้เขา

"ไปโรงพยาบาลกันหนูจะพาไปส่ง"

"ไม่เป็นไร ช่วยพาฉันไปจากตรงนี้ที"

"คุณพักอยู่ที่ไหน หนูจะได้ไปส่ง"

"เธออยู่แถวนี้หรือเปล่า? พาฉันไปที่บ้านเธอได้มั้ย? ฉันไม่อยากให้คนของฉันเห็น เพราะเดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่" ลลิซ ทำท่าคิดนิดนึง แต่สุดท้ายก็ตกลง

"เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ชีวิตคนสำคัญ เค้าคงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก"

ลลิซ คิดในใจ จากนั้นก็พยุงเขาลุกขึ้นแล้วเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่ห้องเช่าของเธอ เมื่อมาถึงห้อง

หลี่เฉินมองห้องเช่าเก่าๆนิดนึง

"หนูจะพาไปที่ห้องนะ อาจจะเก่าและคับแคบไปหน่อย ถ้าคุณจะรังเกียจ ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ เดี๋ยวหนูจะทำแผลให้"

ลลิซพูดโดยไม่สนใจว่า หลี่เฉินจะรังเกียจหรือไม่ เพราะตอนนี้เธอคิดอย่างเดียวคือช่วยเค้าก่อน

เธอพยุงหลี่เฉินให้นั่งพิงที่มุมห้อง แล้วรีบวิ่งไปหยิบกล่องยา พร้อมกับเตรียมน้ำร้อน และผ้าเพื่อทำแผล ลลิซเตรียมทุกอย่าง

อย่างคล่องแคล่ว จนหลี่เฉินแปลกใจ

ลลิซ ค่อยๆถอดเสื้อของหลี่เฉินออก เธอมองดูบาดแผลด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่เลือดที่ไหลออกมาก็ไม่ได้ทำให้เธอมีท่าทีหวาดกลัวหรือตกใจ เพราะเธอชินชากับบาดแผลและเลือด เธอเห็นและเจ็บทุกวันตอนที่พ่อทำร้าย

"อาจจะเจ็บหน่อยนะ หนูมีกล่องยาแค่นี้ ก็คงทำได้เท่าที่มีนะ คุณทนเจ็บหน่อยก็แล้วกัน" หลี่เฉินไม่พูด เขามองดูลลิซด้วยสายตาที่เอ็นดู และทึ่งในสิ่งที่เธอทำ เธอใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดเลือดรอบๆแผลก่อน แล้วใช้ผ้าอีกผืนปิดปากแผลห้ามเลือด และใช้น้ำเกลือราดลงบนแผลของหลี่เฉิน ทำเอาเขาสะดุ้งเล็กน้อย

"แผลใหญ่เหมือนกันนะ คงต้องเย็บแผล หนูจะเย็บแผลให้ แล้วคุณค่อยไปรักษาที่โรงพยาบาลอีกที"

เธอเดินไปหยิบกล่องเข็มด้ายเย็บผ้าแม่ของเธอมา แล้วเอาเข็มแช่ในน้ำร้อน จากนั้นก็เอาแอลกอร์ฮอลล้างเข็มอีกที จากนั้นก็ร้อยด้ายเข้ากับเข็ม

"คุณทนเจ็บได้มั้ย?"

"ได้ซิ ฉันเคยเจ็บกว่านี้"

"งั้นก็ดี" เธอพูดสั้นๆ แล้วลงมือเย็บแผล จากนั้นก็ใช้แอลกอร์ฮอลราดไปบนแผลอีกที

หลี่เฉินถึงกับสะดุ้งกัดปากเอาไว้ด้วยความแสบของฤทธิ์แอลกอร์ฮอล และยาใส่แผล ลลิซใช้ผ้ากอซพันแผลเขาเอาไว้ แล้วก็เก็บทุกอย่างเข้าที่จากนั้นก็เดินมานั่งลงตรงหน้าเขาเพื่อพูดคุย

"คุณไปทำอิท่าไหนถึงโดนปล้นได้"

หลี่เฉินยิ้มน้อยๆมองดูดวงตากลมโตที่มองมาทางเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"คงเป็นคราวซวยของฉันมั้ง ฮ่าๆ ขอบใจนะที่ช่วยฉัน"

"ยังจะหัวเราะอีก เจ็บขนาดนี้ หนูว่าคุณคงไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาแน่ๆ"

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ?"

"ก็คุณดูนิ่งมากเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยตอนหนูเย็บแผล เหมือนคุณชินกับความเจ็บ หนูถึงบอกว่าคุณไม่ธรรมดา"

หลี่เฉินชอบความตรงไปตรงมาและความฉลาดของลลิซ เขารู้สึกถูกชะตากับเธอมาก ทั้งที่เจอกันครั้งแรก

"หนูชื่ออะไรเหรอ?" "ชื่อลลิซ"

"ชื่อเพราะดีนะ ทำไมหนูถึงรู้วิธีทำแผล แล้วทำไมถึงดูไม่ตกใจอะไรเลย"ลลิซถอนหายใจ

"หนูชินกับเรื่องพวกนี้แล้วมั้ง"

หลี่เฉินมองดูสายตาของลลิซตอนพูด เขาเห็นแววเจ็บปวดในสายตาคู่นั้น

"จริงซิคุณพักอยู่ที่ไหน แล้วมีเพื่อนหรือมีญาติมาด้วยมั้ย? จะได้ติดต่อพวกเขา ให้เขาพาคุณไปโรงพยาบาล" "ไม่เป็นไร ฉันขอพักที่นี่สักคืนได้มั้ย? พรุ่งนี้ค่อยติดต่อพวกเขา"

"ได้ แต่คุณจะนอนได้เหรอ ที่นอนแข็งๆบางๆแบบนี้ เพราะคุณดูเป็นคนรวยคงจะไม่เคยอยู่ในที่แบบนี้หรอก"

"ได้ซิ เมื่อก่อนฉันก็เคยอยู่แบบนี้เหมือนกัน"

"งั้นก็ได้ ว่าแต่คุณหิวหรือเปล่า หนูจะไปหาอะไรมาให้กิน"

"สักนิดก็ดีนะ เพราะฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยก็มาถูกแทงซะก่อน"

ตอนที่หลี่เฉินคุยกับสาวที่ปล้นเขา เขาขอให้เธอแนะนำร้านอาหารให้ เพราะเริ่มหิว จนเธอพาเขาลัดเลาะไปถึงที่เกิดเหตุแล้วปล้นเขา "คุณรอเดี๋ยวนะ" ลลิซลุกไปที่มุมห้องอีกด้านหนึ่งที่ไว้ใช้ทำกับข้าวเธอง่วนอยู่กับการหาของกิน หลี่เฉินมองดูเด็กผู้หญิงร่างเล็กที่ดูเหมือนเย็นชา ดูเหมือนเธอมีอะไรบางอย่างที่เก็บในใจ เพราะใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม และการพูดจาที่ไม่ค่อยอ่อนโยนเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นสักเท่าไหร่ แต่เธอก็มีจิตใจที่ดี จนหลี่เฉินรู้สึกได้ ลลิซถือถ้วยเดินมาหาเขา

"หนูมีแค่นี้คุณกินได้มั้ย?"

หลี่เฉินมองไปในถ้วย เห็นมาม่าที่ลลิซต้มมาให้ ก็ส่งยิ้มให้เธอ

"ได้ซิน่ากินมากเลยนะ" แล้วเขาก็ลงมือกินมาม่าในถ้วยนั้น หลังจากหมดถ้วย ลลิซยื่นยาให้เขา

"กินยาแก้ปวด และแก้อักเสบด้วย"

หลี่เฉินรับยามากินอย่างว่าง่าย

"คุณชื่ออะไร แล้วมาจากไหนเหรอ?"

"ฉันชื่อ หลี่เฉิน มาจากฮ่องกง มาเที่ยวพักผ่อนน่ะ"

"ทำไมคุณถึงพูดไทยได้ล่ะ?"

"ฉันเรียนมา เพราะฉันมาเมืองไทยบ่อยๆเลยเรียนภาษาไทยไว้ จะได้พูดคุยกับคนไทยรู้เรื่อง"

ในขณะที่ทั้งคู่นั่งคุยกัน เหมยก็กลับมาถึงห้องพอดี เธอเห็นผู้ชายที่นั่งพิงอยู่ถึงกับตกใจ รีบวิ่งไปดึงลูกสาวให้ออกห่าง

แล้วกอดเธอไว้

"นี่คุณทำอะไรลูกสาวฉันหรือเปล่า? ลิซเป็นอะไรมั้ยลูก เกิดอะไรขึ้น?"

"หนูไม่เป็นไร คุณคนนี้ถูกปล้นหนูเลยช่วยเขาไว้แล้วพามาที่นี่"

"แล้วทำไมไม่พาไปโรงพยาบาลล่ะ?"

"ผมไม่ไปเองล่ะครับ ผมขอให้เธอพามาที่นี่เอง พรุ่งนี้ผมก็ไปแล้วครับ ขอรบกวนพวกคุณสักคืนนึงก็พอ"

คำพูดที่สุภาพอ่อนโยนของหลี่เฉิน ทำให้เหมยเบาใจลงได้บ้างแต่ก็ยังไม่ไว้ใจ

หลี่เฉินสังเกตุสีหน้าและสายตาของเหมยก็ดูออกว่าเธอไม่ไว้ใจและกังวล

"ไม่ต้องกลัวผมหรอกครับ ผมไม่ทำอะไรพวกคุณหรอก เชื่อใจผมได้"

เหมยถอนหายใจ จะไล่เขาไปตอนนี้ก็ดูจะใจดำเกินไปทั้งที่เขาบาดเจ็บ

"งั้นฉันจะจัดที่นอนให้ คุณนอนบนที่นอนก็แล้วกัน ฉันกับลูกจะนอนบนพื้น" "ไม่เป็นไร ผมนอนพื้นได้ พวกคุณนอนบนที่นอนเถอะ" "คุณบาดเจ็บ นอนบนพื้นแผลอาจจะอักเสบได้" เหมยเดินไปจัดที่นอนให้ จากนั้นก็เข้ามาพยุงเขาให้ลุกขึ้น หลี่เฉินเห็นใบหน้าของเหมยใกล้ๆถึงกับใจสั่น เพราะเหมยเป็นคนสวยคนหนึ่งยิ่งได้เห็นใกล้ๆยิ่งเห็นความสวยของเธอชัดขึ้น ใบหน้า และ แววตาของเธอเหมือนคนที่เขาตามหามานาน จนเขาอดแปลกใจไม่ได้

เหมยเองก็รู้สึกใจเต้นแรง เพราะตั้งแต่หนีมาจากพ่อของลลิซ เธอก็ไม่เคยให้ความสนิทสนมหรือคบใครเลย พอได้อยู่ใกล้ๆหลี่เฉิน เธอถึงกับใจไม่อยู่กับเนื้อตัว

เพราะหลี่เฉินถือว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างดี และใบหน้าหล่อเหลามาก..เหมยถึงกับหน้าแดงเธอรีบก้มหน้า พาหลี่เฉินไปนอนทันที....