ตอนที่ 9 เส้นขน

(เช้านี้ผ่านร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งหรือเปล่า ผมฝากซื้อด้วยนะ)

แล้วชื่อไลน์ก็ย้ำชัดแล้วว่าเป็นเขาจริงๆ 'อาจารย์กฤษณะ' สงสัยเขาเอาเบอร์โทร.ของเธอมาค้นหา เพราะไอดีไลน์เธอใช้เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ให้เขาไปเช่นกัน

อดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์เมื่อเห็นอะไรไกลๆ ขาวๆ เป็นภาพของเขาที่ไปเที่ยวทะเลคิดว่าอย่างนั้น

เจ้าตัวถอดเสื้ออวดสัดส่วนท่อนบน ใส่เพียงกางเกงขาสั้นสีดำตัวเดียวด้านล่าง แต่พีรดาไม่รู้ว่าความสั้นน่ะมันเท่าไหร่กันเพราะเห็นถึงแค่สะโพกเท่านั้น แต่ก็สามารถเดาได้ว่าคนส่วนมากที่ไปเที่ยวทะเลจะใส่ความสั้นประมาณเลยเข่าขึ้นมา

แต่ที่ทำให้เธอต้องวกสายตากลับมามองอีกทีแล้วออกจากตรงนั้นไม่ได้เลยก็คือ รูปร่างที่ปราศจากเสื้อด้านบนที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

หุ่นเขาไม่ใช่แบบคนที่ออกกำลังกายเล่นกล้ามอย่างหนัก แต่ก็ไม่ใช่คนที่ละเลยตัวเองอีกเช่นกัน

เป็นหุ่นนายแบบที่มีกล้ามเนื้อแน่นๆ เป็นลอนสวยพอดีตัว พีรดาไล่สายตามองบนลงล่าง ล่างวกขึ้นไปบนใหม่อีกครั้ง สะกิดใจตรงยอดอกสีชมพูเข้มทั้งสองข้างจนทำเธออาย เมื่อพบว่าของตัวเองไม่ได้สีสวยอย่างเขาขนาดนั้น

แต่อยู่ดีๆ กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไหลออกมาตรงจมูกเช่นกัน รีบปาดออกแล้วเอามาดู

ว่างเปล่า บ้า! เธอต้องบ้าแน่ๆ ดา คิดว่าตัวเองมองภาพเขาจนเลือดกำเดาไหลอย่างงั้นเหรอ บ้าชะมัด!

แต่พอเสียงแจ้งเตือนในไลน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้พีรดาโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งด้วยความตกใจ แต่มันกลับตกลงใส่จมูกของเธอแทน

"โอ๊ย!" พีรดาวางสองมือลงกุมจมูกมีใบหน้าเหยเก รีบพาตัวเองวิ่งลงจากเตียงนอนไปส่องกระจกดูว่ามีส่วนไหนเสียหายหรือเปล่า ก็เห็นแต่น้ำตาที่เล็ดลอดออกมาเล็กน้อย โคตรโล่งที่ไม่มีส่วนไหนแตกหัก! แต่จมูกเธอแดงมาก!!

แล้วเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็เข้าเป็นครั้งที่สาม จึงทำให้พีรดาลืมไปว่ายังไม่ได้ตอบไลน์ของใครบางคนกลับ เป็นเขาหรือเปล่านะ เขาน่าจะไลน์มาทวงหมูปิ้งกับเธอ

รีบเดินกลับไปคว้ามือถือมาดูก็พบว่าเป็นเขาจริงๆ เพราะชีวิตของเธอไม่ค่อยได้ติดต่อกับใครในยามเช้าแบบนี้ ความที่ไม่มีเพื่อนสนิทมากถึงขั้นไปไหนมาไหนด้วยกัน เพราะหลังเลิกเรียนของเธอคืองาน ก็คุยสนทนากันตั้งแต่ในห้องเรียน เลิกคลาสเขาก็แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่ม ส่วนเธอเดินคนเดียวจนชิน จึงทำให้พีรดาเดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นเขาที่ส่งเข้ามา

มองดูไลน์เข้าครั้งที่สองหลังจากข้อความฝากซื้อหมูปิ้งส่งเป็นสติกเกอร์หัวโตสีขาวมีคำถาม ส่วนครั้งที่สามเขาถามย้ำมาอีกว่าจะได้กินใช่ไหม

กำลังจะพิมพ์ตอบกลับไป แต่อีกฝ่ายกลับโทรเข้ามาเสียก่อน!

นี่สิของจริง พีรดาโยนโทรศัพท์มือถือลงไปกับที่นอนทันทีแล้วถอยออกมายืนดูอยู่ห่างๆ เมื่อรูปโปรไฟล์ขาวๆ โชว์หรารอการเปิดกล้องสนทนา

เอาไงดีดา! เธอไม่อยากให้เขาเห็นใบหน้าในตอนตื่นนอนเสียด้วยสิ รีบวิ่งกลับไปดูที่หน้ากระจกอีกทีว่ามีคราบน้ำลายยืดไหม ปรากฏว่าไม่มี โล่งใจ!

กระทั่งเสียงโทรเข้าดับไป และโทรเข้ามาใหม่อีกครั้งฉุดให้พีระดาเดินกลับมายังเตียงนอนใหม่ ไม่ได้แล้ว! พีรดาคิดว่าหากเธอไม่รับโทรศัพท์เขาไม่ยอมแน่

ตัดสินใจค่อยๆ นั่งลงที่เตียงนอนอีกทีแล้วจัดแต่งทรงผมให้เรียบร้อย กระแอมเสียงในลำคอว่าไม่ได้แหบแห้งอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านการดื่มเหล้ามาอย่างหนัก โอเค น้ำเสียงใสแจ๋วใช้ได้

จากนั้นจึงทำการกดรับ เพียงแค่นั้นใบหน้าหล่อเหลายามเช้าก็ปรากฏทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์

พีรดาไม่คิดว่าจะมีใครที่ตื่นนอนตอนเช้าแล้วดูดีได้ขนาดนี้ ดูสภาพของเขากับของเธอสิ ถึงเธอจะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ของเขาคือหล่อโคตร!

สงสัยว่าเขาเพิ่งตื่นนอนจริงๆ หรือเปล่าเพราะหน้าตาดูไม่โทรม แต่เขานอนอยู่บนเตียงนอนยกแขนข้างหนึ่งขึ้นหนุนในสภาพถอดเสื้อ!

แล้วยิ่งพอเขายกกล้องถอยห่างออกไปนิดทำให้พีรดาได้เห็นในส่วนของเส้นขนตรงรักแร้

"..ดาครับ"

"เออ..คะๆ!" พีรดารีบดึงสติกลับมาให้ไว ไม่รู้ว่าจะช็อกตายก่อนไหมกว่าจะเรียนจบ เมื่อก่อนเคยกลัวตายเพราะทำงานหนัก แต่คราวนี้กลัวตายเพราะการกระทำของใครบางคน

"ผมจะได้กินข้าวเหนียวหมูปิ้งไหมครับ แถวคอนโดผมไม่มีข้าวเหนียวหมูปิ้งขายเลย พอดีว่าเมื่อคืนตอนขับรถไปส่งคุณน่ะ ผมเห็นรถเข็นขายหมูปิ้งจอดทิ้งอยู่ข้างทาง เลยคิดว่าเช้ามาเขาน่าจะมาขาย ถ้ามีฝากซื้อมาให้หน่อยนะเดี๋ยวผมเอาตังค์ให้" เขารีบอธิบายยาวเหยียดเสริมประโยคที่ว่าอยากกินหมูปิ้ง แล้วเขาเห็นว่ามันมีใกล้ที่พักเธอพอดี เขาจึงวานให้เธอช่วยซื้อติดมือมาแค่นั้น

"เอ่อค่ะๆ"

"เป็นอะไรหรือเปล่า" เมื่อเห็นพีรดาถอนหายใจ เขาเพิ่งได้เห็นใบหน้าสดใสมากกว่าทุกครั้งที่เจอกัน ผิวสวยเนียนใสดูสุขภาพดี ทว่าขอบตาดูคล้ำไปนิด แต่ก็เข้าใจได้เพราะเธอนอนดึกแทบทุกคืน

แต่ก็ยังดูสวยอยู่ดี เขาคิดว่าถ้าใส่ใจโป๊ะแตงกวาสม่ำเสมอคงจะดูดีกว่านี้

"ปะ..เปล่าค่ะ" พีรดาทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ สายตาไม่อยากมองสบกับคนที่เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้เห็นริมฝีปากสีชมพูสด

"ขอบคุณครับ งั้นผมไปอาบน้ำแล้วนะครับ"

"ค่ะ" พีรดาลดโทรศัพท์ลงทำท่าจะกดวาง

"อ้อเดี๋ยวครับ"

"คะๆ" นั่นทำให้หญิงสาวยังต้องยกโทรศัพท์มือถือกลับขึ้นมาใหม่

"ยังไงรบคุณช่วยแวะเอามาให้ผมที่ห้องทีนะครับ" ใบหน้าหวานขมวดคิ้ว

"ห้องทำงานที่คณะครับ"

"ดะ..ได้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ" แล้วเขาก็กดตัดไป พีรดาถอนหายใจยาวแทบไม่อยากหายใจเข้าด้วยซ้ำ มันเหมือนช็อกแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ แล้วสลบลงไปอีกแบบนั้นเลย

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เรายังต้องติดต่อกันอีกในเมื่อภารกิจของเขาสำเร็จไปแล้ว ถึงเขาจะว่าจ้างเธอเอาไว้ที่หนึ่งสัปดาห์เต็ม ทว่ามันไม่น่ามีเรื่องอื่นใดนอกจากการเป็นแฟนปลอมๆ

แต่เมื่อรู้ว่าเสียเวลามากแล้วจึงได้พาตัวเองในชุดนอนลายหมีสีเหลืองเป็นกระโปรงยาวคลุมเข่าเดินเข้าห้องน้ำอย่างไว จะได้แวะไปซื้อน้องหมูปิ้งที่เขาปรารถนาอยากกินมากนัก แล้วไปยืนรอรถเมล์เพื่อไปเรียน