บทที่ 3 ผมรอคุณอยู่น่ะคุณลูกค้า (2)

“ทำไมคุณมาด้วยล่ะคะ” ยี่หวาตกใจตั้งแต่เปิดประตูรถเอาลูกที่กำลังหลับมาวางที่คาร์ซีทแล้วเจอคนตัวโตอีกคนนั่งที่เบาะหลัง แต่ก็ยังไม่ได้ถามจนกระทั่งขึ้นรถ

“ว่างน่ะ”

“อ๋อ ค่ะ”

“ปกติลูกเลี้ยงยากไหม”

“ไม่นะคะ ไม่งอแงเลยยกเว้นตอนไม่สบาย”

“เหนื่อยหรือเปล่า”

“หมายถึงอะไรคะ”

“เลี้ยงลูกน่ะ”

“ก็มีบ้างค่ะ แต่ปกติมีพี่เลี้ยงช่วยค่ะ”

“มีด้วยเหรอทำไมผมไม่เห็น” อธิหันไปมองเพื่อน เพราะเขาไปหามันที่บ้านก่อนจะมาด้วยกันไม่เห็นจะมีใคร

“วันนี้เขาหยุดค่ะ พรุ่งนี้ก็กลับมาแล้วค่ะ”

“แล้วพ่อของเด็กล่ะ”

“ตายแล้วมั้งคะ”

ยีนหัวเราะเสียงดังชอบใจกับคำตอบของหลานจนอธิต้องปราม “เกินไปล่ะ เดี๋ยวอาเธอร์ก็ตื่นหรอก” จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาโน้มหน้าตัวเองให้อยู่ใกล้เจ้าตัวเล็กที่หลับอยู่มากที่สุดแล้วกดถ่ายภาพ ตรวจเช็กยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยื่นมันให้กับยี่หวาที่นั่งอยู่เบาะหน้าดู

“คุณว่าไง”

“อะไรคะ”

“คุณเห็นผมกับอาเธอร์แล้วคิดยังไงบ้าง” เขาจิ้มพยักพเยิดหน้าไปยังมือถือที่อยู่ตรงหน้าของยี่หวา

“ตากับหลานไงคะ”

เป็นอีกครั้งที่ยีนหัวเราะดังลั่นอย่างชอบใจ คราวนี้ไม่ใช่แค่อธิที่มองค้อน ยี่หวาก็เช่นกัน “อาคะ อาเธอร์สะดุ้งเลยเนี่ย”

“ผมล่ะนึกว่าพ่อกับลูก หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ” อธิไม่สนคนเห็นต่าง

“ตะ...ตรงไหนคะ”

“ทุกตรง”

“อย่ามาพูดมั่ว อาเธอร์เป็นลูกฉันกับแฟน” ยี่หวาเผลอตวาดแว้ด

“แฟน...แฟนคนไหน” อธิเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย

“คนเก่า”

“เก่าแค่ไหน”

“ก็หลายปีแล้วสิคะ”

“คุณไม่เคยมีแฟน ไม่ใช่สิต้องเคยมีสิถึงอกหัก มายืนร้องไห้คนเดียว”

“ฉันไม่เคย...”

“ไม่เคยอะไร ไม่เคยอกหัก หรือไม่เคย...”