เมียคุณแสนร้าย

ครืน! เปรี๊ยะ! เปรี้ยง!

"อื้อ! คุณคะ" เสียงหวานครางผะแผ่วแข่งกับเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ลั่นเปรี้ยงปร้างอยู่ด้านนอกห้องรับแขกในเพ้นต์เฮ้าส์สุดหรู ประกายแสงสว่างวาบจากลำแสงสีขาวยาวเป็นสายจากท้องฟ้าด้านนอกสาดเข้ามาเป็นครั้งคราวเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด นุ่มเนียนดั่งผิวเด็กที่ถูกฝ่ามือหนาตรึงสะโพกกลมมนไว้แน่นแล้วถาโถมสะโพกสอบเข้าหาอย่างบ้าคลั่งแข่งกับพายุด้านนอกของห้องรับแขกแบบกระจกหนารอบทิศเปฺิดม่านไว้โดยรอบ

"อื้อ! อ๊ะ โรส” เสียงทุ้มต่ำครางกระเส่าแข่งกับเสียงหวานที่ครวญครางบิดเร่าอยู่ใต้ร่าง ดอกบัวคู่งามปลายยอดสีชมพูสวยถูกริมฝีปากร้อนก้มลงกัดกินดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม สองมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มจับไหล่หนาไว้แน่น ยกสะโพกกลมมนขึ้นรับจังหวะถาโถมเข้าหาตามสัญชาตญาณเมื่อความเสียดเสียวจากลำเอ็นผิวสากระคายครูดเสียดสีกับโพรงอ่อนนุ่มเริ่มชะลอจังหวะหลังจากผ่านการร่วมรักมานานกว่าครึ่งชั่วโมง

ความคับแน่นบริเวณกลางกายกำลังจะเผาไหม้ร่างกายของเธอให้มอดไหม้ลงตรงนั้น สะโพกกลมมนแอ่นขึ้นสูงเพื่อส่งตัวเองทะยานแตะจุดสูงสุดของความปรารถนาที่ใกล้ถึงจุดระเบิด กลิ่นน้ำหอมของเขากรุ่นกลิ่นอบอุ่นแผ่กระจายเมื่ออุณหภูมิร่างกายเขาสูงขึ้นเพราะการขยับออกแรงกระแทกตอกตรึง เสียงครางถี่ๆ พร้อมเสียงลมหายใจกระชั้นของเขากำลังบ่งบอกว่าเขากำลังจะไปถึงจุดหมายเหมือนๆ กัน

สองมือเล็กเผลอไผลเลื่อนไปตรึงรั้งสะโพกสอบที่แน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อให้ดันเข้ามาลึกจนสุดพร้อมแอ่นสะโพกขึ้นสูงเพื่อรับให้เขาเข้ามาลึกยิ่งขึ้น ปลายท่อนเอ็นแข็งขึงบดคลึงกับจุดเสียวที่ซ่อนตัวอยู่ในโพรงอ่อนนุ่มจนร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความกระสันซ่าน มือเล็กจิกลงบนบั้นท้ายแกร่งแอ่นสะโพกขึ้นสูงเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อส่งตัวเองไปแตะขอบสวรรค์

"อื้อ! อ๊ะ อ้า คุณคะ!"

สะโพกกลมมนใต้ผ้าห่มหนานุ่มยกขึ้นสูงหากแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า กลางกายสาวร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผาหากแต่มิได้เสร็จสมเหมือนดั่งในฝัน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมและแผ่นหลังจนต้องลุกขึ้นนั่งบนที่นอน

"ฝันอีกแล้ว...เมื่อไหร่จะเลิกฝันสักทีนะ!"

ครืน! เปรี๊ยะ! เปรี้ยง!

ประกายฟ้าสว่างวาบลำแสงสีขาวลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาเป็นระยะ ฟ้าร้องฟ้าผ่าเสียงดังจนน่าหวาดหวั่น เสียงเม็ดฝนเทกระหน่ำตกกระทบหลังคาบ้านอย่างหนักไม่แพ้กัน มือเล็กดึงผ้าห่มออกไปแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ

พริมโรสเปิดก๊อกน้ำแล้วก้มลงหน้าอ่างใช้มือวักน้ำขึ้นมาลูบใบหน้าเพื่อคลายความร้อนรุ่มที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในเหมือนทุกครั้งที่เธอฝันถึงเขาคนนั้น

ความฝันที่สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ประหนึ่งว่ามันได้เกิดขึ้นเพียงไม่นานทั้งๆ ที่มันผ่านมาเป็นปีแล้ว ความฝันที่มันเกิดขึ้นซ้ำๆ ในห้องเดิมกับเขาคนนั้น ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเป่ารดข้างใบหูเล็ก เสียงครางกระเส่า เสียงครางเรียกชื่อเธอ 'โรส' หลายต่อหลายครั้งในคืนนั้น

กลิ่นกายที่หอมสะอาดเซ็กซี่แบบนั้นทำให้เธอใจสั่นทุกครั้งที่ได้กลิ่นผู้ชายที่เดินสวนกัน ถึงแม้จะนานๆ ทีจะเจอคนที่ใช้น้ำหอมกลิ่นนั้น แต่เธอกลับจำมันได้ไม่เคยลืมเลือน

มือเล็กที่เปียกชุ่มยกขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อ รสจูบที่อ่อนโยนและร้อนแรงในคืนนั้นยังคงชัดเจนไม่เคยจางหาย เขาคนนั้นเป็นใครตัวพริมโรสเองก็ไม่มีทางรู้ หรือไม่มีทางที่จะได้พบเจอกับเขาอีกในชีวิต

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไหร่เธอก็ไม่เคยลืมเขาแม้เพียงสักวัน เพราะความฝันที่มันเกิดขึ้นซ้ำๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาตอกย้ำให้เธอนึกถึงเขาอยู่เสมอ

โรส พริมโรส อิทธิการุณย์ อายุ 22ปี เป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว อาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็กๆ กับน้องสาวและพี่เลี้ยง พ่อของเธอเป็นถึงลูกชายคนเดียวของครอบครัวอิทธิการุณย์ ตระกูลผู้ดีเก่าแก่ตระกูลหนึ่งของเมืองไทย

แต่เธอกับน้องสาวซึ่งเกิดจากแม่ซึ่งมีฐานะเป็นเพียงนางบำเรอที่ถูกคุณผู้ชายของบ้านเด็ดดมแล้วปล่อยให้เธอกับน้องสาวเกิดมา หลังจากงานศพของแม่ซึ่งถูกจัดขึ้นในนามของบ้านอิทธิการุณย์ในฐานะแม่บ้านของตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงที่คนรู้จักของประเทศ วันนั้นคือวันสุดท้ายที่เธอกับน้องสาวเหยียบบ้านหลังนั้น

'โรสกับน้องมาลาคุณปรางค์ค่ะ'

'มีผู้ชายรับเลี้ยงรึ! ถึงได้มีเงินมากพอที่จะไปอยู่ข้างนอก แต่ก็อย่างว่าเชื้อแม่ของเธอมันแรง ใจง่ายยอมเป็นแม้กระทั่งนางบำเรอของคุณเล็กแถมยังปล่อยให้มีเธอสองคนเกิดมาอีก”

'ถ้าคุณปรางค์ไม่มีอะไรจะพูดแล้วโรสกับน้องขอลาเลยนะคะ'

'เพราะสิ่งที่คุณปรางค์พูดมา โรสฟังจนจำได้ขึ้นใจแล้วค่ะ'

'หึ! อวดดีเสียจริง หวังว่าคงจะไม่ซมซานกลับมาที่นี่ให้ฉันเห็นอีก'

พริมโรสถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน เธอย้ายออกจากบ้านอิทธิการุณย์มาเช่าบ้านหลังเล็กๆ ในซอยซึ่งอยู่ไม่ห่างจากถนนใหญ่มากนัก เพื่อความสะดวกสบายสำหรับตัวเธอเองและน้องสาว รวมไปถึงพี่ลำดวนพี่เลี้ยงคนสนิทของแม่ที่ดูแลช่วยเหลือกันมาตลอดระหว่างที่เธอยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น บ้านที่เธอจะไม่มีวันกลับไปเหยียบมันอีก

"พี่โรสจะไปทำงานแล้วเหรอคะ" เสียงใสจากน้องสาวในชุดนักเรียนมอปลายซึ่งกำลังตักข้าวต้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สร้างความเอ็นดูแก่พริมโรสผู้เป็นพี่สาวจนต้องเดินเข้าไปใกล้แล้วใช้มือลูบศีรษะเบาๆ

"วันนี้พี่รีบ ไม่ได้ทานข้าวเป็นเพื่อนลิลลี่นะ"

"แล้ววันนี้มีอาการอะไรผิดปกติไหม ลิลลี่ต้องรีบบอกพี่ทันทีนะ ห้ามปิดบังพี่เป็นอันขาด" พริมโรสย้ำน้องสาวระหว่างที่กำลังยกแก้วนมสดขึ้นดื่ม แล้วหยิบกล่องขนมปังปิ้งที่พี่เลี้ยงเตรียมไว้ให้ใส่กระเป๋าโท้ทเพื่อนำไปทานที่ออฟฟิศ

"ไม่มีค่ะ ถ้ามีหนูจะรีบบอกพี่โรสทันทีค่ะ" คัทลียารีบยิ้มหวานหันไปบอกคนเป็นพี่ ถึงแม้ว่าช่วงนี้เธอเองจะรู้สึกแปลกๆ หากแต่มันอาจจะเป็นแค่เพียงอาการก่อนที่รอบเดือนของเธอจะมาก็เป็นได้...เอาไว้ถ้าอีกวันสองวันเมนส์ไม่มาค่อยบอกพี่

ลิลลี่หรือคัทลียาเด็กสาวในวัย 17ปี รูปร่างผอมบางผิวค่อนข้างซีดเซียวเพราะเธอมีสภาวะเลือดจางมาตั้งแต่กำเนิด ระหว่างที่สองพี่น้องอาศัยอยู่ในบ้านอิทธิการุณย์ ได้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังด้วยความที่เป็นคนในบ้านของอิทธิการุณย์ซึ่งเหมาจ่ายค่ารักษากับโรงพยาบาลเป็นรายปีให้กับทุกคนภายในบ้าน

พอย้ายออกมาอยู่ข้างนอกกันสองคนพี่น้องทำให้ตัวคัทลียาเองมีความเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาแทนพี่สาวของเธอเองเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเทอมและค่าใช้จ่ายในการศึกษาของเธอเพราะได้รับเงินค่าเลี้ยงดูเป็นรายเดือนจากพ่อ แต่พี่สาวของเธอก็ต้องเป็นคนที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านทัั้งหมด

'พี่มีเงินมากพอที่จะดูแลลิลลี่ได้ แล้วพี่ก็ทำงานมีเงินเดือนแล้วด้วย ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านนะ มีเรื่องอะไรลิลลี่ต้องบอกพี่ทันที'

'แต่พี่โรสต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน ไหนจะค่ากินของพวกเราอีกล่ะคะ'

'เงินประกันชีวิตของแม่ที่เราได้รับมาก็มีมากพอที่เราจะอยู่ได้ไม่ลำบาก แถมพี่ก็ทำงานมีเงินเดือนแล้ว'

พริมโรสยังมีเงินก้อนอีกหนึ่งก้อนที่เธอหามันมาได้จากงานพิเศษ...งานพิเศษที่ทำให้เธอฝันร้ายมาตลอด...ฝันร้ายที่แสนเร่าร้อนและทรมานเธอด้วยพิษของความอยากใคร่ตามธรรมชาติที่ไม่มีวันได้รับการเติมเต็ม...ถ้าไม่ใช่เขาคนนั้น

'เลิกเป็นกังวลได้แล้วจ้ะ'

ถึงแม้พี่สาวของเธอจะเคยบอกไม่ให้เป็นกังวล แต่เธอก็ยังคงเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยเพราะรู้ตัวเองดีว่าโรคที่เธอเผชิญอยู่อาจจะต้องใช้เวลาในรักษาตัวไปตลอดชีวิต