ตอนที่ 10 นึกว่าจะยาว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย พีรดาพาตัวเองเดินออกจากห้องพร้อมสะพายกระเป๋าผ้าสีขาวใบโปรด ด้านหน้ามีรูปเด็กหญิงมัดผมเป็นหางม้า สวมชุดนักศึกษาทรงเอเหมือนเธอ ด้านล่างสวมเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวเท่ๆ ที่ดูแล้วมันเข้ากับเธอดีเวลาต้องตื่นเช้าไปเรียนด้วยความเร่งรีบ

ลุคดูทะมัดทะแมง ทว่าหากเป็นเวลางานในร้านเหล้าแล้ว พีรดากลับดูสวยเซ็กซี่น่าทะนุถนอมราวกับเป็นคนละคนเสียอย่างนั้น

เดินกำเงินแบงก์ร้อยมุ่งไปยังรถเข็นขายหมูปิ้งที่มีคนยืนอยู่ล้อมรอบ สายตาเมียงมองหาว่าเขาจะทานหมูปิ้งแบบไหนเพราะมันมีทั้งแบบติดมันและไม่ติดมัน

"เอาอะไรบ้างหนู" ป้าเจ้าของร้านถามมาเมื่อถึงคิวเธอแล้ว ด้วยเวลาเร่งรีบแบบนี้ทำให้พีรดาคิดมากไม่ได้

"เอาหมูไม่มันห้าสิบกับข้าวเหนียวสองห่อค่ะ อีกถุงเอาหมูยี่สิบกับข้าวเหนียวหนึ่งห่อค่ะ" เห็นเขากินแล้วก็หิวด้วย แต่เธอกินแค่สองไม้พอ ปกติแล้วเธอไม่เคยได้แตะข้าวเช้าเพราะทุกวันคือวันเร่งรีบ ได้กินข้าวอีกทีตอนเที่ยงไม่ก็ตอนเย็น ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ในแต่ละวันไป

ได้ของกินมาก็ยัดๆ ใส่ในกระเป๋าสะพายใบเดียวกันจะได้ไม่เกะกะเวลาต้องยืนโหนบนรถเมล์ ด้วยค่าครองชีพที่แพงแล้ว อันไหนประหยัดได้ก็ประหยัดไป

อีกอย่างหอพักกับมหาวิทยาลัยไม่ได้ไกลกันขนาดนั้น โหนบนรถเมล์สักสิบห้านาทีก็ถึง

มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อซึมออกมาตามกรอบใบหน้าเมื่อด้านในเริ่มแออัดเพราะมีผู้คนขึ้นมาเรื่อยๆ อากาศที่มีก็ค่อยๆ ลดน้อยลงไปจนร่างกายถ่ายเทความร้อนออกมา

แต่เธอชินแล้ว อีกไม่กี่ป้ายจะถึงหน้ามหาวิทยาลัยแล้วเหมือนกัน ผู้คนส่วนมากที่ขึ้นรถคันเดียวกันกับเธอก็ล้วนแต่เป็นนักศึกษาทั้งนั้น หากว่ากลุ่มเราลงจากรถกันหมดก็เริ่มว่าง

กระทั่งรถเมล์มาจอดลงที่ป้ายด้านหน้ามหาวิทยาลัยจึงทยอยลงกัน เป้าหมายของพีรดาก็คือคณะบริหารธุรกิจ ห้องทำงานของอาจารย์กฤษณะ

ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เรียกได้ว่าเธอมาเรียนเร็วกว่าทุกวัน พอเดินเข้ามาในตึกกลับพบว่ายังคงเงียบเชียบ มีนักศึกษาเพียงบางคนที่เดินสวนมา

เดินไปทางห้องที่ทราบดีว่าอาจารย์กฤษณะอยู่ประจำตรงไหน ไม่แน่ใจว่าเขาจะมาหรือยัง แต่พอเห็นป้ายชื่อหนึ่งในสามคนตรงหน้าประตูก็แน่ชัดจึงได้เปิดเข้าไป มองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าก็ย้ำชัดแล้วว่าเขายังไม่มา อาจารย์คนอื่นๆ ก็ยังไม่มาเหมือนกัน

จึงได้ปลดสายกระเป๋าลงหนึ่งเส้น แล้วล้วงเอาข้าวเหนียวหมูปิ้งถุงโตออกมา ทำการมัดปากถุงให้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งกลิ่นออกมารบกวนหากมีอาจารย์ท่านอื่นเข้ามาใช้งานในห้องนี้ ก่อนจะวางลงให้เขาบนโต๊ะ

จากนั้นก็พาตัวเองเดินกลับออกมา แล้วไปหาสถานที่ใต้ร่มไม้ใกล้ๆ ห้องที่เธอจะเรียนในคาบเช้าเพื่อนั่งกินข้าวเหมือนกัน ชีวิตที่ไม่มีเพื่อนสนิทไปไหนมาไหนด้วยกันพีรดาชินแล้วจึงนั่งชิลๆ คนเดียว

"เอ้าดา นั่งด้วยสิ" เพื่อนชายในห้องเรียนเดียวกันที่มาเร็ว เจอกับพีรดาเข้าจึงเอ่ยทัก

"อืม มาสิ" หญิงสาวลดหมูปิ้งที่กำลังจะกัดกินเอาไว้ก่อน แล้วรีบขยับสะโพกให้เพื่อนนั่งด้วยทันที จากนั้นถึงได้กินต่อ

หันไปชำเลืองในมือของตาร์ที่มีกาแฟกระป๋องหนึ่งติดมาด้วย เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นอาหารเช้าของอีกฝ่ายเหมือนกัน

"เอามั้ย" พีรดาส่งหมูปิ้งอีกไม้ที่ยังไม่ได้ทานให้เพื่อนไป

"ไม่อะ เดี๋ยวเธอไม่อิ่ม" ตาร์ว่าอย่างล้อเล่นก่อนจะถามกลับ

"ทำไมมาเร็วอะ" ตาร์ยกกาแฟขึ้นดื่มอีกสองอึกก่อนจะถามคนที่นั่งเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ข้างกัน

"พอดีออกมาทำธุระด้วยเลยรีบมา แล้วนายล่ะ" บอกแค่ว่าธุระเพราะไม่ต้องการอธิบายไปมากกว่านั้น

"แม่ให้ไปส่งน้องที่โรงเรียนเลยต้องตื่นแต่เช้า เซ็งฉิบ" ชายหนุ่มทำสีหน้าว่าเขาเซ็งจริงๆ เพราะเวลาเข้าเรียนของเขาคือเก้าโมงเช้า

พีรดาขำในลำคอเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะขยับข้าวเหนียวในถุงยกขึ้นกัดกินอีกคำ เรียนมหาวิทยาลัยจะว่าสบายก็คงสบายตรงส่วนมากมีเรียนเก้าโมงเช้าเนี่ยแหละ ส่วนการเรียนก็มียากง่ายต่างกันไป

"ภาวนาให้ไม่ได้เรียนทีเถิ๊ด จะได้กลับไปนอน" ตาร์ทำท่ายกมือขึ้นไหว้เหนือศีรษะ

"นี่ เราอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาเรียนนะ" พีรดาตำหนิอย่างไม่จริงจังนักเมื่อเพื่อนชายว่าอย่างนั้น กะว่าจะตั้งใจเรียนดู อยากได้ความรู้เข้าหัวเต็มๆ

บางทีก็ละอายแก่ใจที่เอาแต่แอบงีบหลับในคาบเรียน วันนี้เธอจะตั้งใจเรียนสุดๆ ให้สมกับที่เมื่อคืนนอนแต่หัววัน

ว่าไปแล้วก็อดนึกถึงคนที่เธอเพิ่งไปส่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้เขาไม่ได้ คนที่ทำให้เธอได้กลับไปนอนเร็ว อดคิดไม่ได้ว่าอยากให้มีแบบนี้ทุกวันจัง แต่แค่วันเดียวก็สามารถทดแทนร่างกายที่เหนื่อยล้าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาได้แล้ว

"เอาน้ำมั้ยเดี๋ยวเข้าไปซื้อของ" เมื่อตาร์เห็นว่าพีรดาไม่ได้มีน้ำเปล่าติดมือมาด้วยก็ถาม แบบนี้หากเกิดข้าวเหนียวติดคอขึ้นมาจะทำไง ไม่ต้องกระโดดลงสระน้ำสีเขียวด้านหลังเลยหรือไงกันถึงจะทัน

"จะไปอีกเหรอ" พีรดาถามเพื่อนหนุ่มอย่างเกรงใจ ทั้งที่กะว่ากินข้าวอิ่มแล้วจะไปอยู่

"อืม ได้กลิ่นข้าวเหนียวหมูปิ้งเธอแล้วหิวอะ เราจะไปหาลูกชิ้นมากิน" ตาร์ทำสีหน้าล้อเลียน

"เอาสิ งั้นฝากด้วยนะ" ทำท่าจะล้วงเงินออกจากในกระเป๋าแต่ตาร์รีบห้าม

"แค่ขวดไม่กี่บาทเราเลี้ยงเธอได้เป็นเดือน"

พีรดาอมยิ้มไปกับน้ำใจของเพื่อนร่วมห้องที่มีให้กัน ถึงไม่ได้สนิทกันมากก็เถอะ จึงได้พยักหน้าออกไป

แล้วตาร์ก็เดินไปยังร้านสะดวกซื้อ ส่วนเธอก็ค่อยๆ เก็บกับข้าวเหนียวหมูปิ้งส่วนที่เหลือลงท้องให้หมด กินเสร็จน้ำก็มาถึงพอดี

"ขอบใจนะ"

"แค่นี้" ตาร์ทำมือบอกว่าแค่เรื่องเล็กน้อย

"อ้า น้ำวันนี้หว๊านหวาน" พีรดาปากหวานกับเพื่อนชายไป เป็นอันรู้กันว่าทราบซึ้งในน้ำใจ

"น้อยๆ หน่อยเหอะ" ก่อนที่ตาร์จะเอาลูกชิ้นเสียบไม้ออกมากินเหมือนกัน "เอามั้ย" เขายื่นไปทางเพื่อนสาว

"ไม่อะ อิ่มแล้ว นายกินเถอะ" บอกเพื่อนแล้วก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลาเข้าเรียน แต่คงไม่ใช่เพียงอย่างเดียวพีรดารู้ตัว

โทรศัพท์มือถือที่ใช้เป็นแค่เครื่องมือสื่อสารกับคนทางบ้าน ใช้เป็นนาฬิกาปลุกให้ตื่นนอนมาเรียนในยามเช้า ใช้ติดต่องานเพื่อคอนเฟิร์มว่าวันนี้เธอจะไปร้านเหล้า นอกนั้นไม่มีอะไรให้ใช้ประโยชน์ได้แล้ว

แต่พอได้รับข้อความในไลน์ตั้งแต่เมื่อเช้ากลับทำให้พีรดาใจจดใจจ่อว่าจะมีใครบางคนส่งข้อความมาหาเธอหรือเปล่า เพราะนี่ก็แปดโมงกว่าๆ แล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะเห็นหมูปิ้งที่เธอซื้อมาให้หรือยัง

ติ๊ง! พูดไม่ทันขาดคำ รูปโปรไฟล์ที่คุ้นตาทำให้เรียวปากเล็กคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่พ่อนึกขึ้นได้ว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่มีเพียงเธอที่นั่งอยู่คนเดียว ทำให้พีรดารีบหุบยิ้มลงทันทีแล้วเปิดข้อความเข้าไปอ่าน

อันดับแรกเธอรีบกดปิดการแจ้งเตือนเอาไว้ก่อนเผื่อเขาส่งข้อความมาซ้ำ แต่บางทีเธออาจไม่จำเป็นต้องรอข้อความจากเขาขนาดนั้น เพราะมันแค่ที่เธอรับจ้างเป็นแฟนเขา กับเขาฝากเธอซื้อหมูปิ้ง หลังจากนี้คงไม่มี แล้วนี่เขาคงไลน์มาขอบคุณเธอ