12#ทำเหมือนคืนนั้น

"ข้อแม้อะไรคะ" ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกช้อนมองขึ้นมาจากบริเวณแผงอกแกร่ง

"โรสต้องเอากับผมโดยไม่มีข้อแม้" ดวงตากลมสีดำสนิทซึ่งโตอยู่แล้วกลับขยายขนาดขึ้นอีกพร้อมพวงแก้มอิ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้น ทำคนมองเอ็นดูขึ้นไปอีก

"แต่โรสเป็นผู้หญิง โรสมีเวลาเป็น...เป็นเมนส์"

“ถ้าผมอยาก โรสก็ต้องใช้ปากให้ผม โรสเคยทำได้ดี” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คนฟังรีบเบือนหน้าหลบสายตาคมพร้อมพวงแก้มที่อุ่นขึ้นจนรู้สึกร้อน

“ค่ะ”

"โรสจะต้องมาค้างกับผมที่นี่หรือที่บ้านเป็นบางครั้ง เรื่องเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเดี๋ยวผมจะให้คนจัดการให้"

"ค่ะ"

อีกครั้งที่เธอได้เพียงแค่รับปากอย่างว่าง่าย ร่างกายผ่าวร้อน เมื่อมือหนาร้อนดั่งไฟลูบไล้ซอกคอระหง สัมผัสใบหูเล็กแล้วดึงแขนเสื้อคลุมของเธอลงเผยไหล่ขาวเนียน ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบลงบนไหล่บางแผ่วเบา ขนอ่อนของพริมโรสลุกชันไปทั่วร่าง

"ข้อสุดท้าย..."

"ผมมีคู่หมั้น โรสต้องอยู่ในที่ของโรส"

"คุณเขม!"

ดวงตากลมโตฉายแววแห่งความตกใจอย่างเห็นได้ชัด เหมือนเธอจะเคยได้ยินเรื่องนี้จากพิมพ์พลอยหรือเปล่านะ

“โรส…” เธออยากบอกเขาว่าเธอไม่สบายใจกับเรื่องที่กำลังจะทำกับเขาเพราะเขามีคู่หมั้นแล้ว

"ผมมีเหตุผลที่จะต้องหมั้น เราไม่ได้มีอะไรกัน" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นชัดถ้อยชัดคำ

"แต่...ถ้าคู่หมั้นของคุณเขมจับได้ว่าโรสเป็น...เป็น" พริมโรสรู้สึกกระดากปากที่จะพูดออกไปว่าเธอเป็นเพียงนางบำเรอหรือคู่นอนหรืออะไรก็ตามของเขาซึ่งไม่สามารถบอกใครได้

"จะไม่มีใครมายุ่งกับโรส ผมขอเพียงให้โรสอยู่ในที่ของตัวเอง" เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ สายตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอ

พริมโรสเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมสีนิลดำมืดส่งทอดมาอย่างเรียบนิ่งซึ่งเธออ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

นอกเหนือไปจากการที่น้องสาวของเธอจะได้รับการรักษาอย่างดี เธอเองก็ไม่ได้อยากเรียกร้องอะไรหรือแสดงตัวว่าเป็นอะไรกับเขาอยู่แล้ว

"โรสจะอยู่ในที่ของตัวเองค่ะ”

“และจะทำหน้าที่เป็นคู่นอนให้คุณ!" เขมนันท์ยิ้มด้วยความพอใจในน้ำเสียงที่ฟังดูประชดประชันเล็กๆ ในตอนท้าย

"ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มงานตั้งแต่ตอนนี้"

"คุณอยากให้โรสทำอะไรคะ"

ดวงตากลมโตฉายแวววูบไหวหากแต่เจ้าตัวรีบปรับให้มันเลือนหายไปอย่างรวดเร็วแล้วแทนที่ด้วยความมั่นใจและถือดีนิดๆ เธออยากให้เขาเห็นว่าเธอจะทำหน้าที่นี้แบบมืออาชีพ

"ทำเหมือนคืนนั้น"

สายตาสีนิลดำมืดวูบไหวหากแต่เจ้าตัวปรับให้มันเปลี่ยนไปเป็นเรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว ร่างบางที่นอนทาบทับอยู่บนร่างหนาขยับลุกขึ้นนั่งบนหน้าขาของเขา นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อนพร้อมกับเริ่มสัมผัสกับร่างกายของเขาแบบนั้นอีกครั้ง...

หนึ่งปีก่อน...

“น้องโรสขึ้นไปได้แล้วค่ะ คุณเขาไม่ชอบรอ”

“ไม่ต้องแต่งเยอะ คุณเขาไม่ชอบให้แต่งหน้า”

เสียงผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าพี่พอลลี่เดินเข้ามาในห้องที่ถูกจัดไว้ให้แต่งตัวก่อนขึ้นไปหาลูกค้า ซึ่งพริมโรสเรียกมันว่าห้องเตรียมใจไม่ใช่ห้องแต่งตัวเพราะวันนี้เธอใช้ห้องนี้เพียงเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายเท่านั้น

พริมโรสเก็บลิปบาล์มลงกระเป๋าเครื่องสำอางใบเล็กที่พกพาอยู่เสมอพร้อมทวนหมายเลขชั้นของห้องเพนต์เฮาส์ที่เธอจะต้องขึ้นไปด้วยหัวใจเต้นรัวแรง แต่พยายามทำตัวให้นิ่งและระลึกอยู่เสมอว่าเธอจะทำมันเพียงครั้งเดียวเพื่ออนาคตที่ได้วางแผนไว้ในเวลาอันใกล้

“ชั้น31 ใช่ไหมคะ” น้ำเสียงที่เปล่งออกไปเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น หากแต่ดวงตากลมโตสีดำสนิทกลับมีแววหวาดหวั่นและประหม่าฉายชัดอยู่ในนั้น

“ใช่จ้ะ ว่าแต่น้องโรสใช้เบอร์ที่ใช้โทรมาหาพี่ใช่ไหมคะ”

“เผื่อคุณเขาเกิดติดใจหนูขึ้นมาแล้วคราวหน้าอยากเรียกใช้อีกพี่จะได้ติดต่อน้องโรสได้”

“โรสจะไม่ทำอีกค่ะ”

พริมโรสลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้ง ดวงตากลมโตวูบไหวเมื่อเห็นเงาสะท้อนตัวเองในกระจก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเองอีกครั้ง

เธอไม่ได้ใช้เบอร์ที่ใช้ประจำในการโทรหาพอลลี่หากแต่ซื้อซิมการ์ดจากร้านสะดวกซื้อมาใช้ชั่วคราวและจะทิ้งมันไปหลังจากที่ทำงานนี้เสร็จและรับเงินส่วนที่เหลือเรียบร้อยแล้ว

“ชุดนี้เหมาะกับน้องโรสมาก”

รูปร่างค่อนข้างบอบบาง แต่ยังคงมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน ผิวเนื้อหน้าอกอวบอิ่มถูกมองเห็นได้บางส่วนจากชุดที่เธอสวม ผ้าลูกไม้บางเบาสีแดงสดขับผิวขาวผ่องเนียนละเอียด เพราะชุดเป็นแบบกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาสูงทำให้มองเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆบริเวณเหนือเข่าจากหนามกุหลาบในวัยเด็ก

"โรสขึ้นไปก่อนนะคะ” พริมโรสหันไปบอกผู้หญิงที่ชื่อพอลลี่ซึ่งเป็นผู้จัดการทุกอย่างให้กับเธอทั้งเรื่องห้องและเรื่องชุด พริมโรสเองไม่ได้รู้จักเธอไปมากกว่านั้นและก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องรู้จักเพราะคงจะได้พบกันแค่เพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น

หญิงสาวหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อลื่นมือสีดำขึ้นมาสวมทับชุดลูกไม้สีแดงสดที่แสนเปลือยเปล่านั้นไว้ สูดลมหายใจเข้าลึกสุดแล้วก้าวขาออกไปจากห้องด้วยความมุ่งมั่นออกไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังหมายเลขชั้นที่ต้องการ