บทที่ 1 ลูกค้าคนแรก (4)

“ชักช้า บอกให้ขับรถไปเองก็ไม่ขับ ไปขึ้นรถ” ยีนไล่หลานสาวเพียงคนเดียว ที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่สิบขวบหลังจากพี่ชายและพี่สะใภ้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตไปทั้งคู่ แล้วขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ

“ขี้เกียจค่ะ ให้คุณอาไปส่งดีกว่า นั่งตากแอร์เย็นๆ สบายจะตาย” ยี่หวาคาดเข็มขัดแล้วจัดการเปิดเพลงที่ชอบฟังคลอไปเบาๆ แล้วทิ้งตัวพิงพนักเบาะอย่างสบายใจ

“เดี๋ยวอาแวะไปส่งเพื่อนที่สนามบินก่อนนะ แล้วค่อยไปส่งเราที่บ้านเพื่อน”

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

“เที่ยวให้สนุก กลับมาแล้วเราจะเข้าสู่โหมดทำงานกันอย่างจริงจังโอเค” ยีนยกมือไปโยกศีรษะของหลานสาว ที่ก่อนหน้าเขาให้หญิงสาวเรียนอย่างเดียวยังไม่ต้องเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการทำงาน เพราะอยากให้ใช้ชีวิตในช่วงรั้วมหาลัยนี้ให้เต็มที่ก่อน

“รับทราบค่ะ” ยี่หวายกมือขึ้นทำท่าตะเบ๊ะด้วยสีหน้าท่าทางทะเล้น เลยโดนอาดีดหน้าผากไปอีกที จากนั้นเธอก็นั่งเล่นมือถือ ส่วนคนเป็นอาก็เข้าสู่โหมดขับรถอย่างจริงจัง

แม้จะเผื่อเวลาพอสมควรแต่การจราจรบนท้องถนนก็ยากจะคาดเดา ทำให้สองอาหลานมาถึงสนามบินก่อนเวลาไม่มากนัก

“ไหนๆ ก็มาด้วยกันแล้ว ไปรู้จักกับเพื่อนอาหน่อยไหม”

“จะดีเหรอคะ” เป็นครั้งแรกเลยนะที่คุณอาบอกจะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก ถามว่ารู้จักเพื่อนของอาไหม ก็รู้จักบ้าง เฉพาะคนที่เคยมาที่บ้านนะ แต่ก็นานๆ จะมีมาสักคน เหมือนจะไม่ชอบให้เพื่อนมาบ้านเท่าไหร่

“ดีสิ คนนี้เพื่อนสนิทอาเลย ต่อไปเรามาทำงานกับอายังไงก็ต้องเจอ ทำความรู้จักกันไว้ก่อนก็ดี”

“ว่าแต่เพื่อนอานี่หล่อสู้อาของยี่หวาได้หรือเปล่าน้า” ยี่หวาเอียงหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาและดูอ่อนกว่าวัยของอาอย่างภูมิใจ ไปรับที่มหาลัยแต่ละที ทั้งเพื่อนๆ ในกลุ่มและนอกกลุ่มต่างพากันดี๊ด๊า บางคนใจกล้าถึงขนาดขอช่องทางติดต่อเลยทีเดียว แต่ก่อนจะให้ก็ต้องถามเจ้าตัวก่อน เมื่อทางนั้นว่าไม่อนุญาตเธอก็ไม่ให้ พอคิดๆ ดูแล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะมีอาสะใภ้กับเขาสักที อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ หรือจะหมดหวังซะแล้ว

ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอาต้องเอาเวลามาดูแลเธอจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง มีแฟนแป๊บๆ ก็เลิก เหตุผลที่พอรู้คือ ไม่มีเวลาให้อีกฝ่ายจนโดนทิ้ง

“อาหล่อ เพื่อนของอาก็ต้องหล่ออยู่แล้วไหม แต่ให้มันหล่อมากกว่านิดหนึ่งก็ได้”

“ว้าว ชักอยากเห็นแล้วสิ” ยี่หวาทำตาโต ไม่บ่อยนักหรอกที่อาจะยอมรับว่ามีคนหล่อกว่า แสดงว่าคนคนนั้นต้องระดับลูกรักพระเจ้า เบ้าหน้าฟ้าประทานแน่เลย

“นั่นไง”

ยี่หวาไม่ทันจะได้หันไปมองตามที่คุณอาบอกเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของเมย์ที่นัดจะไปเที่ยวด้วยกันเลยต้องรับ

“เอ่อ หนูขอรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ เดี๋ยวตามไปค่ะ” หญิงสาวเดินแยกออกจากอาเล็กน้อยแล้วยืนคุยครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสาย แล้วกดต่อสายหาเพื่อนอีกคน เมย์ไม่ได้โทรมาเรื่องจะไปเที่ยววันนี้แต่ให้ช่วยโทรถามบรรดาเพื่อนๆ ให้หน่อย เพราะแม่ของการะเกด ซึ่งก็เป็นเพื่อนกัน แต่ไม่ได้สนิทเหมือนเมย์และน้ำตาล โทรมาบอกว่ายัยนั่นไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน โทรหาก็ไม่ติดไม่รู้แบตหมดหรือปิดเครื่อง ตอนนี้เพื่อนๆ ที่รู้จักกันทั้งสนิทและไม่สนิทต่างก็ช่วยกันโทรกันให้วุ่น

สุดท้ายเมย์ก็โทรมาบอกว่าเจอแล้ว ยัยนั่นไปนอนค้างกับแฟนเลยปิดเครื่องเพราะกลัวแม่โทรตาม ตอนนี้เลยเดือดร้อนคนอื่นไปทั่ว ยี่หวาคุยกับเมย์ต่ออีกเล็กน้อยแล้ววางสาย ซึ่งก็กินเวลาไปเป็นสิบนาที

“แล้วเพื่อนอาล่ะคะ” ยี่หวามาถึงก็เจอแค่อาที่ยืนอยู่คนเดียว

“เข้าไปแล้วโน่นไงเสื้อโค้ตสีดำๆ น่ะ”

ยี่หวามองตามที่อาบอกแล้วก็เห็นผู้ชายรูปร่างสูงโดดเด่นคนนั้นได้ในทันที “คนตัวสูงๆ ที่เดินตามหลังผู้ชายเสื้อขาวกระเป๋าดำใช่ไหมคะ” เธอถามย้ำ

“อื้อ เป็นไงเห็นแค่ข้างหลังยังหล่อเลยใช่ไหม เสียดายที่หลานมาไม่ทัน เอาไว้อีกสามปีค่อยมารับมันแล้วกัน”

“ค่ะ” ยี่หวาขมวดคิ้วเอียงหน้ามองตามร่างสูงนั้นไปแล้วรู้สึกคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้ แต่คงคิดไปเองแหละ เพราะตั้งแต่คืนนั้นยอมรับเลยว่า ลืมเขาไม่ลงจริงๆ สุดท้ายผู้ชายที่สูงหล่อไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวในโลกนี่นา