11#อยากคุย

พริมโรสเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยเข้ามาใช้มัน ถึงแม้ว่าคืนนี้เธอจะกลับมาที่นี่ในฐานะที่แตกต่างจากคืนนั้น แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าที่เขาพาเธอกลับมาที่นี่คืนนี้มีความหมายว่าอย่างไร

เธออาบน้ำสระผมอย่างพิถีพิถันหากคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นเธอก็อยากทำมันด้วยความเต็มใจและอยากทำให้ตัวเองมีความสุขหลังจากที่ทนทรมานกับความฝันมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

พริมโรสเดินออกมายังบริเวณห้องรับแขกพร้อมชุดคลุมเนื้อนุ่มสีขาว ผมนุ่มหอมสะอาดที่เพิ่งเป่าให้แห้งถูกม้วนเกล้าไว้กลางศีรษะด้วยโดนัทผ้าไหม

เขมนันท์ไม่ได้นั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนคราวก่อน เขายืนหันหลังให้เธอแล้วทอดสายตามองออกไปข้างนอกจากตึกสูงชั้นที่ 31 ท้องฟ้าในยามดึกกำลังครึ้มฟ้าครึ้มฝนได้ยินเสียงฟ้าคำรามเสียงดังมาเป็นระยะ ประกายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ห่างออกไป เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวแบบเดียวกันกับเธอ ปลีน่องเรียวยาวโผล่พ้นชายผ้าเนื้อนุ่มออกมาดูเซ็กซี่น่ามอง

เขาหันกลับมาเมื่อรู้ว่าเธอมายืนอยู่ข้างหลัง ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาช้าๆ แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้ามือหนาเอื้อมมาดึงโดนัทผ้าไหมเนื้อลื่นที่รัดผมไว้ออก กลิ่นหอมละมุนจากแชมพูฟุ้งกระจายพร้อมๆกับเรือนผมหนานุ่มแผ่คลุมไหล่

หัวใจของพริมโรสสั่นไหวเมื่อเขาเอื้อมมือมาปัดเส้นผมที่ตกลงมาปิดข้างแก้มออกไปทัดหูไว้อย่างเบามือ

“โรส” เสียงทุ้มที่ฝันถึงมาตลอดเอ่ยขึ้นยิ่งทำให้หัวใจของพริมโรสสั่นไหว ร่างกายของเธอปรารถนาในตัวเขา ความโหยหาในบทรักที่เร่าร้อนคืนแล้วคืนเล่าที่ได้เพียงฝันทำเธอทรมานจนเรือนกายผ่าวร้อน

“คุณคะ” สายตาออดอ้อนและริมฝีปากอิ่มที่เผยอเล็กน้อยนำความรู้สึกปวดหน่วงกลางกายกลับมาทรมานเขาอีกครั้ง

ฝ่ามือหนาตรึงคางเล็กไว้ นิ้วโป้งไล้ลงบนกลีบปากอวบอิ่มฉ่ำชื้น ทั้งสองสบตากัน กลิ่นหอมสดชื่นจากสบู่หลังอาบน้ำโชยมาจากกายแกร่ง

เขมนันท์โน้มตัวลงมาใกล้แตะริมฝีปากร้อนลงบนแก้มอิ่ม จมูกเล็ก เลื่อนลงมายังริมฝีปากอิ่มพร้อมเม้มกลีบปากฉ่ำชื้นเบาๆ ยิ่งทำให้การหายใจของพริมโรสถี่กระชั้นขึ้น หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อคลุมยกขึ้นลงตามจังหวะของลมหายใจ

“คุณเขมมีอะไรจะคุยกับโรสหรือคะ” พริมโรสเอ่ยถามออกไปก่อนที่อารมณ์ร้อนรุ่มข้างในจะทำให้เธอไม่มีโอกาสได้ถาม

"โรสทำให้ผมติดใจ ผมอยากได้โรส"

"ผมมีข้อเสนอ" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเหมือนเด็กตัวโตนิสัยเอาแต่ใจที่กำลังอยากได้ของเล่นชิ้นใหม่

"ข้อเสนออะไรคะ" คิ้วเรียวงามยกขึ้นเล็กน้อย

"กลับมารับงานแลกกับการรักษาตัวของน้องสาวโรสในโรงพยาบาลเดิมและหมอคนเดิมที่เคยทำการรักษา"

"คุณเขม!" ปลายคางเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อย เขารู้เรื่องน้องสาวเธอโดยที่ตัวเธอเองยังไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แม้แต่เพื่อนที่ทำงานก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้

"น้องสาวโรสต้องการหมอที่เก่งและโรงพยาบาลที่ดีเพื่อทำการรักษาอย่างต่อเนื่อง"

"คุณทราบเรื่องนี้ได้ยังไงคะ"

พริมโรสเดินออกไปยืนใกล้ผนังกระจกหนาสายตาทอดมองวิวข้างนอกสีดำมืด แต่ยังพอมีแสงสีจากหลอดไฟตามตึกสูงให้เห็นตัดกับสีดำมืดของท้องฟ้าในเวลาฝนกำลังจะตก เสียงฟ้าร้องโครมครามใกล้เข้ามาสลับกับประกายฟ้าที่สว่างวาบเป็นระยะ...เหมือนคืนนั้น

"ผมสัญญาว่าจะออกค่ารักษาทั้งหมดให้จนกว่าน้องสาวโรสจะหายหรือดีขึ้น" เขมนันท์เดินเข้ามายืนข้างๆ พิมพ์โรส

"ยังไม่ต้องให้คำตอบผมตอนนี้ก็ได้" เสียงทุ้มบอกพร้อมหันหลังไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่เขาเคยนั่งเมื่อคราวก่อน

พริมโรสครุ่นคิดอย่างหนัก เขมนันท์รู้จุดอ่อนของเธอพร้อมยื่นข้อเสนอในสิ่งที่เธอกังวลและปรารถนาอยากได้ คัทลียาต้องการหมอเพื่อทำการรักษาอย่างต่อเนื่อง

และตัวเธอเองก็อยากจะให้น้องสาวได้เข้ารับการรักษาอย่างสะดวกสบายเหมือนเมื่อก่อน ถึงแม้ว่าคัทลียาเองจะไม่เคยปริปากบ่นเวลาที่จะต้องไปรอรับการรักษาจากคุณหมอในโรงพยาบาลรัฐบาลแทบทั้งวันก็ตาม

เงินเดือนอันน้อยนิดที่ถือว่าเป็นค่าเลี้ยงดูที่ได้รับจากผู้เป็นพ่อซึ่งไม่ได้ไยดีกับเธอและน้องสาวก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้พริมโรสพาน้องไปรับการรักษาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังได้เหมือนเมื่อก่อน

'ลิลลี่จะหายขาดได้ไหมคะพี่หมอ' เธอจำได้ว่าเคยถามหมอปกรณ์ซึ่งสนิทสนมกันและเป็นหมอที่ดูแลคนในบ้านอิทธิการุณย์มานาน

'มันต้องใช้เวลาและการรักษาอย่างต่อเนื่อง พี่จะดูแลลิลลี่ให้เอง โรสไม่ต้องห่วง'

ดวงตากลมโตพร้อมกับสายตาที่แน่วแน่มองตรงไปข้างหน้า ปลายคางเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยพร้อมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อน

"ตกลงค่ะ โรสรับข้อเสนอของคุณ" พริมโรสเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงที่หลับตากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เขาและเธอคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

ดวงตาสีนิลดำมืดวูบไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปยกขึ้น พร้อมกับเอียงศีรษะเป็นเชิงบอกให้เธอเข้าไปใกล้ๆเขา

"แต่โรสจะมั่นใจได้ยังไงคะว่าคุณจะดูแลและรับผิดชอบค่ารักษาน้องสาวโรสจนกว่าจะหาย"

พริมโรสเดินเข้าไปยืนต่อหน้าเขา ดวงตากลมโตสบสายตาคมด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง...เธอเป็นนักต่อรองชั้นเยี่ยม

เขมนันท์หยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปทันที

"คุณดาริกาช่วยจัดการซื้อแพคเกจค่ารักษาแบบครอบคลุมทุกโรคไม่กำจัดวงเงินของโรงพยาบาลไตรรัตน์ให้ที"

"แบบรายปี"

"คำขอพิเศษ ขอเป็นหมอที่เชี่ยวชาญด้านโรคภูมิแพ้"

"มั่นใจหรือยัง" เขาวางมือถือลงแล้วยกแขนขึ้นกอดอกมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่ยังคงมีใบหน้าที่เรียบเฉย

"ค่ะ" พริมโรสหลบสายตาคมที่กำลังจ้องมองมาอย่างท้าทายเหมือนเด็กตัวโตที่เล่นเกมชนะและทำท่าอวดเบ่ง

"แล้วสัญญาระหว่างเราเป็นแบบปีต่อปีใช่ไหมคะ"

"อือ...แต่ผมมีข้อแม้สองสามข้อ" เขมนันท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ มือหนาดึงรั้งข้อมือเล็กเข้ามาอย่างรวดเร็วจนพริมโรสซึ่งไม่ทันได้เตรียมตัวเซถลาลงไปทาบทับบนตัวเขา ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงฝ่ามือกั้น หัวใจดวงเล็กเต้นรัวเร็วด้วยความตื่นเต้น