4# ปากคุณเลอะ (NC++)

'หันหลังแบบนี้จะขึ้นให้ผมยังไง'

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ ออกไปทางหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเธอไม่ได้เรื่องและดูไม่เป็นมืออาชีพ ใบหน้าสวยปราศจากเครื่องสำอางเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยก่อนจะขยับเปลี่ยนไปนั่งคร่อมบนตักเขา

ดวงตากลมโตมองมาที่เขา แววตาวูบไหวเหมือนคนที่กำลังเขินอายแต่พยายามซ่อนมันไว้ แล้วแสดงออกมาให้เห็นว่าเธอมีดีและเก่งมากกว่าที่เขาเห็น กิริยาแบบนั้นทำให้เขารู้สึกถูกใจเป็นพิเศษ

ความสวยของเครื่องหน้าและรูปร่างที่สวยราวรูปปั้นชั้นสูง ผิวพรรณที่ขาวเนียนละเอียดเหมือนผิวเด็ก ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ปราศจากเครื่องสำอาง หากลูกน้องไม่ได้บอกว่าเธออายุ 21ปี เขาคงจะเข้าใจว่าเธอน่าจะอายุต่ำกว่า 18

'ถอดเสื้อให้ผม'

'ให้โรสใช้ปากให้ก่อนไหมคะ'

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามแสดงออกให้เขาได้เห็นว่าเธอไม่ใช่คนไร้เดียงสากับเรื่องบนเตียง ทำให้เขาต้องยอมเล่นไปตามบทที่เธอพยายามแสดงให้เห็น คืนนั้นเขารู้สึกสนุกเพราะคนที่ลูกน้องเขาส่งมาให้ถูกใจเขามากเป็นพิเศษ

เขาไม่ได้ตอบคำถามแต่เธอคนนั้นก็ลงไปนั่งบนพรมหนานุ่ม มือเล็กที่สั่นไหวค่อยๆ ดึงสายรัดของเสื้อคลุมสีเข้มเนื้อลื่นมือออกให้เขา ปล่อยให้ลำเอ็นที่แข็งขึงผงาดตั้งตรงหน้า

เขาเห็นดวงตากลมโตวูบไหวเพราะความตื่นตระหนกและประหม่า คงเป็นเพราะความใหญ่โตของเขาหรือเป็นเพราะเธอเคยเห็นมันเป็นครั้งแรกในขณะนั้นเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ

มือเล็กนุ่มนิ่มกุมรอบลำเอ็นส่วนโคนไว้ มืออีกข้างยกขึ้นปัดเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนขึ้นไปทัดใบหู กลืนน้ำลายลงคอก่อนจะก้มลงใช้ปลายลิ้นเล็กไล้เลียน้ำสีใสที่ซึมออกมาจากส่วนปลายเบาๆ เหมือนเด็กน้อยกำลังกินไอติมแท่งโปรด

เขมนันท์มองภาพนั้นด้วยความตื่นเต้น เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขามีความรู้สึกแบบนั้นเมื่อมีผู้หญิงมาปรนเปรอเขา ทุกคนที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่ทำให้เขาเสร็จสมจากความต้องการอยากใคร่ตามธรรมชาติ แต่คืนนั้นกลับต่างออกไป

'อมเข้าไปแล้วทำเหมือนเวลากินไอติม ระวังอย่าให้โดนฟัน' เขาออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าเธอยังคงกล้าๆ กลัวๆ ไม่เหมือนกับตอนแรกที่ดูเก่งกาจเสียเหลือเกิน

เพียงแค่มือเล็กกำส่วนโคนไว้แน่นก็ทำให้เขมนันท์ถึงกับขบกรามแน่น มือหนาปัดเส้นผมที่หล่นลงมาทาบทับดอกบัวคู่งามออกไปไว้ด้านหลัง ผมหนานุ่มสีน้ำตาลอ่อนถูกฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่วเบา ริมฝีปากเล็กอ้าออกกว้างแล้วอมส่วนปลายหยักหัวบานสีระเรื่อไว้ ลิ้นเล็กไล้เลียแล้วดูดมันเบาๆ

ความคับแน่นที่รัดรอบตัวตนของเขาถูกรูดรั้งจากโคนช้าๆ ออกมาจนสุดแล้วดันมันลงไปจนสุดซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยริมฝีปากเล็กๆ นั้น

'อื้อ! โรส' นึกไม่ถึงว่าคนที่เขาคิดว่าจะไม่เก่งเรื่องบนเตียง หากพอตัวตนของเขาเข้าไปในโพรงปากที่เปียกชื้นจะทำให้เขาสุขสมได้มากถึงเพียงนั้น

ริมฝีปากเล็กรัดแน่นเพราะความใหญ่โตของเขามันแน่นจนคับปากเล็กๆ นั้น เธอห่อปากได้เพียงเล็กน้อยความใหญ่โตของเขาก็คับแน่นแล้วรูดขึ้นรูดลงช้าๆ ยิ่งเธอเร่งจังหวะเร็วขึ้นยิ่งสร้างความเสียวซ่านจนเขาต้องครางออกมาด้วยความพึงพอใจ

'เร็วขึ้นอีก' เขาออกคำสั่งเมื่อความคับแน่นที่กำลังรูดรั้งสร้างความเสียวซ่านปวดหน่วงจนเขาต้องครางออกมา เขมนันท์เงยหน้าขึ้นมองเพดานความเสียดเสียวจากโพรงปากที่เปียกชื้นออกแรงรูดรั้งขึ้นลงถี่รัวแล้วดูดตัวตนเขาแรงๆ จนสุดจะต้านทานได้อีก

‘อื้อ โรส’

มือหนากดศีรษะเล็กลงแล้วหยัดสะโพกขึ้นสูง ครางออกมาเพื่อระบายความเสียวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยธาราสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็กจนล้น

เขาเห็นเธอสำลักเพราะความยาวของลำเอ็นเข้าไปลึก เมื่อความซ่านกระสันถึงจุดที่ต้องการปลดปล่อย

'โรสไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ'

'ปากคุณเลอะ เดี๋ยวผมเช็ดให้'

เขาไม่ยอมปล่อยเธอไปแต่กลับยกตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง มือหนาตรึงคางเล็กไว้น้ำรักสีน้ำนมเลอะเปรอะเปื้อนริมฝีปากอิ่มสีแดงที่บวมเจ่อเพราะผ่านการใช้งานอย่างหนัก มือหนาบีบกรามเล็กเบาๆ ก่อนจะส่งเรียวลิ้นร้อนลากไล้เข้าไปในโพรงปากเล็กแล้วกวาดเลียทำความสะอาดรอบริมฝีปากและข้างในโพรงปากเล็กจนหมดสิ้น

เขายิ่งถูกใจเธอมากขึ้นไปอีกเมื่อคนอวดดีบนตักสั่นเทา เพราะริมฝีปากและเรียวลิ้นของเขาที่ไล้เลียไปทั้งโพรงปากและรอบๆ ริมฝีปากของเธอ

ก๊อก! ก๊อก!

"คุณเขมคะมีแขกมาพบค่ะ" เสียงดาริกาดังขึ้นมาจากทางหน้าประตูห้องช่วยดึงสติเขาให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง

"ให้เข้ามา" เขมนันท์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับออกไป

พราวหรือพราวชิตา เมธาสิทธิ์ อายุ 25ปี ดาราสาววัยรุ่นลูกสาวเจ้าธุรกิจผู้รับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ระดับประเทศซึ่งถูกสั่งให้หมั้นหมายกับเขาเพียงเพราะเขาคือลูกชายคนรองที่เกิดจากคนละแม่กับพี่ชายของเขา ทุกเรื่องที่ปรมัตถ์ลำบากใจจะตกเป็นหน้าที่ของเขาเสียทุกครั้ง

"พี่เขมขา วันนี้มารับงานวันแรก เราไปฉลองกันสักหน่อยดีไหมคะ" พราวชิตาเดินตรงเข้ามานั่งลงบนตักเขาสองแขนเรียวยกโอบรอบลำคอเขาก่อนจะส่งสายตาออดอ้อนมาให้

"ผมต้องเคลียร์งาน มีหลายอย่างที่ผมจะต้องทำ" เขาตอบคู่หมั้นสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมดันตัวเธอออกไปจากตักเบาๆ

"ทำไมคะ เมื่อไหร่พี่เขมจะเลิกทำเหมือนรำคาญพราวสักทีคะ ตั้งแต่หมั้นกันมาจะครบสามเดือนแล้วพี่เขมยังไม่เคยพาพราวไปทานข้าวหรือไปเที่ยวเหมือนคนที่เป็นคู่หมั้นเขาทำกันเลยนะคะ" พราวชิตาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันที

“แล้วที่เรื่องการหมั้นของเราต้องเก็บเป็นความลับ พราวยังไม่เห็นจะเข้าใจสักนิดว่า จะให้เก็บเป็นความลับไปทำไมคะ”

“พ่อของคุณบอกว่ามันจะกระทบกับชื่อเสียงในวงการของคุณ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ไม่จริงค่ะ! พี่เขมเองนั่นแหละที่ไม่อยากเปิดเผยเรื่องนี้ ทำไมคะ! หรือว่าพี่เขมมีคนคบมาก่อนที่เราจะหมั้นกันคะ”

"เราหมั้นกันเพราะอะไรคุณก็รู้อยู่แก่ใจ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของคุณขู่ คุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปว่าจะไม่ยอมเซ็นสัญญาก่อสร้างโครงการหมู่บ้านหรูที่บางนา ผมกับคุณไม่มีทางได้หมั้นกันหรอก" เขมนันท์เริ่มหมดความอดทนกับการถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัว นั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

"พูดอะไรระวังไว้หน่อยก็ดีนะคะพี่เขม ถ้าพี่เขมยังพูดและทำเหมือนไม่รักษาน้ำใจพราวแบบนี้ พราวจะไม่ยอมปล่อยให้พี่เขมทำแบบนี้กับพราวอีกแน่"

"ฮึ! ขู่เก่งไม่ต่างจากพ่อของคุณ"

"พราวไม่ได้ขู่ค่ะ แต่พี่เขมรอฟังข่าวได้เลย รับรองว่าพี่เขมได้ออกสื่อทุกแพลตฟอร์มแน่ค่ะ"

พราวชิตาบอกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องทำงานเขา เขมนันท์ขบกรามแน่นเขาจะต้องอดทนกับเรื่องนี้ไปจนงานก่อสร้างโครงการหมู่บ้านหรูของบริษัท คุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปเสร็จสิ้น พร้อมส่งมอบงานซึ่งนั่นหมายความว่ามันอาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่

ทุกวันบนโต๊ะทำงานของเขาจะต้องมีดอกกุหลาบสีขาวช่อโตจัดไว้ในแจกันเสมอ มันคือตัวแทนแห่งความหอมหวานที่เขาได้ชิมรสหวานของมันเมื่อหนึ่งปีมาแล้ว แต่พอเขาติดใจรสชาติหวานหอมของมันกลับไม่มีทางได้ลิ้มรสมันอีก

"โรส"

มือหนารองใต้กลีบกุหลาบดอกตูมส่งกลิ่นหอมหวาน ดึงมันออกมาจากแจกันแล้วก้มลงจูบบนกลีบดอกแสนบอบบางนั้น เขาตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดินหลังจากคืนนั้นจนเวลาล่วงเลยมานานนับปี แต่เขากลับไม่รู้มาก่อนว่าเธออยู่ใต้จมูกเขานี่เอง

คุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ป สำนักงานใหญ่ที่เขาแทบจะไม่เคยเหยียบเข้ามาที่นี่หากไม่มีความจำเป็น ถ้าแม่ของเขาไม่เอ่ยปากขอให้เข้ามารับหน้าที่รักษาการแทนระหว่างที่พี่ชายต่างมารดาเข้ารับการผ่าตัด เขาคงไม่มีโอกาสได้พบดอกกุหลาบที่เขาเฝ้าตามหา