3#รสชาติดีไม่เปลี่ยน

ภายในห้องประชุมใหญ่ผู้คนนับร้อยเงียบสนิท สายตาทุกคู่จ้องมองไปยังโพเดียมหน้าห้องประชุมใหญ่

ตึก! ตึก!

บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน หากแต่พริมโรสกลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง มือเย็นเฉียบแต่กลับชื้นไปด้วยเหงื่อ

ร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา ในชุดสูททันสมัยสีดำเข้มข้างในเป็นเชิ้ตสีขาวพร้อมเนกไทสีดำก้าวออกมายืนข้างหน้าห้องประชุม เขาวางกระดาษในมือลงบนโพเดียมหน้าห้องแล้วกวาดสายตาอันคมกริบมองไปยังพนักงานที่นั่งอยู่ในห้องนั้นทีละฝั่งช้าๆ อย่างใจเย็น ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ จากฝั่งขวาวนมาฝั่งซ้าย และวนมาถึงแถวหน้าสุด

หัวใจของพริมโรสแทบหยุดเต้นเมื่อสายตาสีนิลคู่นั้นหยุดลงที่เธอแค่เพียงชั่วครู่ แต่สำหรับความรู้สึกของพริมโรสมันกลับยาวนานมากพอที่จะทำให้ริมฝีปากอิ่มของเธอสั่นจนต้องกัดเอาไว้

"ผมเขมนันท์ จะมารักษาการแทนคุณปรมัตถ์จนกว่าท่านจะหายดีจากการผ่าตัด"

"ระหว่างนี้ผมหวังว่าเราจะร่วมงานกันได้อย่างดี ไม่มีอุปสรรคใดๆ ที่จะทำให้การดำเนินงานของคุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปเกิดปัญหา"

"ตัวผมเองอยากจะทำหน้าที่นี้ให้ดี อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับคุณปรมัตถ์”

“หวังว่าทุกคนจะให้ความร่วมมือเพื่อให้งานของ คุณานนต์ พร้อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปยังคงรักษาระดับผลประกอบการไตรมาสต์หน้าไว้ หรือได้มากกว่าไตรมาสต์นี้"

"ขอบคุณครับ"

น้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูเด็ดขาด มีอำนาจและมั่นใจในตัวเองสูงทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทได้ยินเพียงเสียงของเขา แต่พริมโรสกลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เหมือนกำลังจะระเบิดออกมานอกอก

หนึ่งปีที่ผ่านมาเธอพยายามลืมเขาหากแต่กลับไม่มีวันไหนที่ไม่นึกถึง ความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในห้องเดิมกับบทรักอันเร่าร้อนที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาแม้เพียงชั่วคืนหากแต่เวลาอันยาวนานแรมปีกลับไม่ได้ช่วยให้เธอลืมเขาได้เลย

‘โรส’

เสียงครางทุ้มต่ำพร้อมกับลำเอ็นแข็งขึงครูดเสียดกับโพรงอ่อนนุ่มช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดไปทั่วทุกส่วนบนเรือนร่างที่เปล่าเปลือย ริมฝีปากร้อนที่จูบไปทั่วทุกอณูผิว

"โรส!"

"อุ๊ย!" พริมโรสสะดุ้งเมื่อมือของพิมพ์พลอยแตะหลังมือที่เย็นเฉียบของเธอเบาๆ หลังจากพยายามเรียกเธอหลายต่อหลายครั้ง

"ความหล่อของคุณเขมทำให้โรสเคลิ้มไปเลยเหรอจ๊ะ”

“ปะ เปล่านะ!” พริมโรสรีบปฏิเสธทันทีพร้อมผิวแก้มอุ่นขึ้น

"ประชุมเสร็จแล้วกลับไปทำงานได้แล้วจ้ะ" พิมพ์พลอยหัวเราะชอบใจที่เห็นพริมโรสแก้มแดงเพราะความเขิน

“คุณเขมหล่อมากเลยเนอะ แถมยังเท่สุดๆ ไปเลย" พิมพ์พลอยพูดอย่างอารมณ์ดีระหว่างเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน

พริมโรสไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเขาหากแต่ร่างกายของเธอร้อนผ่าวเหมือนคนกำลังเป็นไข้อ่อนๆ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เพราะวันนี้ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าพริมโรสจึงหยิบกล่องขนมปังเข้าไปในห้องแพนทรี่ของออฟฟิศเพื่อไปชงโกโก้ร้อนทานคู่กับขนมปัง

ห้องแพนทรี่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงานของคุณดาริกาเลขาของท่านประธานมากนักทำให้พนักงานส่วนใหญ่เลี่ยงที่จะไปใช้แพนทรี่อีกฝั่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากบริเวณห้องท่านประธาน

แต่วันนี้พริมโรสรู้สึกหิวเพราะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า เธอจึงเลือกที่จะมาใช้ห้องแพนทรี่ฝั่งนี้แทน

ผู้ชายคนนั้นทำให้จิตใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือเล็กหยิบขนมปังปิ้งทาแยมสตอเบอรี่ที่พี่เลี้ยงเตรียมให้แต่เช้าเข้าปากอย่างเลื่อนลอย ในหัวมีแต่เสียงและภาพของเขา

เสียงทุ้มที่กล่าวต่อหน้าพนักงานในห้องประชุมของบริษัทยิ่งทำให้น้ำเสียงที่เขาพูดกับเธอในคืนนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก

'ถอดเสื้อคลุมออกแล้วมานั่งนี่'

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเพ้นต์เฮาส์สุดหรูเข้าไป แล้วเดินมาหยุดยืนกลางห้องรับแขกซึ่งเปิดไฟไว้เพียงสลัว เขาสวมชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวยาว ในมือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้สีเหลืองอำพัน

พริมโรสชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูเอาแต่ใจออกคำสั่งแบบนั้น หากแต่คืนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะโต้แย้งจึงค่อยๆ ถอดชุดคลุมสีดำผ้าลื่นมือออกแล้วเดินเข้าไปวางมันลงบนโซฟาข้างๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เขา

ชุดนอนแบบกระโปรงลูกไม้เนื้อนุ่มลื่นบางเบาสีแดงสุดเย้ายวนดูเปลือยเปล่ามากขึ้นเมื่อสายตาสีนิลจ้องมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

พริมโรสรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าจนมือเย็นเฉียบ หากแต่เมื่อรู้ว่าเธอมาที่นี่ด้วยเหตุผลอันใดจึงสูดลมหายใจเข้าแล้วเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกความมั่นใจของเธอคืนมา

'ถอดชุดนอนออก'

แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ วิวด้านหลังโซฟาในยามค่ำคืนของเพนต์เฮาส์ชั้นที่ 31 มีประกายแสงจากฟ้าแลบแปลบปลาบสว่างวาบเข้ามาในห้องเป็นระยะเพราะด้านนอกฝนกำลังตกหนัก

มือเล็กปลดสายชุดนอนสองข้างลงจากไหล่บางปล่อยให้มันไหลลงไปกองที่ปลายเท้าเผยเรือนร่างกลมกลึงขาวเนียนราวรูปปั้นเนื้อดี อกอิ่มสองข้างตั้งเต้าชูชันมีเพียงเส้นผมยาวนุ่มสลวยสีน้ำตาลอ่อนปกปิดมันไว้ได้แค่เพียงบางส่วน

'ขึ้นให้ผมหน่อย'

เสียงทุ้มนุ่มออกคำสั่งอีกครั้ง พริมโรสยังไม่เคยและยังไม่คุ้นกับเจ้าของเสียงเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิด แต่ด้วยความเขินอายจึงทำได้แค่เพียงเข้าไปนั่งซ้อนทับลงบนหน้าขาแข็งแรงของเขา

พริมโรสได้ยินเหมือนเขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่ด้วยความตื่นเต้นและประหม่าจึงได้แต่นั่งตัวแข็งอยู่บนหน้าขาแข็งแรงแบบนั้น

'หันหลังแบบนี้จะขึ้นให้ผมยังไง'

"อุ๊ย!"

คนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสะดุ้งเมื่อหันหลังกลับอย่างรวดเร็วเพื่อกลับไปหยิบแก้วเครื่องดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้องแพนทรี่ ขนมปังที่กัดไว้ในปากชนเข้ากับอกเสื้อสูทเนื้อดีราคาแพง

กลิ่นน้ำหอมที่อยู่ในความทรงจำมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาลอยมาปะทะปลายจมูก มือหนาสองข้างประคองเอวบางไว้กันล้ม ร้อนราวกับไฟนาบผ่านเนื้อผ้านุ่มนิ่มลายดอกไม้สีครีมเข้ามา

ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าพร้อมกลั้นหายใจไม่อยากได้กลิ่น ไม่อยากให้เขารู้ว่ามือสองข้างที่ประคองเอวบางอยู่นั้นกำลังทำให้เธอรู้สึกร้อนเหมือนโดนนาบด้วยถ่านร้อน หัวใจดวงเล็กเต้นแรงจนเหมือนมันจะหลุดออกมาข้างนอก

"ขะ ขอโทษค่ะคุณ...คุณเขมนันท์" มือเล็กยกขึ้นจับขนมปังในปากไว้ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกไป

มือเล็กนุ่มนิ่มยังคงสั่นไหวไม่เปลี่ยนเมื่อพยายามปัดเศษขนมปังที่เลอะบนอกเสื้อสูทออกให้เขา

เธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด...ดวงตากลมโตที่มองเขาอย่างถือดีนิดๆ หากแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่าไม่ต่างจากคืนนั้นที่เขาจำได้ติดตา มีเพียงผมหนานุ่มที่เปลี่ยนไปจากสีน้ำตาลอ่อนมาเป็นสีดำขลับ

"ระวังหน่อย หันหลังแบบนี้จะมองเห็นผมได้ยังไง" เสียงทุ้มบอก ดวงตาสีนิลดำมืดจ้องมองลงมาพร้อมกับริมฝีปากหยักได้รูปยกขึ้นเล็กน้อย มือหนาสองข้างที่ร้อนดั่งไฟกดลงบนสะโพกกลมกลึงอย่างยั่วเย้าความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วเรือนกาย

"ปากคุณเลอะ ผมจะเช็ดให้"

“ยะ อย่านะคะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น

นิ้วโป้งร้อนไล้แตะกลีบปากล่างแผ่วเบา ก่อนจะขยับมันเข้าไปไล้ด้านในที่ฉ่ำชื้น ริมฝีปากอิ่มอ้าปากอมมันไว้แล้วดูดเบาๆ อย่างเผลอไผล ดวงตากลมโตหลับลงมองเห็นเพียงขนตาหนาเป็นแพทาบทับลงไปบนพวงแก้มอิ่มที่แดงจัด

“โรส”

ลมหายใจผ่าวร้อนเป่ารดข้างแก้ม ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงบนกลีบปากอิ่มแล้วเม้มเบาๆ อย่างยั่วเย้า เขาถอดถอยนิ้วออกไปแล้วบดเคล้าริมฝีปากลงมา เรือนกายของพริมโรสผ่าวร้อนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะของลมหายใจที่หอบสั่น

“อื้อ” มือเล็กที่ขยุ้มแขนเสื้อสูทเนื้อดีของเขาไว้แน่น คลายออกเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกไป

“รสชาติดีไม่เปลี่ยน”

เสียงทุ้มบอกพร้อมริมฝีปากหยักยกขึ้นสายตาคมจ้องมองมา พริมโรสผละออกจากอกเขา แล้วหยิบกล่องขนมปังที่เหลือพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มรีบเดินออกไปจากห้องแพนทรี่ทันที

“คุณทำให้ผมติดใจ”

แป้งขนมปังที่เลอะริมฝีปากอิ่ม ช่างบางเบาและยั่วยวนเสียจนเขาต้องก้มลงไปใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นทำความสะอาดให้เธอเหมือนคื