9#บ้านหมายเลขสอง

"ห้องทำงานของพี่ถูกใจนายไหม" น้ำเสียงอบอุ่นของพี่ชายสุดที่รักที่เขาฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยไปเสียทุกครั้งดังมาตามสายหลังเวลาเลิกงาน

"อือ ก็ไม่แย่" เขมนันท์ตอบพี่ชายระหว่างเซ็นเอกสารที่ดาริกานำเข้ามาวางไว้บนโต๊ะไปด้วย

"แล้วเป็นยังไงบรรยากาศภายในบริษัทของพี่ คงไม่ได้แย่เกินไปจนนายต้องฝืนใจทำมันใช่ไหม" ปรมัตถ์รู้ดีว่าน้องชายของเขาถึงจะเป็นคนพูดจาโผงผางดุดันจนบางครั้งเหมือนไม่รักษาน้ำใจคน แต่สำหรับเขาแล้วเขมนันท์ก็คือน้องชายที่ทำงานเก่ง ฉลาดและมากความสามารถ ถอดแบบมาจากพ่อของพวกเขาซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งคุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ป อย่างไม่ผิดเพี้ยน จนคนที่ได้รู้จักและเคยร่วมงานกับเขาต่างก็เอ่ยปากชื่นชมอยู่เสมอ

"อือ ค่อนข้างดี" เขมนันท์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ข้างในกลับรู้สึกเหมือนเลือดในกายเขากลับมาสูบฉีดอีกครั้งหลังจากได้เจอเธอคนนั้น คนที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พบกันอีกหลังจากถอดใจไปแล้วกลับได้มาพบกันที่นี่

"เฮ้ย! นายใช้คำว่าค่อนข้างดีได้นี่แสดงว่ามันโคตรดีเลยใช่ไหม" เสียงปรมัตถ์ตื่นเต้นยินดีเพราะคนที่มีมาตรฐานสูงทุกอย่างแบบเขมนันท์ การที่จะเอ่ยคำชมออกมาได้แต่ละทีนั้นคือเกินมาตรฐานของคนธรรมดาไปมาก

"แสดงว่าในบริษัทมีเรื่องถูกใจนายใช่ไหม"

ปรมัตถ์เอ่ยถามเพราะเขมนันท์ไม่เคยปล่อยให้ชีวิตมีเรื่องบังเอิญ ทุกอย่างในชีวิตถูกจัดวางไว้อย่างมีระเบียบแบบแผน เขาเป็นคนที่แข็งกระด้าง เด็ดขาดและมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงในทางธุรกิจ

มีเพียงคนเดียวที่เขมนันท์ยอมให้มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นในชีวิตก็คือคำพูดของแม่ของเขา...แม่เล็ก คุณกรองกาญจน์ คุณานนต์ แม่ของเขมนันท์ซึ่งคนทั่วไปรู้กันในนามของบ้านหมายเลขสองของตระกูลคุณานนต์

"อืม...ผมเจอของที่ผมตามหามานาน"

"ว่าแต่พี่โทรมามีเรื่องอะไรไหม ผมจะรีบเคลียร์งาน" เขมนันท์ผู้ไม่ชอบการสนทนาที่ยืดเยื้อมักจะตัดสายเขาเสมอเมื่อรู้สึกว่าเขาโทรมาแล้วไม่ได้มีเรื่องสำคัญ

"พี่เป็นห่วงความรู้สึกนาย พี่จะรีบหาย จะได้ไม่รบกวนนายนานเกินไป" ปรมัตถ์บอกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่เขารู้สึกผิดต่อน้องชาย แต่หลายต่อหลายครั้งมันก็ไม่ใช่ความผิดปรมัตถ์แต่มันเกิดขึ้นเพราะพ่อของเขา

"ไม่ต้องรีบ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเต็มใจที่ต้องทำหน้าที่แทนพี่"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก มันเป็นหน้าที่ของผม ของลูกชายบ้านหมายเลขสอง"เขมนันท์เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับตัดวางสายทันที

ปรมัตถ์วางสายน้องชายด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเสมอ เมื่อเขมนันท์เอ่ยปากพูดถึงลำดับของบ้าน ลำดับของฐานะซึ่งตัวเขาเองก็เลือกไม่ได้ นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อนที่คนเป็นพ่อมาบอกว่าจะให้เขาเปิดโปรเจคใหม่

สามเดือนก่อน...

"ผมอายุ 33 พ่อจะมาบังคับให้หมั้นเพื่อธุรกิจ?" ปรมัตถ์อดที่จะหงุดหงิดใส่ผู้เป็นพ่อไม่ได้ เมื่อได้ฟังเรื่องที่เขาเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระกับการที่จะต้องหมั้นหมายกับลูกสาวของบริษัทผู้รับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ที่กำลังเป็นที่ต้องการตัวของตลาดอสังหาริมทรัพย์ในขณะนี้

"ปอฟังพ่อก่อนสิลูก" แม่ของเขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ภายในใจของปรมัตถ์กำลังคุกรุ่นและหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

เมธาสิทธิ์การช่างกำลังเล่นลูกไม้กับคุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ป เพราะถือว่าตัวเองเป็นผู้รับเหมารายใหญ่ กลุ่มธุรกิจหมู่บ้านจัดสรรก็กำลังต้องการร่วมงานด้วยเพราะมีกำลังคนกำลังทรัพย์มากพอที่จะทำให้งานสำเร็จตามกำหนดการส่งมอบบ้านให้กับลูกค้า

"ปอก็รู้ว่าโปรเจคหมู่บ้านหรู โครงการ KNP ไพรเวซี่ บางนา เราต้องการความมั่นใจว่างานต้องส่งทันตามกำหนดเพราะกลุ่มลูกค้าเป็นกลุ่มไฮเอนด์ กำลังซื้อสูง เราต้องการเมธาสิทธิ์การช่าง เพื่อที่จะทำให้งานนี้เสร็จทันตามกำหนด" พ่อของเขาพยายามอธิบายเหตุผลให้ลูกชายเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังวางแผน

ในส่วนของปรมัตถ์เองก็พยายามที่จะเปิดใจฟังเหตุผลของผู้เป็นพ่อ แต่เขาก็ยังไม่สามารถที่จะทำใจให้ยอมรับได้

"แล้วถ้าเราเกี่ยวดองกัน ธุรกิจของพวกเราในอนาคตก็ยิ่งจะประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้นไปอีกนะลูก" แม่ของเขาพูดสนับสนุนความคิดพ่อ ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัด

คนที่ยังสนุกกับการทำงาน งานกำลังท้าทายความสามารถและกำลังประสบความสำเร็จ ชอบใช้ชีวิตแบบหนุ่มโสดและไม่ชอบฝืนใจตัวเองแบบเขามีหรือจะยอมเรื่องนี้ได้ง่ายๆ

"ผมไม่อยากทำครับ อย่ามาบังคับผม" ปรมัตถ์ผลุนผลันออกจากบ้านไปทันที

"ผมคงต้องใช้วิธีเดิมใช่ไหม ผมต้องทำร้ายจิตใจลูกชายอีกคนของผมอีกครั้งใช่ไหม" เขมชาติเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

ความจำเป็นเรื่องธุรกิจกำลังทำให้เขาต้องทำในสิ่งที่จะทำให้ลูกชายอีกคนซึ่งเกิดจากผู้หญิงที่เขารักมากแต่มาทีหลังต้องลำบากใจอีกครั้ง

เขมนันท์ลูกชายคนรองซึ่งมีนิสัยใจคอถอดแบบไปจากเขาทุกกระเบียดนิ้ว หากแต่มีหน้าตาที่ถอดแบบมาจากกรองกาญจน์ผู้เป็นแม่ทุกอย่าง

ตัวเขาใช้ชีวิตอยู่กับบ้านใหญ่หรือที่คนภายนอกเรียกกันว่าบ้านหมายเลขหนึ่งโดยมีคุณพิศมัยแม่ของปรมัตถ์เป็นหลัก แต่เขาก็ไม่เคยทอดทิ้งบ้านหมายสองผู้หญิงที่เขารักมากอีกคนกับลูกชายที่เป็นตัวแทนเขาทุกกระเบียดนิ้ว เขม เขมนันท์ คุณานนต์

เลยเวลาเลิกงานมาสักพักใหญ่ เขมนันต์เซ็นเอกสารบนโต๊ะเสร็จแล้ว เขาจึงเรียกให้ดาริกาเข้ามารับเอกสารกลับ เพื่อที่เขาจะได้ออกไปจากที่นี่เสียที

"วันนี้ขอบคุณมาก" เขารู้สึกประทับใจการทำงานอย่างมืออาชีพของดาริกาจนต้องเอ่ยปากชม

"ยินดีค่ะ" ดาริกายิ้มรับพร้อมกับหอบเอกสารที่เขมนันท์เซ็นเรียบร้อยขึ้นมา

"อ้อ! วันนี้ทีมขายไปเลี้ยงฉลองปิดยอดขายที่ Sugar Beat นะคะ" ดาริกาหันกลับมาบอกเจ้านายของเธอก่อนจะออกไปจากห้อง

@ Sugar Beat Pub

เขมนันท์เดินเข้ามาในร้านที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีเพราะร้านเหล้าแห่งนี้มีกันต์กวินซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นเจ้าของ ทุกครั้งที่มาร้านนี้เขาจะได้ที่นั่งในโซนวีไอพีเสมอ สำหรับคนที่ชอบความเป็นส่วนตัวแบบเขาซึ่งไม่ชอบความวุ่นวายแต่เมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็จะขออยู่ในมุมที่เป็นส่วนตัวมากที่สุด

"มึงมาถึงนานแล้ว?" เขาเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่เดินทางมาถึงก่อน

"แล้วกูมาถึงช้าได้? " หมอปกรณ์ผู้ซึ่งเป็นฝ่ายถูกตั้งคำถามแบบห้วนๆ ถามกลับพร้อมเรียวคิ้วเข้มยกขึ้นเป็นเชิงถามแบบกวนประสาท เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างเขมนันท์ไม่ชอบรอ

"กูยังไม่ได้พักเลย ออกตรวจคนไข้ทั้งวัน มึงก็บังคับให้กูมาดื่มเป็นเพื่อนอีก"

"แล้วทำไมถึงไม่ไปไนต์คลับของเราวะ กูจะได้แอบงีบได้ด้วย"

หมอปกรณ์หมายถึงไนต์คลับสุดหรูที่พวกเขากับกลุ่มเพื่อนอีกหลายคนที่เป็นชายหนุ่มรวมขันกันเปิดไนต์คลับสุดหรูซึ่งเป็นธุรกิจสีเทา เอาไว้สนองความต้องการในเวลาที่พวกเขาอยากมีความสุขแบบผู้ชายโดยมีผู้จัดการร้านสาวสวยคนเก่งเป็นคนบริหารงานและจัดหาเด็กสาวซึ่งเต็มใจรับงานพิเศษไว้ให้ลูกค้าของทางร้าน

"กูดีใจที่มีเพื่อนแบบมึง อยากกินอยากดื่มอะไรบอกผู้จัดการร้านเลยกูจ่ายเอง" เขมนันท์บอกเพื่อนสนิทพร้อมกับนั่งลงกวาดสายตาเข้าไปในร้านซึ่งผู้คนแน่นขนัดจนมองไม่เห็นคนที่คุ้นตาแม้แต่คนเดียว

"มึงมองหาใคร?" เมื่อหมอปกรณ์เห็นเขมนันท์มองเข้าไปในร้านด้วยความสนใจ ทำให้เขาพลอยต้องหันกลับไปมองด้วย

"เปล่า!"

เขาบอกเพื่อนไปแบบนั้น เขาไม่ได้อยากมาที่นี่เพราะรู้ว่าคืนนี้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นี่ เขาแค่อยากมาเพราะรู้สึกอยากมาดื่มกับเพื่อนสนิทในร้านพี่ชายของเขาเท่านั้น

"เดี๋ยวกูมา!!" หมอปกรณ์วางแก้วไวน์ลงแล้วรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเดินออกไปจากโต๊ะเหมือนคนรีบเร่ง

เขมนันท์มองตามหลังเพื่อนสนิทที่รีบลุกเดินออกไปจากโต๊ะ เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที เมื่อรู้ว่าคนที่หมอปกรณ์รีบเดินเข้าไปหาคือใคร

"พริมโรส"