หัวใจที่เต้นแรง - 2

ธนิศเห็นชื่อในกระดาษก็เกือบจะหลุดขำออกมาที่เห็นเจ้านายออกอาการ รุกหนักขนาดนี้

"อ่อ...คือว่า ผมขอระบุพนักงานนวดเป็นคุณพลอยชมพูได้ไหมครับ"

"อ๋อ... สักครู่นะคะคุณธนิศ เดี๋ยวแอดมินขอเช็กตารางให้ซักครู่ค่ะ"

เสียงของปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

"ต้องขอประทานอภัยจริง ๆ ค่ะคุณธนิศ พอดีเช็กดูแล้ว พลอยชมพูติดนวดลูกค้า ยาวเลยค่ะท่านนี้จองไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ไม่ทราบว่าทางคุณลูกค้าจะรับเป็นพนักงานคนอื่นแทนไหมคะ"

เสียงพนิดาจากปลายสายเต็มไปด้วยความเกรงใจ ธนิศ ค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลงเล็กน้อยพลางลอบหันไปมองเจ้านายที่นั่งนิ่งขรึมอยู่โต๊ะทำงาน

บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาของ ปรินทร์ ดูอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาคมกริบฉายแววขุ่นมัวจนธนิศรู้สึกถึงรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ออกมา

"เอ่อ...งั้นวันนี้ยกเลิกไปก่อนแล้วกันครับ ไว้โอกาสหน้าผมติดต่อไปใหม่ ขอบคุณมากครับ" ธนิศกดวางสายทันทีที่พูดจบ

"พรุ่งนี้ นายจองคิวไว้ตั้งแต่ช่วงเช้าเลยนะ" เสียงทุ้มสั่งออกมาห้วน ๆ โดยไม่หันมามองลูกน้องคนสนิท

ธนิศที่กำลังจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าถึงกับชะงักกึก "อะไรนะครับคุณน่าน"

"ฉันบอกให้จองคิวไว้! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง" ปรินทร์หันหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารมาถลึงตาใส่ลูกน้องคนสนิท

"แต่คุณน่านครับ..." ธนิศรีบกางไอแพดเช็กตารางงานทันทีพลางขมวดคิ้ว "พรุ่งนี้เช้ามีประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่เรื่องงบประมาณปีหน้า ตอนเที่ยงนัดทานข้าวกับท่านปลัดกระทรวงโยธาฯ และบ่ายสามคุณน่านต้องเข้าตรวจหน้างานไซด์งานก่อสร้างรถไฟฟ้าอีกนะครับ ตารางแน่นเอี้ยดเลยครับคุณน่าน"

ปรินทร์ถึงกับชะงักกึก เมื่อได้ยินชื่อ ท่านปลัด และประชุมผู้ถือหุ้นความรับผิดชอบในฐานะผู้บริหารระดับสูงเตือนสติเขาว่างานนี้เลื่อนสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้จริง ๆ เขาถอนหายใจ อะไรก็ไม่เป็นดั่งใจสักอย่าง

"เออ! รู้แล้วน่า..." ปรินทร์สะบัดเสียงใส่พลางเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ทำงานด้วยท่าทางเซ็ง ๆ "งั้นนายเช็กตารางสิ ว่ามีวันไหนที่ฉันพอจะปลีกตัวไปได้บ้าง"

ธนิศรีบเลื่อนนิ้วบนหน้าจอไอแพดเพื่อไล่ดูตารางนัดหมายที่แน่นขนัด "อื้ม วันพฤหัสฯ ก็มีตรวจงานต่างจังหวัด วันศุกร์มีเซ็นสัญญากับพาร์ทเนอร์จีน..."

ธนิศนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจ้านาย "มีว่างอีกทีก็ อีกสามวันข้างหน้าครับ...ซึ่งตรงกับวันเสาร์พอดี วันนั้นคุณน่านไม่มีนัดที่ไหนครับ"

"วันเสาร์เหรอ..." ปรินทร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ใจหนึ่งก็อยากจะไปให้มันรู้แล้วรู้รอดตั้งแต่วันนี้ แต่อีกใจพอนึกถึงว่าวันเสาร์เป็นวันหยุดที่ร้านสปาน่าจะคนเยอะกว่าปกติ เขาก็ยิ่งกังวล

"งั้นนายช่วยจัดการให้ฉันด้วย... ล็อคคิวไว้ให้ได้ก็แล้วกัน" ปรินทร์สั่งกำชับเสียงเรียบแต่แฝงแววเผด็จการไว้ในที ก่อนจะโบกมือไล่ลูกน้องคนสนิทอย่างตัดรำคาญเพื่อกลบเกลื่อนอาการเสียหน้า "ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ"

"ครับคุณน่าน รับรองว่าคราวนี้ไม่พลาดแน่นอนครับ" ธนิศรับคำพร้อมรอยยิ้มล้อเลียนที่มุมปาก ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีเพราะกลัวจะโดนแฟ้มเอกสารปลิวตามหลังมา

เมื่อบานประตูเปิดและปิดลงจนห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ปรินทร์ก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังนุ่มหยุ่นพลางพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับตัวเลขงบประมาณในไอแพดบัดนี้กลับล่องลอยไปไกล

เขาเผลอยกมือขึ้นลูบบ่าตัวเองเบา ๆ สัมผัสจากปลายนิ้วนุ่มนวลทว่ามีน้ำหนักของหญิงสาวคนนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย ยิ่งนึกถึงดวงตากลมโตที่สั่นระริกเวลาสบตาเขา แววตาดุจดั่งกวางน้อยที่ตื่นตระหนกนั่น... มันกลับทำให้ท่านประธานจอมเนี้ยบอย่างเขารู้สึก อยากแกล้งและอยากเจอ' ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"สามวันงั้นเหรอ" เขาพึมพำกับตัวเองพลางเคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะ "ทำไมมันนานเหมือนเป็นปีเลยวะ"

ภายในร้าน ศิรินทรา สปา ที่เริ่มซาผู้คน พนิดาเดินตรงมาหาพลอยชมพูที่กำลังพับผ้าขนหนูขึ้นชั้น เพราะไม่กี่นาทีข้างหน้า ก็ได้เวลาเตรียมตัวกลับบ้าน

"พลอย! " พนิดาร้องเรียกพลางโบกมือหยอย ๆ "จำลูกค้า VIP หล่อ ๆ ที่มาอาทิตย์ก่อนได้ไหม ที่ให้ทิปเธอตั้งห้าพันน่ะ"

พลอยชมพูชะงักมือที่กำลังพับผ้า หัวใจกระตุกวูบขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าคมคายและสายตาที่ดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในใจเธอได้ "จำได้ค่ะพี่นิ"