บทที่ 3 ผมรอคุณอยู่น่ะคุณลูกค้า (1)

บทที่ 3 ผมรอคุณอยู่น่ะคุณลูกค้า

ตอนนี้อธิควรจะต้องถูกเพื่อนพาไปส่งถึงบ้านแล้ว แต่ในความเป็นจริงคือเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง หลังจากที่เคลียร์ใจกับเพื่อนสนิทและโดนมันต่อยจนหน้าช้ำปากแตก

“เจ็บฉิบหาย” อธิซูดปากเมื่อเอามือไปแตะมุมปาก

“สมควรไหมล่ะ”

“พอใจยัง”

“ยัง” ยีนหันไปมองเพื่อนแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ

“แล้วจะเอาไง”

“ไม่เอาไง อย่ามายุ่งกับยี่หวาและอาเธอร์อีก”

“จะบ้าหรือไง นั่นลูกกับเมียฉันนะ”

“ใครลูกกับเมียนาย” ยีนลุกขึ้นยืนชี้หน้า

“ยี่หวากับอาเธอร์”

“แค่นอนด้วยกันคืนเดียว แถมนายก็บอกว่าป้องกันจะเป็นลูกนายได้ไง” ก่อนจะลงมือซ้อมมันเขาถามรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมด รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีใครผิดใครถูก จะโทษมันก็ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อดไม่ได้

“โง่ปะเนี่ย มีอะไรป้องกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์บ้าง ถ้าสงสัยพาอาเธอร์ไปตรวจดีเอ็นเอได้เลย ลูกฉันพันเปอร์เซ็นต์”

“มั่นหน้า”

“น้ำยาดีฝีมือแรง อย่าบอกน่ะว่าที่ขัดขวางเนี่ยคืออิจฉา”

“คนที่ต้องอิจฉาคือนาย หลานอยู่กับฉันตั้งแต่เด็กจนโตทั้งสองคน”

“แต่ตอนนี้ฉันจะเอาไปอยู่ด้วยทั้งสองคน”

“คิดว่ายี่หวาจะยอมไปเหรอ”

“ไม่รู้”

“นั่นแหละเขาเรียกว่ามั่นหน้า”

“นายช่วยพูดให้หน่อยได้ไหม” อธิเริ่มเสียงอ่อน

“ไม่”

“ฉันเพื่อนนายนะโว้ย”

“เพราะเป็นเพื่อนไง มัน...ไม่ได้เข้าใจปะ” ยีนถอนหายใจ มองหน้าเพื่อนสนิทที่ยอมรับล่ะว่าหน้ามันหล่อและอ่อนกว่าวัยมาก บอกว่าอายุสามสิบต้นๆ ก็มีคนเชื่อ แต่พอนึกถึงหลานสาวที่อายุรุ่นลูกมันก็ตะขิดตะขวงใจ

“ไม่ได้ยังไง”

“ยี่หวานี่ถ้านับจริงๆ คือรุ่นลูกเลยนะโว้ย มันไปสปาร์คกันตรงไหนวะ”

“พูดอย่างกับตัวเองไม่เคยกินเด็กยี่สิบ”

“ไม่เคย”

“หรือจะให้พูด”

“กลับบ้านแล้ว” ยีนตัดบทและเดินกลับไปที่รถ ไม่อยากเถียงกับมัน นอกจากจะเถียงไม่สู้แล้วจะเข้าตัวเองด้วย

“แล้วตกลงจะเอาไง”

“ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ขอคุยกับยี่หวาก่อนแล้วกัน”

“ครับคุณอา” อธิหัวเราะชอบใจเมื่อปฏิกิริยาของเพื่อน

“อาบ้านพ่...มึงดิ”

“อย่าไปพูดคำหยาบต่อหน้าลูกฉันเชียว”