หัวใจที่เต้นแรง - 3

"ก็เมื่อตอนกลางวัน เลขาเขาโทรมาจองคิวนวดด้วยแหละ"

"อ๋อค่ะ..." พลอยชมพูตอบรับเสียงเบา พยายามก้มหน้าก้มตาพับผ้าในมือต่อ

พนิดามองอาการนิ่งเฉยของรุ่นน้องแล้วขมวดคิ้วขัดใจ "เอ้า! ยัยพลอย ไม่คิดจะถามต่อหน่อยเหรอว่าผลเป็นยังไง หรือเขาว่ายังไงบ้าง"

พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นสบตาพนิดาก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ "แล้ว พี่นิจะให้พลอยถามอะไรเหรอคะ ก็แค่ลูกค้าโทรมาจองคิวปกติไม่ใช่เหรอ"

"ปกติที่ไหนกันล่ะยะ!" พนิดาจีบปากจีบคอพลางขยับเข้ามาใกล้ "ก็เลขาเขาน่ะสิ โทรมาจองให้เจ้านายเขา แล้วกำชับหนักแน่นเลยนะว่า ขอพนักงานที่ชื่อพลอยชมพู"

กึก...

อยู่ ๆ หัวใจของพลอยชมพูเต้นผิดจังหวะ ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินว่อนอยู่ในท้องมันตีรวนขึ้นมาจนหน้าอกกระเพื่อมไหว

"ระบุ...ชื่อพลอยเลยเหรอคะ" เธอพึมพำถามซ้ำเหมือนคนละเมอ ภาพใบหน้าเคร่งขรึมและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาในวันนั้นลอยกลับเข้ามาในโสตประสาทอย่างรวดเร็ว

"ก็ใช่น่ะสิ!" พนิดาจีบปากจีบคอเล่าต่ออย่างออกรส "พี่ก็บอกเขาไปแล้วนะว่าคิวของเธอวันนี้เต็ม พี่ก็เลยบอกว่ามีพนักงานคนอื่นว่างอยู่สนใจไหม"

พลอยชมพูเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ หัวใจเต้นตึกตักจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แล้ว... เขาว่ายังไงบ้างคะพี่นิ"

"ไม่สนใจเลยจ้ะ วางสายไปเลย!" พนิดาส่ายหน้าพลางขำในลำคอ "แต่ไม่นานก็โทรมาใหม่ จองคิวไว้วันเสาร์ อีกตั้ง 3 วันอีกแน่ะ"

พลอยชมพูขมวดคิ้วน้อย ๆ อย่างสงสัย "ทำไมเขาต้องจองล่วงหน้าตั้งหลายวันจังเลยคะพี่นิ"

"โถ...พลอย นี่เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอจ๊ะ" พนิดาขยับเข้ามาใกล้พลางทำตาโต "คุณปรินทร์เขาน่ะเป็นนักธุรกิจใหญ่ระดับหมื่นล้านเลยนะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย โปรไฟล์นี่ครบเครื่องทุกอย่างเลยล่ะ งานเขาก็คงจะยุ่งจนรัดตัวนั่นแหละ ถึงต้องจองคิวล่วงหน้า"

พนิดาเห็นรุ่นน้องนั้งเหม่อก็แอบอมยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะแกล้งแซะไหล่พลอยชมพูเบาๆ "แต่พี่ว่านะ ไม่ใช่เขาเริ่มสนใจพลอยแล้วเหรอ"

"พี่นิก็พูดไป เขาจะมาสนใจอะไรพลอยกันคะ เราเพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียวเองนะ" พลอยชมพูรีบประท้วงเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานเริ่มซับสีระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามก้มหน้าเก็บพับผ้าขนหนูผืนสุดท้ายในมือให้เนี้ยบที่สุดเพื่อหลบสายตาจับผิดของรุ่นพี่

"แหม ครั้งเดียวแต่ให้ทิปหนักขนาดนั้น แถมคราวนี้ยังระบุชื่อเธอคนเดียว" พนิดายังคงไม่ยอมแพ้ แกล้งชะโงกหน้าเข้าไปใกล้พลอยชมพู "คนระดับคุณปรินทร์น่ะพลอย ถ้าเขาอยากนวดจริง ๆ โทรสั่งสปาห้าดาวที่ไหนพนักงานก็วิ่งโร่ไปหาถึงที่แล้ว แต่นี่เขาเลือกจะรอเธอคนเดียว พี่ว่ามันไม่ปกติแล้วล่ะจ้ะ"

"พลอยว่า เขาอาจจะแค่ถูกใจน้ำหนักมือนวดของพลอยเฉย ๆ ก็ได้ค่ะพี่นิ" พลอยชมพูพยายามหาเหตุผลทางด้านอาชีพมาอ้าง ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก "คนรวย ๆ เขาก็คงเรื่องมากเป็นธรรมดา พอเจอที่ที่ถูกใจก็เลยไม่อยากเปลี่ยนคนน่ะค่ะ"

"จ้า แม่คนถ่อมตัว" พนิดายืดตัวขึ้นพลางหัวเราะร่วน ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้พลอยชมพูอีกนิดแล้วลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน

"แต่พี่ขอกระซิบอะไรไว้อย่างนะพลอย...ถ้าคนระดับคุณปรินทร์เขาเกิด สนใจพลอยขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ พลอยต้องจับเขาให้อยู่หมัดเลยนะรู้ไหม!"

พลอยชมพูเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับคำแนะนำที่ตรงไปตรงมาจนเธอตั้งตัวไม่ติด "พี่นิ! พูดอะไรแบบนั้นคะ พลอยไม่..."

"ไม่เอาหน่าพลอย โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ นะจ๊ะ" พนิดาขัดขึ้นพลางจ้องตารุ่นน้องอย่างจริงจัง "ดูสิ ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังดูจะติดใจเธอขนาดนี้ ถ้าพลอยได้คนแบบนี้มาเป็น...เอ่อ... มาดูแลชีวิตล่ะก็ พลอยกับยัยมุกจะได้สบายสักทีไง ไม่ต้องมานั่งเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้"

"พี่นิคะ พลอยไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยค่ะ" พลอยชมพูส่ายหน้าเบา ๆ แววตาสั่นระริก "พลอยเป็นแค่พนักงานนวด ส่วนเขาอยู่สูงขนาดนั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ"

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอกจ้ะ ถ้าใจมันตรงกัน" พนิดาตบไหล่ให้กำลังใจก่อนจะเดินฮัมเพลงจากไป ทิ้งให้พลอยชมพูยืนเก้อเขินอยู่เพียงลำพัง

ประโยคที่ว่า จับให้อยู่หมัด ยังคงดังก้องอยู่ในหัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนกับความหวั่นไหวในใจ เธอรู้ดีว่าฐานะของเธอกับเขามันต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ทำไมพอนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมนั้น หัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่แบบนี้ก็ไม่รู้