บทที่ 2 กล้าเรียกฉันว่าอาเหรอ (1)

บทที่ 2 กล้าเรียกฉันว่าอาเหรอ

             “ยี่หวาเสร็จยัง ขนอะไรไปเยอะแยะ แม่เรานี่ยังไงนะอาเธอร์” ยีนหันมาทำหน้ายุ่งใส่หลานชายวัยสองขวบกว่าแล้วหอมแก้มนุ่มๆ นั้นอย่างมันเขี้ยว

             “มาแล้วค่ะ คุณปู่ของลูกนี่ยังไงขี้บ่นเนาะ”

             “เฮ้อ...”

             “ทำไมคะ” ยี่หวาหัวเราะ คุณอาจะทำหน้าอย่างนี้ตลอดเวลาที่โดนเรียกว่าคุณปู่ ซึ่งเอาจริงๆ คนอื่นไม่ได้มองว่าเขาคือปู่หรอก ส่วนมากจะมองว่าเป็นพ่อมากกว่า ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกอะไรฟิลนี้

             แต่ในความเป็นจริงคือ คุณปู่ คุณหลานคนโตและคุณหลานคนเล็ก

             “เราควรภูมิใจนะที่มีปู่หล่อขนาดนี้ รู้ไหมหือ”

             “ครับ” เด็กน้อยยิ้มก่อนจะหัวเราะชอบใจเมื่อคุณปู่สุดหล่อยกตัวขึ้นแล้วเอาหน้าซุกพุง

             “เล่นกันอยู่นั่นล่ะขึ้นรถได้แล้ว” ยี่หวาที่เอากระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่มีของใช้ลูกชายไปเก็บท้ายรถเสร็จก็ขึ้นไปนั่งคู่ข้างคนเป็นอา “วันนี้อาต้องแวะไปรับเพื่อนที่สนามบินก่อนใช่ไหมคะ”

             “ใช่ จากนั้นค่อยแวะไปส่งเราที่บ้านเพื่อน”

             ยี่หวาพยักหน้าหันเอานิ้วไปเขี่ยแก้มของลูกชายที่ตอนนี้ที่กำลังสนใจของเล่นในมือ “เหตุการณ์เหมือนตอนนั้นเลยว่าไหมคะ แต่ต่างตรงที่ตอนนี้เรามีเจ้าตัวแสบเพิ่มมาอีกหนึ่งคน และจากที่ไปส่งเพื่อนอาวันนี้ก็ไปรับ ว่าแต่เขามาคนเดียวหรือมากับครอบครัวเขาคะ ทำไมเอารถเก๋งมารับ”

             “คนเดียว จนตอนนี้มันก็ยังโสด”

             “สมกับที่เป็นเพื่อนสนิทคุณอาเลยนะคะ”

             “อายังเคยพูดเล่นกับมันเลยว่าถ้าใครได้แต่งงานก่อน คนที่ยังไม่แต่งต้องจ่ายล้านหนึ่ง”

             “งั้นเดี๋ยวหนูช่วยอาหาแฟนดีกว่า ตั้งล้านหนึ่งแน่ะ ถ้าได้แบ่งคนละครึ่งนะคะ”

             “หาให้ตัวเองก่อนเถอะ” ยีนละสายตาจากถนนมามองค้อนหลานสาว ที่หลังเรียนจบไม่นานก็ตั้งท้อง แถมถามหาพ่อของเด็กก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะเป็นวันไนน์สแตนด์ ในเมื่อเป็นอย่างนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากดูแลกันต่อไปจนทุกวันนี้ก็ยอมรับเลยว่าหลงหลานชายจนโงหัวไม่ขึ้น

             “ในชีวิตหนูมีแค่คุณอากับน้องอาเธอร์ก็พอแล้วค่ะ”

             “ถ้าพ่อตาหนูกลับมาล่ะ”

             “จะกลับมายังไงก่อน ลอยมาจากท้องฟ้างี้เหรอ อยู่มุมไหนของโลกก็ไม่รู้” ยี่หวากลั้วหัวเราะ ซึ่งตอนนี้สามารถพูดเรื่องนี้กับอาได้ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตอนเกิดเรื่องใหม่ๆ ก็ทำเอาเครียดไปเหมือนกัน แต่โชคดีที่อาเข้าใจและช่วยเธอดูแลลูกเป็นอย่างดี พ่อของลูกไม่จำเป็นอีกต่อไป และภาวนาอย่าโผล่มาเลยเพราะตอนนี้สิ่งที่เธอกลัวสูญเสียมากที่สุดก็คือเด็กชายที่แม้จะเกิดขึ้นจากความไม่ตั้งใจ แต่ก็เป็นคนที่เธอรักมากยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง

             “นี่สินะเขาเรียกผัวทิพย์”

             “แต่ลูกไม่ทิพย์นะคะ ของจริงเลยจ้า เนาะลูกเนาะ ลูกชายใครน่าหล่อจัง” ว่าแล้วยี่หวาก็ยื่นตัวหอมลูกชายไปฟอดใหญ่

             “ต่อไปถ้าจะคบผู้ชายถามชื่อเสียงเรียงนามบ้างนะเรา อาหัวจะปวด”

             “จะพยายามค่ะ” ยี่หวาทำหน้าทะเล้น

             “ไอ้หลานคนนี้นี่” ยีนดุไม่จริงจัง ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าลานจอดรถของสนามบิน “ไปถึงแล้ว เข้าไปด้วยกันไหมหรือจะรอที่รถ”