บทที่ 2 กล้าเรียกฉันว่าอาเหรอ (2)

“ไปด้วยดีกว่าพาตัวเล็กไปเปิดหูเปิดตาด้วย”

             “งั้นก็ลงรถเลย” ยี่หวาปลดเข็มขัดของลูกชายแล้วเอาเจ้าตัวเล็กลงมาส่งให้คนเป็นอาที่ยืนรออยู่ “มาปู่อุ้ม”

             ยีนพาหลานๆ ไปยืนรอ และระหว่างนั้นยี่หว่าก็ปล่อยให้ลูกชายที่อยู่ไม่สุขเดินเล่นแถวๆ นั้น โดยที่เธอเดินตามไม่ห่าง ทำให้เพื่อนของอามาถึง เธอจึงไม่รู้จนกระทั่งอาเรียก

             “ยี่หวา”

             “คะ” ยี่หวาขานรับแต่ก็ยังไม่ได้หันไปมองเพราะความสนใจของเธอทั้งหมดอยู่กับลูกชาย ที่วิ่งซนจนต้องเข้าไปอุ้ม ทั้งสองหนุ่มจึงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาแทน

             “นี่ยี่หวาหลานสาวฉัน ยี่หวานี่อธิเพื่อน...”

             “คุณ!”

             “เด็กน้อย!”

             เสียงทักขึ้นพร้อมกันของคนทั้งสองทำให้ยีนที่แนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกันยังไม่จบ เลิกคิ้วมองแล้วถามอย่างงงๆ “รู้จักกันเหรอ”

             “รู้จักผ่านๆ ค่ะ” ยี่หวาหลบสายตาเผลอกอดลูกชายแน่น

             “ผ่านๆ เหรอ” อธิยกยิ้มมองหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าวันนั้น ก่อนสายตาจะไปหยุดชะงักกับเด็กผู้ชายในอ้อมแขนของเธอ

             “แล้วเด็กคนนี้ อย่าบอกน่ะว่าลูกนาย” อธิมองเด็กน้อยหน้าตาน่ารักด้วยความที่รู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

             “เปล่าหลานชายคนเล็ก ชื่ออาเธอร์ ลูกของยี่หวาน่ะ หวัดดีคุณปู่ก่อนครับอาเธอร์”

             “สวัสดีครับ” เด็กน้อยยกมือไหว้พร้อมกับรอยยิ้มสดใส

             “สวัสดีครับ” อธิยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ แต่ก็โดนแม่ของเด็กที่อุ้มอยู่เดินถอยหลังราวกับไม่อยากให้เขาแตะต้อง

             “กี่ขวบ” อธิหรี่ตามองยี่หวาที่เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วรีบหลบสายตา

             “สองขวบกว่า” ยีนตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะเรื่องอายุหลานชายเขาโดนถามประจำ

             “อาคะหนูขอพาลูกไปรอที่รถนะคะ” พูดจบยี่หวาก็หมุนตัวอุ้มลูกกึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปที่รถทันที

             “เดี๋ยวสิยี่หวา” อธิจะเดินตามไปแต่ก็โดนเพื่อนดึงเอาไว้

             “จะไปไหน นายควรบอกฉันก่อนไหมว่าไปรู้จักกับยี่หวาตั้งแต่เมื่อไหร่”

             “ก่อนตอบขอถามก่อนได้ไหม หลานนายมีแฟนหรือเปล่า”

             “ถามทำไม” ยีนหรี่ตามองเพื่อนที่ดูเหมือนมันจะให้ความสนใจหลานสาวเขามากผิดปกติ

             “ตอบมาเถอะน่า”

             “ไม่มี”

             “แล้วพ่อของเด็ก”

             ยีนถึงกับหยุดเดินหันมามองเพื่อนเล็กน้อยแล้วเดินต่อพร้อมกับถอนหายใจ “ช่วงนั้นฉันคงทำงานมากเกินไป จนเผลอปล่อยให้หลานต้องเป็นอย่างนี้” เรื่องที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งยีนก็อดโทษตัวเองไม่ได้

             “หมายความว่าไง”

             “พ่อเด็กเป็นใครก็ไม่รู้ ยัยนั่นบอกว่ารู้แค่หน้าว่าหล่อมาก แต่ไม่รู้ชื่อ”