7# ไม่มีสมาธิ

“โรส! ทางนี้จ้ะ”

พอออกจากห้องทำงานของเขมนันท์ ร่างกายของพริมโรสก็ร้อนรุ่มจนต้องเดินไปหยิบน้ำเปล่าแช่เย็นในห้องแพนทรี่ติดมือกลับมาที่แผนก และรู้สึกแปลกใจที่ทีมงานทุกคนกำลังยืนรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะของพี่ฝนทิพย์หัวหน้าฝ่ายขาย

“มีเรื่องอะไรเหรอพลอย” พริมโรสเข้าไปยืนข้างพิมพ์พลอยแล้วกระซิบถาม

“คุณเขมนันท์จะมาดูฝ่ายขายเองช่วงที่ท่านมารักษาการแทนคุณปรมัตถ์” พิมพ์พลอยหันมาตอบพริมโรสด้วยสีหน้าท่าทางตื่นเต้น

“เริ่มเมื่อไหร่เหรอ” พริมโรสถามออกไปด้วยความสงสัย ทำไมเขาถึงจำเพาะเจาะจงที่จะเข้ามาดูฝ่ายขายทั้งๆ ที่เขาแค่มาทำหน้าที่รักษาการแทนคุณปรมัตถ์เพียงชั่วคราวเท่านั้น

“ตั้งแต่วันนี้เลยจ้ะ เดี๋ยวพวกเราต้องเข้าประชุมกับท่านช่วงบ่ายนี้” พิมพ์พลอยชี้นิ้วไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของคุณฝนทิพย์ซึ่งเปิดอีเมลแจ้งประกาศเรื่องดังกล่าวค้างไว้

“เอาล่ะๆ ไปทานข้าวเที่ยงกันแล้วกลับมาเจอกันช่วงบ่าย” ฝนทิพย์ลุกขึ้นบอกกับทีม

“คงไม่มีอะไรมากหรอก คุณเขมคงเห็นว่าทีมเรามีความสำคัญกับบริษัทมากก็เลยอยากเข้ามาดูเอง”

“ตอนบ่ายเจอกันที่ห้องประชุมนะทุกคน”

เมื่อหัวหน้าบอกแบบนั้นฝ่ายขายทุกคนจึงแยกย้ายกันออกไปทานอาหารกลางวัน แต่พริมโรสกลับไม่รู้สึกหิวข้าวทั้งๆ ที่วันนี้ตั้งแต่เช้าเธอแทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้อง ขนมปังที่ตั้งใจจะทานพร้อมกับโกโก้ร้อนที่ไปชงมาก็ไม่ได้แตะ เพราะความตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องแพนทรี่ คนที่ไม่ได้คิดฝันว่าจะได้พบเจอแต่กลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับพนักงานในบริษัท

ร่างกายร้อนผ่าวเหมือนเป็นไข้อ่อนๆกลางกายฉ่ำชื้นจนปวดหน่วง เรียวขาสองข้างต้องบดเบียดเข้าหากันในบางครั้งเพราะเขาจงใจปลุกเร้ามันขึ้นมา

“คนเลว! คุณจงใจแกล้งโรส”

“ใครเหรอ” พิมพ์พลอยถือจานข้าวมาวางลงข้างพริมโรสถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ…ปะ เปล่าจ้ะ” พริมโรสรีบปฏิเสธทันทีพร้อมกับหัวเราะแก้เก้อ

“พี่ก้องมาแล้ว” พิมพ์พลอยหันมาสะกิดแขนของพริมโรสเมื่อเห็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีที่สุดในบรรดาพนักงานบริษัทถือจานข้าวพร้อมน้ำแตงโมปั่นและขนมขบเคี้ยวอีกหลายถุงเข้ามาทางโต๊ะที่เธอกำลังนั่งอยู่

“นี่ครับน้ำแตงโมปั่นของน้องโรส ส่วนนี่ขนมที่น้องพลอยชอบครับ” ก้องภพทำงานอยู่ฝ่ายการตลาด เขาเทียวมาขายขนมจีบให้กับพริมโรสตั้งแต่วันแรกๆ ที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่

“ขอบคุณค่ะพี่ก้อง แต่วันนี้โรสไม่ค่อยหิวค่ะ”

“อ้าว! ทำไมล่ะครับ นี่ของโปรดน้องโรสเลยนะ” ก้องภพสีหน้าละห้อยเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“พลอยกินแทนได้ไหมพี่ก้อง” พิมพ์พลอยเห็นว่าก้องภพรู้สึกแย่จึงรีบชิงพูดขึ้นมาเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น

“ได้ครับ น้องโรสเขาไม่อยากกิน พี่เสียใจแต่มีน้องพลอยกินแทนก็ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้นมานิดนึง” ก้องภพมองคนที่เขาแวะเวียนมาขายขนมจีบมานานนับปีตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ แต่เธอกลับไม่เคยให้ความหวังที่จะให้เขาเลื่อนสถานะจากเพื่อนร่วมงานไปเป็นอย่างที่เขาหวัง

“พี่ก้องคะ คืนนี้ทีมขายจะไปเลี้ยงกันที่ร้าน Sugar Beat ไปด้วยกันไหมคะ” พิมพ์พลอยไม่อยากให้ก้องภพเสียใจที่ถูกปฏิเสธจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

“จริงเหรอครับ แล้วน้องโรสไปด้วยไหม” ก้องภพมีสีหน้าท่าทางตื่นเต้นขึ้นมาทันที พร้อมหันไปถามคนที่เขาสนใจซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาตักอาหารในจาน...ไม่ใช่สิ! เขี่ยอาหารบนจานไปมาเสียมากกว่า วันนี้ พริมโรสดูไม่ร่าเริงเหมือนทุกวัน

“ไปค่ะ” พริมโรสหันมาตอบเขาพร้อมรอยยิ้มแล้วก้มหน้าทานอาหารในจานของเธอไปเงียบๆ

“วันนี้ช่วงบ่ายโมงทีมขายมีประชุมกับคุณเขม เราต้องรีบกลับเข้าไปออฟฟิศ ตอนเย็นเจอกันที่ร้านนะคะพี่ก้อง” พิมพ์พลอยบอกก้องภพพร้อมกับรีบทานอาหารตรงหน้าทันที

หลังจากเข้าห้องน้ำแปรงฟันเรียบร้อยแล้วหยิบลิปกลอสสีระเรื่อขึ้นมาเติมเพื่อให้ริมฝีปากชุ่มชื้นไม่แห้งแตก พริมโรสสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อลดความตื่นเต้นที่จะต้องเข้าประชุมกับเขมนันท์เป็นครั้งแรก หอบโน้ตบุ๊กเข้าไปในห้องประชุมพร้อมหัวใจเต้นแรง

ภายในห้องประชุมทีมงานฝ่ายขายนับสิบนั่งเรียงเป็นวงรีตามรูปโต๊ะประชุม พริมโรสต้องเข้าไปนั่งข้างหน้าเหมือนทุกครั้งจนกลายเป็นที่ประจำของเธอไปแล้ว ทุกครั้งที่เข้าประชุมเธอจะได้นั่งข้างหน้าติดกับพี่ฝนทิพย์ผู้จัดการทีมขายเสมอ

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นไปอีกเมื่อนึกได้ว่าที่เธอนั่งอยู่นั้นจะต้องเผชิญหน้ากับท่านประธานแบบไม่มีทางหลบเลี่ยง

ทันทีที่เสียงประตูห้องประชุมเปิดออกแล้วปิดลงเบาๆ กลิ่นน้ำหอมสดชื่นอันเป็นกลิ่นประจำตัวของเขาก็ลอยมาปะทะปลายจมูก มันยิ่งทำให้พริมโรสหายใจไม่สะดวก ทุกคนในห้องประชุมยืนขึ้นเมื่อเขมนันท์เดินผ่านเข้าไปด้านหน้าสุด

“ผมมีเวลาไม่มาก” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ หากแต่ฟังดูเต็มไปด้วยอำนาจ ทั้งห้องเงียบกริบเมื่อเขานั่งลงแล้วทุกคนในห้องก็ค่อยๆ นั่งลงเช่นกัน เพราะเป็นการพบกันครั้งแรกระหว่างทีมขายกับท่านประธานรักษาการแทนคนใหม่บรรยากาศจึงดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ

“เริ่มเลยครับ” สายตาคมสีนิลหันมามองคุณฝนทิพย์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ หากแต่มือน้อยที่วางอยู่บนตักกลับรู้สึกเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสได้ว่าเขาปรายตามองมาทางเธอก่อนจะพูดกับหัวหน้าของเธอ

นิ้วเรียวยาววางลงบนโต๊ะข้างหนึ่งอีกข้างวางบนแผ่นกระดาษสีขาวตรงหน้าเขา

เขาสวมเพียงเชิ้ตสีขาวซึ่งน่าจะเป็นตัวใหม่เพราะเมื่อเช้าเธอจำได้ว่าบริเวณอกเสื้อของเขามีรอยยับจากมือของเธอไปแล้ว

นิ้วเรียวยาววางบนกระดาษสีขาว เล็บมือถูกตัดสั้นดูสะอาดสะอ้าน ข้อนิ้วมือชัดจนเวลาที่มันครูดกับโพรงเนื้ออ่อนนุ่มฉ่ำชื้นสร้างความเสียดเสียวทรมานจนเธอต้องกัดริมฝีปากล่างไว้เพื่อกลั้นเสียงคราง

‘คุณคะ โรส’ เธอครางผะแผ่วเมื่อนิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้ามาในโพรงอ่อนนุ่ม ข้อนิ้วสากครูดสัมผัสกับเนื้ออ่อนด้านในสร้างความเสียวซ่านจนบั้นท้ายงอนงามยกลอยจากตักแกร่งเพื่อขยับเข้าหามันตามสัญชาตญาณเมื่อเขาค่อยๆ เพิ่มนิ้วเรียวยาวเข้ามาทีละนิ้ว

“โรสจ๊ะ”

"โรส!"

“คะ?”

พริมโรสสะดุ้งเมื่อพิมพ์พลอยโน้มตัวเข้ามากระซิบเรียกเธอพร้อมแตะข้อศอกเธอเบาๆ พริมโรสเงยหน้าจากนิ้วเรียวยาวที่กำลังเคาะลงแผ่นกระดาษสีขาวเบาๆ เหมือนเจ้าของมันกำลังใช้ความคิด

“นิ้วผมน่าสนใจมากกว่ารายงานการขายเหรอครับคุณพริมโ