6# ไม่มีความจำเป็น (NC++)

“ตกลงรับไหม?”

“ผมจ่ายเพิ่มสองเท่าหรือคุณต้องการมากกว่านั้น?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับเรียวคิ้วเข้มยกขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากหยักที่ยกขึ้นทำให้ พริมโรสรู้สึกว่าเขากำลังเห็นเธอเป็นเพียงแค่สินค้า

“ปล่อยโรสค่ะ” มือเล็กที่จับบนไหล่หนาสองข้างผลักเขาออกห่างแล้วดึงกระโปรงลง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นดวงตากลมโตแข็งกร้าว ริมฝีปากอิ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้มหยัน

“โรสอาจจะเคยทำงานแบบนั้นเพราะความจำเป็น แต่ตอนนี้โรสไม่มีความจำเป็นจะต้องทำงานแบบนั้นแล้วค่ะ”

พริมโรสบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบและใบหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากน้ำเสียงแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของเขา

“ฮึ! ผมติดใจความอวดดีนิดๆ ของคุณโรส”

“แต่คุณก็มีดีจนผมลืมไม่ลง ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ตามหาคุณมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา”

เขมนันท์เลื่อนเปิดประตูอีกฝั่งของห้องทำงานเข้าไปเป็นห้องนอนและห้องอาบน้ำที่พี่ชายของเขาออกแบบไว้อย่างสะดวกสบายสมกับที่เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง

เขาถอดชุดทำงานออกพร้อมขบกรามแน่นเมื่อความแข็งขึงจนปวดหน่วงกลางกายถูกกระตุ้นเร้าจากคนที่เขาปรารถนาที่สุด อยากจะระบายความอยากใคร่กับเธอมากที่สุด ร่างสูงเดินเข้าไปใต้ฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์เปิดน้ำเย็นให้สายน้ำราดรดเพื่อลดอุณหภูมิในกายที่กำลังแผดเผาจนตัวตนที่แข็งขึงปวดหน่วงแทบขาดใจ

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งวางไว้บนกำแพงอีกข้างกำรอบความเป็นชายที่แข็งขืนปวดหน่วง มือหนารูดรั้งลำเอ็นเพื่อปลดปล่อยความทรมานนั้น

“อื้อ! โรส” เสียงลมหายใจถี่กระชั้นพร้อมเสียงครางเรียกชื่อเธอคนนั้นเหมือนทุกครั้ง กลิ่นกายที่หอมหวานเหมือนกุหลาบที่กำลังแย้มกลีบส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ผิวกายขาวผุดผ่องเนียนละเอียดเหมือนกลีบอันบอบบางของมัน ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อรสชาติหวานลิ้นและดวงตากลมโตที่ส่งทอดมาที่เขาเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง

มือหนารูดชักรัวเร็ว เสียงครางต่ำเหมือนเสือที่พยายามปลดปล่อยตัวเอง เขาเร่งจังหวะเมื่อความเสียดเสียวใกล้ถึงจุดหมาย เสียงคำรามในลำคอพร้อมมือชักรูดรัวเร็ว สะโพกหนาหยัดไปข้างหน้าเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อลำเอ็นในมือหนากระตุกถี่รัวแล้วปลดปล่อยธาราสีขาวขุ่นออกไปพร้อมสายน้ำเย็นที่หลั่งรดลงมา

มือหนาทุบลงบนกำแพงปล่อยให้สายน้ำหลั่งรดลงบนศีรษะ เขาทรมานตัวเองเพราะผู้หญิงคนนั้นมานานแรมปี เพียงเพราะเขาปรารถนาเพียงเธอเท่านั้น

ตั้งแต่คืนนั้นมันเป็นเวลายาวนานเหลือเกินที่เขาเฝ้าตามหาเธอ หากแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววจนเขาถอดใจและปล่อยให้ตัวเองทนทุกข์ทรมานกับความอยากใคร่ตามธรรมชาติโดยไม่เคยแตะต้องผู้หญิงอื่นเลยหลังจากผ่านคืนเร่าร้อนกับเธอเมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมา

ความทรมานแสนสาหัสทางกายที่เขาทำกับตัวเองคือการที่จะต้องปลดปล่อยความอยากใคร่ด้วยตัวเองเมื่อร่างกายปรารถนา

ทั้งๆ ที่เพียงแค่เขาบอกลูกน้องให้หาผู้หญิงมาให้ก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย หากแต่เขากลับเลือกที่จะทรมานตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะหวังว่าสักวันจะได้พบกันเธออีกครั้ง

แต่เมื่อได้พบกับเธอหลังจากที่ถอดใจไปแล้ว ร่างกายเขาก็กลับมาเรียกร้องความต้องการอีกครั้งมันรุนแรงและเร่งเร้ายิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปยืนหน้าโพเดียมหน้าห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเพื่อแนะนำตัวกับพนักงาน สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องประชุมเพื่อสบตากับพนักงานในวงกว้าง

เขากวาดสายตาไล่เรียงจากฝั่งขวาของห้องประชุมไล่ลงไปกลางห้อง ท้ายห้อง วนกลับมาฝั่งซ้ายตรงกลางและแถวหน้าฝั่งซ้ายจนมาถึงตรงกลางแถวหน้าสุด

หัวใจเขากระตุกไหวจนสะดุดกับคำพูดที่กำลังปราศรัยต่อหน้าพนักงานทั้งบริษัทเมื่อสบสายตากับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาที่เขาด้วยความตื่นตระหนกและประหม่าเหมือนครั้งแรกที่พบกันในคืนนั้น

ดวงหน้ารูปไข่ที่สวยละมุนตาเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาจ้องมองไปที่เธอ มันทำให้เขาได้สติก่อนจะก้มลงเพื่อดูกระดาษตรงหน้าที่เตรียมมาเพื่อพูดกับพนักงาน

หัวใจเขาเต้นแรงจนเหมือนเลือดในกายกลับมาสูบฉีดเร็วแรงอีกครั้ง

“พนักงานแถวหน้าสุดคือแผนกอะไร” เขาเรียกดาริกาเลขาหน้าห้องมาสอบถามทันทีเมื่อกลับมาจากห้องประชุมบริษัทเมื่อเช้า

“ฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาของคุณเขมคะ” ดาริกาถามเพื่อความมั่นใจว่าเธอจะตอบคำถามของเขาด้วยความถูกต้อง

“ซ้าย”

“ฝ่ายขายค่ะ” ดาริกาตอบเขาด้วยความมั่นใจ

“คุณเขมต้องการข้อมูลเรื่องอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” ดาริกาคือเลขามือหนึ่งที่ทางพี่ชายของเขาชื่นชมอยู่เสมอ เธอคือเลขามืออาชีพที่ไว้ใจได้ทุกเรื่อง ทำงานได้ถูกต้องและตรงตามความต้องการของเจ้านายได้เป็นอย่างดี

“ผมขอข้อมูลของพนักงานหญิงที่นั่งแถวหน้าสุด เธอใส่ชุดสีครีมลายดอกไม้เล็กๆ”

“คุณเขม น่าจะหมายถึงโรส พริมโรส อิทธิการุณย์”

“หืม…อิทธิการุณย์? เธอเป็นอะไรกับบ้านอิทธิการุณย์”

“ดาจะรีบหาข้อมูลเพิ่มเติมให้ค่ะ” ดาริการับปากแล้วออกไปจากห้อง

เขมนันท์เดินออกจากห้องทำงานเพื่อออกไปดูว่าพนักงานแต่ละฝ่ายอยู่ตรงส่วนไหนของตึกบ้าง หากแต่ลึกๆ แล้วเขาต้องการไปดูว่าเธอคนนั้นนั่งทำงานอยู่ส่วนไหนของออฟฟิศ

เมื่อเดินออกมาจากห้องผ่านโต๊ะทำงานของดาริกาเลขาของเขา เธอกลับผายมือไปทางห้องแพนทรี่ทำให้เรียวคิ้วเข้มยกขึ้นด้วยความสงสัย

“คนที่คุณเขมอยากรู้จักอยู่ในห้องแพนทรี่ค่ะ” เสียงเลขาของเขาบอกพร้อมยิ้มให้เขาแล้วก้มหน้าทำงานของเธอ

เขมนันท์เปิดประตูเข้าไปข้างในแพนทรี่และปิดลงอย่างเบามือ เธอสวมชุดเดรสสั้นเหนือเข่าสีครีม ผมนุ่มดำขลับถูกถักเปียหลวมๆ ไปไว้ข้างไหล่ เรือนร่างกลมกลึงอ่อนช้อยดูบอบบางและอ่อนหวานจนอยากสอดแขนรอบเอวบางแล้วดึงเข้ามาแนบอก

คนที่กำลังใช้มือหยิบขนมปังเข้าปากแบบใจลอยไม่รู้ตัวว่ามีคนอื่นเข้ามาในห้อง เธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไร ขนาดเขาเข้ามายืนชิดข้างหลังเธอจนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ ลอยมาปะทะปลายจมูกจนเขาต้องสูดเข้าปอดด้วยหัวใจเต้นแรงแต่เธอก็ยังไม่รู้ตัวสักนิด

‘อุ๊ย!’

หัวใจเขาแทบหยุดเต้นเมื่อคนที่ร่างกายเขาโหยหามาแรมปีแนบชิดอยู่กับแผ่นอกแกร่ง เธอหันกลับมาโดยไม่ทันระวัง ขนมปังแผ่นใหญ่ยังคาอยู่ในปากเล็กที่คาบมันไว้ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมามองเหมือนลูกกวางตัวน้อย พวงแก้มเนียนละเอียดเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ

'ขะ ขอโทษค่ะคุณ คุณเขม คุณเขมนันท์' มือเล็กยกขึ้นหยิบขนมปังแผ่นใหญ่ที่คาบไว้ออกมาแล้วเอ่ยคำขอโทษพร้อมเรียกชื่อเขาแบบตะกุกตะกัก เธอเองคงกระดากปากเพราะในคืนนั้นเธอเรียกเขาว่า 'คุณ'

‘โรส’ เขาครางชื่อเธออยู่ในใจพร้อมหัวใจที่กลับมาสูบฉีดรัวแรงอีกครั้ง