ตอนที่ 8 เส้นขน

พีรดารีบเดินตามเขาเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงตามหลังอย่างไว ก่อนมองไปยังคนที่เดินสำรวจในห้องของเธออย่างถือวิสาสะ

คนตัวเล็กปลดกระเป๋าผ้าออกวางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆ ที่สั่งในแอปช็อปปิ้งออนไลน์ รวมค่าส่งก็ร้อยกว่าบาท เอาไว้ใช้เวลามีงานที่ต้องทำส่งอาจารย์ หากยังไม่มีก็กลายเป็นที่วางกระเป๋ากับโทรศัพท์แบบนั้นไป

ก่อนเดินไปยังตู้เย็นเพื่อเอาน้ำเปล่าออกมาดื่มดับกระหาย หากแต่สายตายังมองตามหลังคนที่เดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆ กระทั่งเขาหยุดแล้วหันกลับมาหาเธอ

พีรดายกแก้วน้ำดื่มออกจากปากเมื่อเห็นเหมือนว่าเขาจะมีคำถาม

"ระเบียงด้านหลังห้องอยู่ใกล้กันแค่นี้" กฤษณะทำมือว่ามันห่างกันเพียงแค่เมตรเดียว "แน่ใจว่าไม่มีใครปีนหลังห้องมาหาคุณนะดา"

พีรดาคิดตาม ระยะห่างของระเบียงทั้งสองห้อง เขาคงกังวล "อ๋อ ไม่มีแน่นอนค่ะ เพราะสองห้องข้างๆ เป็นผู้หญิงค่ะ" บอกให้เขาสบายใจ

"แล้วเขาไม่มีแฟนหรือไง" กฤษณะเลิกคิ้ว ส่วนพีรดาเขาไม่เห็นของใช้ผู้ชายในห้องของเธอ

"มีค่ะ" พีรดาตอบเต็มปากเต็มคำ ก็เธอเคยเห็นเขามานอนค้างด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง ไม่ใช่แฟนก็คงเป็นสามีเลยแหละ

"แฟนเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย" กฤษณะยังคงถามต่อเมื่อคำตอบที่ได้รับไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่

"ผู้ชายค่ะ" พอตอบออกไปแล้วรีบเม้มปากเอาไว้ แต่ก็แก้ตัวไปว่า "แฟนเขาก็มี เขาไม่มาทำอะไรหนูหรอกค่ะอาจารย์"

"ก็ไม่แน่ ผู้ชายบางคนเบื่อกลิ่นง่าย" พูดแล้วเดินหันหลังให้ คิดว่าตัวเองจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรดี

คำพูดของเขาทำให้พีรดานิ่งเริ่มคิดไปไกล เธอไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาข่มขืน แต่คิดไปว่าหากในอนาคตเธอมีแฟน แฟนเธอจะเบื่อกลิ่นเธอไหม

"คิดอะไร" เป็นกฤษณะที่หันกลับมาถามเมื่อท่าทางอีกคนดูเปลี่ยนไป

"หากหนูมีแฟน แฟนหนูคงคิดอย่างอาจารย์สินะคะ" พีรดาบอกเสียงเบา อนาคตเธอก็ต้องมีแฟนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ขอทำหน้าลูกที่ของพ่อแม่เข้ามาเรียนถึงในกรุงเทพให้สำเร็จเสียก่อน

"ก็บอกแล้วไงว่าผู้ชายบางคน แต่ถ้าเป็นผม ผมไม่ทำแบบนั้นแน่นอน" บอกแล้วเดินออกจากห้อง เขาก็ยังคาใจกับเรื่องระเบียงที่อยู่ห่างกันเพียงหนึ่งเมตรอยู่ดี

หากแต่คำตอบของเขากลับทำให้คนฟังไม่สามารถออกจากภวังค์ได้ ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงซ่าน ใจเต้นเร็วขึ้นมา

แต่จะไปรู้สึกกับคำพูดของเขาทำไมกัน แค่เขาบอกว่าเขาไม่ทำ อีกอย่างเขาไม่ใช่แฟนเธอสักหน่อย เลิกคิดๆ ยายดา

มองคนที่เดินกลับเข้ามาในห้องอีกรอบ ไม่รู้ว่ามันมีอะไรให้น่าสำรวจกัน ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีระเบียงด้านหลังแคบๆ ไว้ให้ทำกับข้าว ล้างจาน และตากเสื้อผ้า มองมือที่เขาดึงประตูด้านหลังปิดกลับเข้ามาล็อกให้เสร็จสรรพ

"ต่อให้จะอยู่ห้องหรือไม่อยู่ ไม่ว่าจะห้าหรือสิบนาที ให้ล็อกไว้ตลอดเข้าใจไหม หากอยากออกไปไหนทำอะไรก็ไป แต่ทำเสร็จให้ปิดเข้าไว้แล้วล็อกทันที" ดีหน่อยที่ห้องน้ำอยู่ด้านในเขาจึงสบายใจไป

"เข้าใจแล้วค่ะ" พีรดาพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย

"งั้นผมจะกลับแล้ว คุณก็พักผ่อนแล้วกัน" เมื่อเขาดูนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง

"ขอบคุณนะคะอาจารย์" พีรดายกมือไหว้ก่อนเดินไปส่งที่หน้าประตู

"ถ้ามีอะไรโทรหาผม ผมจะรีบมาทันที เบอร์ที่ผมโทรหาคุณเมื่อกี้นี้ ผมใช้เบอร์นั้น"

พีรดาพักหน้าช้าๆ เพื่อตอบรับอีกครั้ง แล้วนึกไปถึงตอนที่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา ใจเต้นแรงเมื่อกดรับแล้วพบว่าเป็นเสียงของเขา

ปิดประตูเข้ามาก่อนเมื่อเขาคนนั้นบอกมา วางใบหูค่อยๆ แนบลงไปกับประตูห้องเพื่อฟังเสียงว่าเขาคนนั้นเดินไปหรือยัง

จนได้แน่ชัดถึงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาๆ พอให้ได้ยิน เริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ จนเงียบสนิท ก็ได้แน่ใจว่าเขากลับไปแล้ว

ก่อนจะพาตัวเองกลับมาทำความสะอาดเครื่องสำอางบนใบหน้าสวยให้สะอาด จากนั้นจึงไปอาบน้ำ พรุ่งนี้เธอมีเรียนกับเขาในคาบบ่ายอีกเช่นกัน

@เช้าวันต่อมา

@06:30น.

ร่างเล็กบนเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งสำหรับนอนตัวคนเดียว เอื้อมมือเรียวลงไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่มีเสียงไก่ขันดังไม่หยุด ที่เจ้าตัวตั้งเป็นเสียงนาฬิกาปลุกในทุกเช้ายกเว้นวันหยุดที่ไม่มีเรียน เอามันมาเพื่อให้ตัวเองรำคาญจะได้ตื่นขึ้นมาเสียที

แต่วันนี้พีรดากลับไม่มีอาการเหนื่อยล้าที่จะไปเรียนเหมือนอย่างทุกวัน ร่างกายรู้สึกได้รับพลังงานจากการนอนหลับพักผ่อนเต็มอิ่ม

เพราะปกติเธอจะนอนไม่ต่ำกว่าเที่ยงคืน กว่าจะทำอะไรเสร็จก็ปาไปตีสองครึ่งเลยก็มี ทำให้บางวันแทบนั่งหลังตรงเรียนดีๆ ไม่ได้

บางครั้งแทบไม่ได้ความรู้จากในห้องเรียนเพราะมัวแต่แอบงีบไง หากไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนหัวไวแล้ว คงได้ลงเรียนใหม่ซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นไม่รู้จะจบเมื่อไหร่

นี่ก็ดั้นด้นพาตัวเองขึ้นมาจนถึงปีสามเทอมสุดท้าย บอกตัวเองไว้ว่าอดทน อีกแค่ปีนิดๆ เธอจะได้เป็นอิสระจากค่าเทอมแสนแพงเสียที

เมื่อทำการกดปิดนาฬิกาปลุกเรียบร้อยแล้ว ตามปกติของคนทั่วไป และพีรดาก็เช่นกัน เข้าไปดูข่าวสารข้อมูลอัปเดตสักหน่อย ไล่ตั้งแต่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแรกไปเรื่อยๆ ว่าเช้านี้มีข่าวสารอะไรให้ดู

อย่างเดิมซ้ำๆ ไม่ต่างจากทุกวัน

มือเรียวจึงสไลด์ผ่านๆ ไปเรื่อยๆ กำลังจะเลื่อนผ่านแอปสีเขียว แต่ข้อความที่โชว์เด่นทำให้พีรดาไม่สามารถข้ามผ่านไปเฉยๆ ได้เลย ไล่สายตาอ่านทุกตัวอักษร เม้มปากไปพลางๆ