บทที่ 1 ลูกค้าคนแรก (3)

แม้เมื่อคืนจะมึนนิดๆ เมาหน่อยๆ แต่ยี่หวารู้ดีว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง ดังนั้นเมื่อตื่นเช้ามาจึงไม่ได้ตกใจ ปลุกคนข้างตัวมาโวยวายถามหาความรับผิดชอบ แต่สิ่งที่เธอเพิ่งได้รับรู้คือประสบการณ์ที่ได้สัมผัสเมื่อคืนมันรู้สึกดีเอามากๆ แม้ตอนนี้แทบจะคลานลงจากเตียง ระบมไปหมด ผู้ชายอะไรกินดุ๊ดุ

ยี่หวาลุกขึ้นไปจัดการตัวเองแบบเงียบๆ จนเรียบร้อย ก่อนจะมายืนมองผู้ชายที่ว่าเมื่อคืนหล่อแล้วมาเห็นชัดๆ ตอนนี้ยิ่งดูยิ่งหล่อมีเสน่ห์น่าดึงดูด แต่ก็แค่นั้นเราคงไม่ได้เจอกันอีก เธอหยิบเงินจำนวนหนึ่งที่แวะกดก่อนจะมากับเขาออกจากกระเป๋าแล้ววางทิ้งเอาไว้แล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ปล่อยให้มันเป็นประสบการณ์ที่เธอจะไม่มีวันลืม

ด้านคนที่นอนหลับเมื่อยี่หวาออกไปได้ไม่นานก็รู้สึกตัว เขากวาดมือไปข้างๆ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อพบแค่ความว่างเปล่า อธิขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองหลักฐานที่ปรากฏบนที่นอนย้ำถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วถอนหายใจ

“ไร้เดียงสาจริงๆ เลย” ชายหนุ่มกดยิ้ม เลิกคิ้วเมื่อหันไปเจอเงินจำนวนหนึ่งบนโต๊ะหัวเตียงเขา หยิบมันขึ้นมานับแล้วหัวเราะชอบใจ “ยัยเด็กบ้า”

‘ค่าตัว’ สำหรับงานแรกและงานสุดท้ายในการรับลูกค้าเฉพาะกิจ

อธิวางเงินไว้ที่เดิมแล้วลุกขึ้นไปจัดการกับตัวเองจนเรียบร้อยจึงออกจากโรงแรมไปพร้อมกับค่าตัวที่เขาคิดว่าถ้าได้เจอกันอีกครั้งจะคืนมันให้กับเธอ

ถ้ามีโอกาสน่ะนะ

“ว่าไง เมื่อคืนก็ไม่มา ยังโทรมากวนแต่เช้า” อธิที่กำลังขับรถออกจากลานจอดรถของโรงแรมแกล้งต่อว่าเพื่อนที่โทรหาแต่เช้าอย่างอารมณ์ดี

“นายอยู่ไหนเนี่ย”

“กำลังจะกลับบ้าน”

“นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไม่กลับบ้านแต่ไปนอนกับสาว เฮ้ย ปกตินายไม่ชอบวันไนน์สแตนด์นี่หว่า”

น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความประหลาดใจของเพื่อนสนิท อธิถึงกับหลุดขำเบาๆ เมื่อคิดถึงคนที่เสนอตัวเป็นลูกค้าคนแรกของตัวเอง “ก็เจอเด็กถูกใจนิดหน่อย”

“ไม่นิดล่ะมั้งฟังน้ำเสียงท่าทางจะถูกใจมาก”

“แล้วตกลงนายโทรมาทำไม ถ้าไม่มีอะไรจะวางล่ะนะรบกวนเวลาขับรถ”

“เมื่อคืนไม่ได้ไปเลี้ยงส่งนาย ฉันว่าพรุ่งนี้จะไปส่งที่สนามบินน่ะ เลยจะโทรมาถามว่าบินไฟลต์กี่โมง”

“ฉันอายุสี่สิบกว่าแล้ว และจะไปทำงาน ไม่ใช่เด็กอนุบาลจะไปทัศนศึกษานะจะต้องมีผู้ปกครองไปส่ง”

“เอ่อน่าถือว่าเจอหน้ากันก่อนที่จะไม่ได้เจออีกตั้งหลายปี”

“อยากมาก็มา แล้วเจอกัน” อธิบอกเวลาไฟลต์บินกับเพื่อนสนิทที่เรียกได้ว่าสนิทกันมากที่สุด ก็ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยจนตอนนี้ก็น่าจะราวๆ ยี่สิบกว่าปีเข้าไปแล้ว

“โอเคไว้เจอกัน”

อธิบอกวางสายแล้วหันไปมองเงินที่ถูกวางทิ้งไว้ในรถแล้วหัวเราะในลำคอ สำหรับค่าตัวคืนละ ‘หนึ่งหมื่น’ ก็ถือว่าไม่เลว ถ้ามีโอกาสหวังว่าพวกเราจะได้กลับมาใช้บริการกันอีก

“เร็วๆ สิยี่หวา อาจะไม่ทันส่งเพื่อนขึ้นเครื่องนะ แค่ไปเที่ยวขนอะไรไปเยอะแยะ” ยีนยืนเท้าเอวบ่นและมองหลานสาวลากกระเป๋าใบที่สามมาใส่ท้ายรถ หลังจากเขาเอาใบที่หนึ่งและสองมาใส่รอไว้ตั้งแต่เมื่อสามสิบนาทีก่อนแล้ว

“มาแล้วค่า” เธอฉีกยิ้มให้คุณอาแล้วเข้าไปเกาะแขนประจบ ก็เลยโดนดีดหน้าผากไปทีหนึ่ง